All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 511 - Chapter 520

Nang medyo humina na ang paghagulgol ko ay naramdaman ko ang paglapit ng kung sino. Mayamaya pa ay may dumapo na malamig na bote ng mineral water sa pisngi ko. Ikinagulat ko iyon kaya napaangat ako ng tingin. “L-Lando…” halos pabulong kong tawag sa kaniya. Tipid niya akong nginitian pero bakas sa mga mata niya ang matinding pag-aalala. Agad niyang inabot sa akin ang tubig at naupo sa tabi ko. "Inom ka muna, Anna... o Veronica," mahina niyang sabi, tila tinitimbang kung aling pangalan ang mas komportable kong pakinggan. "Hindi dapat umiiyak ang anghel na tulad mo. Kailangan ka ni Raz paggising niya.” Naitikom ko ang bibig at pinilit pinatahan ang sarili. Hindi ko ininom ang bigay niyang tubig. Sa halip ay humigpit lang ang hawak ko doon nang maalala ko ang mga sinabi sa akin ng Mommy ni Raz. "Hindi na niya ako kailangan, Lando. Kamalasan lang ang naidulot ko sa buhay niya." Saka ko lang ininuman ang bigay niyang tubig matapos kong magsalita. Nang pakiramdam ko'y medyo lumuwag na

Agad akong inalalayan ni Lando palabas ng ospital. Hindi na ako lumingon pa, dahil alam kong sa oras na sulyapan ko ulit ang pintuan ng ICU, baka hindi ko na kayaning ituloy ang pag-alis. "Everything will be fine, Anna. You made the right choice for him," pabulong na sabi ni Lando habang pinagbubuksan niya ako ng pinto ng isang itim na SUV na naka-park sa gilid. Hindi ko na itinanong kung kaninong sasakyan iyon o kung paano siya nagkaroon ng driver. Pero alam kong kaniya iyon. Tahimik ang naging byahe. Pinanood ko lang ang mga ilaw ng lungsod na unti-unting napapalitan ng madidilim na puno at bakanteng lote habang pabalik kami sa direksyon ng aming baryo. Pero nang lumampas kami sa kanto patungo sa bakery, doon na ako nagsalita. "Hindi tayo dadaan sa kubo?" tanong ko habang nakatingin sa labas. "There's nothing left for you there, Anna," sagot niya nang hindi tumitingin sa akin. "Kung gusto mong maging malaya, kailangang burahin natin ang lahat ng bakas mo. Ganoon din sa'kin." Su

Lando wasn't bluffing when he said I’d find a different kind of freedom here. Here in Montenegro, the air is crisp, the sea is an endless sheet of sapphire, and the shadows of my past seem to struggle to keep up with the speed of my new life. Limang taon na ang nakalipas. At sa loob ng limang taon, unti-unti kong binuo ang sarili ko mula sa nakaraan ni Anna at sa mga sugat noon ni Veronica. Ngayon, gamit ko na ulit ang totoo kong pangalan, Veronica Ion De Miranta. Ang pinagkaiba lang ay hindi na ako ang hamak na empleyadong biktima ng tadhana. Sa tulong ni Alistair o ni Lando, ay nakapagsimula ako ng sarili kong kumpanya. Sekreto lang ang pagtulong niya sa akin dahil pinaghahanap pa rin pala siya ng batas. Nalaman ko na ang madilim niyang sikreto ay hindi lang simpleng pagpatay sa sarili niyang ama. Tinakbo din niya ang bahagi ng kanilang kayamanan. Wala na rin pala ang nanay niya dahil napatay din pala ng ama niya. Akala ko noon ay ang buhay ko na ang may pinakamalas na nangyar

"You look well, Raz," awkward kong sabi, konti na lang ay pipiyok na ang boses ko sa sobrang panginginig ng kalamnan ko. He then… smiled. That fvcking smile of him, oh my god! "And you look like a dream I'm afraid to wake up from," sagot niya, sabay abot sa kamay ko. Sa pagkakataong ito, tuluyan na akong nanigas sa kinatatayuan ko. "I found you, Veronica. This time, even your shadows won't be able to hide you from me." Ramdam na ramdam ko ang init ng palad niya sa balat ko, isang pamilyar na kuryenteng gumapang mula sa hawak niyang kamay ko hanggang sa kaibuturan ng puso ko. "Raz..." pabulong kong tawag sa kaniya. "How... how did you—" "I told you, Veronica," putol niya sa akin, ang boses ay puno ng determinasyon. "I will never stop. Not even the oceans could keep me away from you." Pagkatapos niyang sabihin iyon ay dahan-dahan na niyang inilapit ang kaniyang mukha sa akin. Sa sobrang lapit ay ramdam ko ang mainit niyang hininga sa pisngi ko. Pakiramdam ko'y hihimatayin n

"Wala," pag-uulit niya. "I feel a strange sense of familiarity, yes. Like my body recognizes your presence, but my mind is a blank wall. Pinuntahan kita rito dahil pagod na akong magtanong sa mga taong ayaw naman akong sagutin nang totoo." Sandali siyang tumigil at tinitigan ang suot kong damit, ang ayos ng buhok ko, hanggang sa muling magtagpo ang mga mata namin. "So, tell me. Sino ka ba talaga? Are you the woman I was supposed to marry? Sa 'yo ba talaga ’yung singsing?” Nanatili akong hindi makapagsalita. Ni hindi ko magawang igalaw ang mga daliri ko na hawak pa rin ang maliit na box ng singsing. Hindi ko na alam ang dapat kong i-react sa totoo lang. Dapat ba akong maging masaya? Kasi ’di ba, ito naman ang hiningi ko. Ang mamuhay siya na hindi ako iniisip. Lord, ito na 'yun, 'di ba? Pero bakit ganito? Bakit parang nasasaktan ako ng sobra? At bakit ba ako nagmadaling pumunta dito para makita siya? Ahh.. kasi gusto ko siyang makita. At ngayon na nakikita ko na siya sa mismong ha