All Chapters of Nine Months To Say Goodbye: Chapter 521 - Chapter 530

"Ayos ka lang ba talaga?" usisa ni Lando habang naglalakad kami patungo sa fine dining area ng resort. "Namumula 'yang ilong mo. Sinisipon ka ba?" "Wala 'to. Napuwing lang ako kanina sa deck," pagsisinungaling ko sabay mabilis na nag-iwas ng tingin sa kaniya. "Saan nga pala tayo kakain? Gutom na kasi talaga ako." "Dito na lang sa main restaurant. Para hindi na tayo lumayo," sagot niya. Pagpasok namin sa restaurant, tila mapaglaro ang tadhana. Sa gitna ng malapad na silid, sa isang table malapit sa bintana na may overlooking view ng Adriatic Sea, nakita ko agad sila. Si Raz at si Georgina. Nagtatawanan sila habang umiinom ng wine. Ang kamay ni Georgina ay casual na nakapatong sa ibabaw ng kamay ni Raz. Mukha silang masayahing couple, kung titingnan. "Doon na lang tayo sa kabilang dulo," seryosong sabi ni Lando. Nakita ata ang dalawa. Hindi pa man ako nakakapagsalita ay agad na niya akong nahawakan sa siko para i-giya ako palayo, pero huli na. Nagtagpo ang mga mata namin ni Raz.

Gulat na napatitig sa akin si Lando. Hindi siya sanay na sinisigawan ko, lalo na kung nasa mataong lugar kami tulad nitong airport. Pero hindi ko napigilan. Hindi ko naman iyon intensyon. Ang akin lang ay gusto ko nang makalayo sa presensya ni Raz bago ako tuluyang masiraan ng bait. "Fine. Let's go. Boarding na rin naman," mahinahong sagot ni Lando, kahit bakas ang konting lungkot sa boses niya. Nag-sorry agad ako sa kaniya, pagkatapos n'un ay mabilis kaming naglakad patungo sa gate. Habang nasa loob ng eroplano, hindi ako mapakali. Isinandal ko ang ulo ko sa bintana at pilit na ipinikit ang mga mata, pero ang panyong ipinakita kanina ni Raz ay paulit-ulit na naglalaro sa isipan ko. Paanong nasa kaniya pa ’yun? Kung gusto talaga ng Mommy niya na hindi na kami magkita, bakit ’di pa niya ’yun tinapon noon kasama ’yung singsing na nasa akin at ang iba kong picture? "Inom ka muna," abot ni Lando sa akin ng tubig nang mapansin ang panginginig ng mga kamay ko. "Huwag mong isipin masyad

"Peace!" tatawa-tawang itinaas ni Lando ang dalawang kamay niya, pero kahit anong biro niya, kahit papaano'y bakas pa rin sa mga mata niya ang matinding pag-aalala para sa akin. "Tara na nga, baka maunahan pa tayo n’un sa Lucerne. Mahirap na, baka siya pa ang magbukas ng pinto ng hotel room mo." Inirapan ko siya at muntik nang tampalin sa balikat nang muli siyang humalakhak. Sumakay kami sa sasakyan at bumyahe na patungong Lucerne. Habang binabagtas namin ang highway ay hindi ko maiwasang mapaisip. Paano kung hindi lang siya nananadya? Na baka una pa lang ay wala na siyang amnesia? My god! Konti na lang at masisiraan na talaga ako ng bait! Pagdating sa Lucerne, sinalubong kami ng mas malamig na hangin at ang payapang lawa na pinaliligiran ng mga bundok. Pero parang wala lang sa akin ang magandang tanawin dahil alam ko na malaki ang posibilidad na makita na naman namin siya. At hindi nga ako nagkamali ng hinala. Pag-check-in na pag-check in namin ni Lando sa hotel, dumeretso

Akala ko ay ihihiwalay na niya sa akin ang katawan niya nang mahalikan ako, pero hindi iyon ang nangyari. Sa halip ay bahagyang diniinan pa niya ang pagkakalapat ng mga labi namin. Nasulyapan ko pa ang pasimple niyang pagpindot muli sa button ng elevator, dahilan upang muling huminto ang pag-akyat nito at manatiling sarado ang mga pinto. Nanatili lang akong walang kilos, namimilog ang mga mata. Gusto ko siyang itulak pero sa hindi malamang dahilan ay hindi ko magawa. Naging mapusok na ang pagdiin niya ng kaniyang labi sa labi ko, na para bang naghahanap ng sagot sa lahat ng tanong niya na hindi ko maamin-amin. Papikit na sana ako nang mapadilat muli ako dahil sandali siyang humiwalay sa akin, sapat lang para magkatitigan kami habang kapwa naghahabol ng hininga. "Can I ask for one more? I just want to confirm something," halos mamaos-maos niyang bulong. Katulad kanina. Hindi pa man ako nakakasagot ay siniil na niya ako ng halik sa labi. Pero sa pagkakataong ito, mas malalim, m

Matapos ang pirmahan sa huling kontrata ng Lucerne Hall project, mabilis kong iniligpit ang mga gamit ko. Hindi pa rin humuhupa ang stress na nararamdaman ko kahit ngayong nakauwi na ako sa suite ko. Bawat oras na lumilipas ay tila isang timer ng bombang hindi ko alam kung kailan sasabog. Ang mga sinabi ni Lando tungkol sa posibilidad na mabuntis ako ay tila isang multo na sumusunod sa akin sa bawat sulok dito. Nasa kalagitnaan ako ng pagliligpit ng pinagkainan ko nang biglang tumunog ang phone ko. Muntik na akong mapatalon sa gulat, pero mabilis ko lang ding tiningnan ang screen. Kahit hindi nakarehistro ang tumatawag na numero, alam ko na siya na ’to. Si Raz. Nanginginig ang daliri kong sinagot ang tawag. "H-hello?” "Open the door, please. I'm right outside your suite," ang baritono at paos niyang boses ay agad na naghatid ng pamilyar na kuryente sa buong katawan ko. Kumalma ka, Veronica. Pagbubuksan mo siya hindi para i-welcome siya. Papapasukin mo siya rito para mapag-u