All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 531 - Chapter 540

"Really? A lie?" pilit kong pagmamatigas, pero sa loob-loob ko ay gusto ko nang magpalamon sa lupa dahil sa titig niya. "Paano mo naman nasisigurong nagsisinungaling ako, ha?" Ibinaba niya ang kaniyang tinidor at dahan-dahang sumandal sa upuan. Isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa kaniyang mga labi. Dahil dun ay parang gusto ko na tuloy siya takbuhan ulit. Wala na, bistado na talaga niya! "Because if you're happily married, you wouldn't have welcomed me into your bed two nights in a row, Veronica," he said, his voice dropping to a dangerously low octave. "And your 'husband'? He's too comfortable giving us space. A real husband would have punched me the moment I stepped into this hotel. But Alistair? He looks at me more like a rival in a game, not a threat to his marriage." Napaawang ang labi ko. Sh*t. Sabi ko na nga ba, e! Masyado ba kaming naging kampante ni Lando? O baka sadyang magaling lang talagang mag-obserba ang isang ’to? "At kung tungkol naman sa sinasabi mong mabub

"Raz, please. Makinig ka muna," mahinahon kong sabi habang hinahawakan ang kaniyang kamay para kumbinsihin pa siya lalo. "Business ito, okay? Kung sasama ka ngayon, hindi ako papayag."Isa pa, gusto ko munang mag-isip-isip tungkol sa sitwasyon namin. Biglaan lahat masyado… at feeling ko, masyadong napabilis. Kung sasama siya, paano pa ako n'un makakapag-isip? Baka mamaya, pagtatalik lang din ang gawin namin buong magdamag!"I don't like the idea of you being away from me, Veronica. Especially not when you're feeling unwell.""I'll be fine. Kasama ko naman si Lando,” sabi ko sabay sulyap sa traydor kong kaibigan na ngayon ay mukhang guilty na ewan. "Ayusin mo na muna ang dapat mong ayusin dito. Pagkatapos, kung gusto mo talaga, sunod ka sa Montenegro.""Two days," mariin niyang sabi habang nakatitig sa mga mata ko. "Give me two days to settle everything here and talk to Georgina properly. Then I'm coming for you. No more excuses."Georgina… isa pa ’yan."Okay, two days," pagsuko ko.Hi

“Georgina?" "The one and only," kumpyansa niyang sagot habang dahan-dahang naglalakad sa loob ng opisina ko. Hindi siya agad naupo. Sa halip, inilibot niya ang kaniyang paningin sa bawat sulok ng silid, para bang sinusuri kung pasok ba sa standard niya ang kinalalagyan ko. Hinaplos niya ang gilid ng mahogany Kong desk bago muling tumingin sa akin nang may mapanuring mga mata. "I must say, Montenegro looks good on you, Veronica. This office of yours… it's quite impressive for someone who started from... well, you know, the bottom," aniya na may kasamang matamis pero hindi katiwa-tiwalang ngiti. Nanatili akong kalmado kahit kumukulo na ang dugo ko. "Anong ginagawa mo rito, Georgina? Akala ko ba nasa Switzerland ka pa?" Marahan siyang tumawa na para bang isang malaking joke ang sinabi ko . "I just happened to be in the area for the Jornales-Georgina joint venture. Since I heard you’re here now, I thought it would be rude not to drop by and say hello. Professional courtesy, ri

Ang gala na ito ay hindi katulad ng mga normal na business event na nadaluhan ko na. Habang papasok kasi kami ni Raz sa mismong venue, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ko. Ang suot kong midnight blue gown ay parang naging sobrang bigat, at ang bawat kislap ng chandelier sa taas ay parang mga matang mapanghusgang nakatingin sa akin. "You're shaking, baby," mahinang bulong ni Raz habang hinihigpitan ang hawak sa bewang ko. "I just have a bad feeling about this, Raz. Georgina’s smile yesterday... it wasn't just about a business launch," sagot ko. "I know, and don't worry, I'm here. Hindi ako papayag na may gawin siyang masama sa'yo," sigurado niyang tugon. Sinalubong kami ng mga flash ng camera. Ang mga investors at board members ng De Miranta Holdings ay nandito nga, pero kapansin-pansin ang pagdistansya nila sa akin. Habang naglalakad kami ni Raz, namataan ko si Georgina sa malayo. Hawak niya ang isang baso ng champagne habang pinalilibutan siya ng ilang miyembro ng boar

Matagal na binalot ng katahimikan ang loob ng sasakyan habang binabaybay namin ang madidilim na kalsada ng Montenegro. Ang tanging naririnig ko lang ay ang sarili kong hikbi at ang mahinang pagtibok ng puso ni Raz habang nakasandal ako sa dibdib niya. "Madame Mitch—" pagbasag ko sa katahimikan na agad pinutol ng ginang. “Call me Mom, or Mommy Mitch," aniya na may ngiti sa labi. Medyo natigilan ako pero agad din akong nakabawi. “Mommy…" aniko at bahagyang kumalas sa yakap ni Raz para harapin ang ginang. "Bakit niyo po ako tinulungan? After everything what Georgina said... hindi ba kayo natatakot na baka m-makasama ako kay Raz?" Marahan niya akong nginitian. "Hija, I’ve lived long enough to know the difference between a cold-blooded killer and a woman who was pushed to the edge of a cliff. Nung huling pag-uusap natin sa ospital, inaamin ko na nagulat ako sa mga sinabi ko. Sa gulat ko ay hindi agad ako nakapag-react. Nagsisi ako, Veronica. Nagsisi ako na hinayaan lang kitang um