ตอนที่1 วันแห่งความรัก

คืนวันที่ 14 กุมภา 2025

ตึก ตึก ตึก เสียงส้นสูงเดินขึ้นบันไดมายังชั้นที่สองของสถานที่บันเทิงระดับวีไอพี 'กระติ๊บ' เจ้าของรูปร่างเซ็กซี่ ใบหน้ารูปไข่สวยราวกับนางแบบ เร่งฝีเท้ามุ่งหน้าตรงไปที่ห้องวีไอพีหมายเลข 1414 อย่างรีบร้อน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เมื่อมาถึงหน้าห้อง เธอไม่รอช้าใช้หลังมือเคาะประตูรัว ๆ ทันที

"เปิดประตู !..." ปัง ปัง ปัง เมื่อเคาะแล้วก็ยังไม่มีใครเปิด เธอจึงลงแรงมากขึ้นด้วยอารมณ์โกรธ อย่างไม่กลัวเจ็บ พร้อมกับตะโกนเสียงดังโวยวาย

"...เปิดประตูสิว่ะ" ปัง ปัง ปัง!

"นั่นไงกระติ๊บ" ระหว่างที่เธอกำลังเรียกร้องให้คนที่อยู่ภายในห้องเปิดประตู เฟิร์ล กับไอริน สองสาวเพื่อนสนิทของเธอก็วิ่งเข้ามาห้าม

"กระติ๊บ ใจเย็น ๆ สิ"

"ฉันเย็นไม่ไหวแล้ว...." เธอบอกกับไอรินด้วยสีหน้าโกรธจัด ก่อนจะประกาศบอกอย่างเสียงดังให้คนข้างในได้ยิน

"....ถ้ายังไม่เปิด ฉันจะพังประตูเข้าไปนะ!" สิ้นเสียง..ด้านในก็ยังเงียบ กระติ๊บทำท่ายกฝีเท้าขึ้นตั้งใจว่าจะใช้กำลังที่มีถีบประตูเข้าไป ทว่า

แอ๊ดดด ประตูก็เปิดออกมา ปรากฏร่างชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลา กับหญิงสาวที่ยืนหลบด้านหลังเขา สภาพของทั้งคู่ราวกับไปสนามรบกันมา เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย เพียงแค่มองไกล ๆ ก็รู้เลยว่าทั้งสองคนทำอะไรกันภายในห้อง เพียะ! ฝ่ามือเรียวฟาดไปที่พวงแก้มของชายหนุ่มทันที ขณะที่เพื่อนสนิทของเธอทั้งสองที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างพากันตื่นตกใจ

"กระติ๊บ!/กระติ๊บ" แล้วอุทานขึ้นพร้อมกัน

"พี่หมอ ทำแบบนี้กับกระติ๊บได้ยังไง!" ชายร่างสูงหน้าหันไปตามแรงตบ แล้วค่อย ๆ หันหน้ากลับมาช้า ๆ ด้วยอาการมึนงง ริมฝีปากมีเลือดไหลออกมาบาง ๆ

"เลือด!" หญิงสาวที่หลบอยู่ด้านหลังร้องด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกเกินกว่าเหตุ พร้อมกับดึงผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดเลือดที่ริมฝีปากให้เขาต่อหน้าต่อตาคนที่เป็นแฟน

กระติ๊บที่ยืนกอดอก เบ้ปาก จ้องมองหญิงสาวที่ทำท่าทาง ราวกับว่าชายหนุ่มใกล้จะตาย ก่อนที่จะตัดสินใจพูดคำสุดท้ายว่า

"เราเลิกกัน!" สิ้นเสียง เจ้าของรูปร่างเซ็กซี่ ก็ก้าวเท้าฉับ ๆ โดยไม่เหลียวมองหลัง

"กระติ๊บ พี่ขอโทษ" แม้แต่เสียงอ้อนวอนร้องขอของชายคนเคยรักเธอก็ไม่สนใจ

"พี่หมอ อย่าไปนะ" เธอทิ้งทุกอย่างไว้ด้านหลังโดยไม่แยแส ขณะที่สองสาวเพื่อนสนิทเดินตามเธอมาติด ๆ ระหว่างที่หมอหนุ่มคนรักของเพื่อน ถูกหญิงสาวที่เป็นมือที่สามดึงรั้งเขาไว้

'เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดมีใครบางคนคอยจ้องมองอยู่'

Kratip

"แก..โอเคนะ" ไอรินกับเฟิร์ล เพื่อนสนิททั้งสองของฉันเดินเข้ามาประกบข้าง แล้วกล่าวถามด้วยสีหน้า แววตาบ่งบอกให้เห็นว่าทั้งคู่เป็นห่วง

"ชินแล้วป่ะ..." ฉันตอบปัด ๆ ไป แต่ภายในใจรู้สึกเจ็บ ทำไมไม่ชินเหมือนที่พูดเลยสักนิด

"...พวกแกรออยู่ตรงนี้นะ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย"

"อืม/อืม" พอเพื่อนทั้งสองรับคำ ฉันก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ แล้วปิดประตูลงกลอน ก่อนจะฟุบตัวลงร้องไห้

"ฮือออ ฮือออ ฉันโดนทิ้งอีกแล้วเหรอเนี่ย...." ใคร ๆ อาจจะเห็นว่าฉันเข้มแข็ง แต่จริง ๆ แล้วฉันมันคนอ่อนแอที่สุด กี่ครั้งแล้วที่ฉันต้องร้องไห้แบบนี้

"...สวรรค์ทำไมใจร้ายกับกระติ๊บแบบนี้ ฮึก.. ฉันเกลียดวันแห่งความรัก! ฮืออออ" ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งทำเอ็มวีเพลงเศร้าอยู่คนเดียวภายในห้องน้ำ

ปัง! ปัง! ปัง!

"เปิดประตูหน่อยครับ" ฉันต้องสะดุ้งโหย่งตกใจเมื่อได้ยินเสียงดังอยู่ด้านนอก ซึ่งเป็นเสียงของชายหนุ่ม จึงรีบตะโกนออกไปด้วยความโมโห

"นี่ห้องน้ำผู้หญิ..." ฉันต้องชะงักเมื่อได้กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง

"..ตายแล้ว นี่มันห้องน้ำผู้ชาย?" ฉันยกมือเกาหัว ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะเซ่อซ่าเข้ามาในห้องน้ำผู้ชายแบบนี้ จึงรีบคิดหาวิธีออกไปจากตรงนี้ แต่ก็มีแค่ทางเดียว คือเดินเนียน ๆ ออกไป...

"เปิดประตูหน่อยครับ" เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น ฉันจึงตัดสินใจเดินที่หน้าประตู

แอ๊ดดดด ฉันเอื้อมมือไปเปิดอย่างช้า ๆ พอประตูเปิดออกกว้าง ก็ปรากฏร่างชายหนุ่มวัยละอ่อนแต่หล่อเหลาไม่เบาเลย ทำสีหน้าไม่สบอารมณ์ ยืนเท้าเอวพร้อมกับพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ใส่ฉัน

"ทำมาจนสวยขนาดนี้แล้ว...ทำไมยังไม่แปลงเพศอีกวะ" คำพูดของเขามันทำให้ฉันรู้สึกโกรธ และโมโหเป็นอย่างมาก

"นี่นาย..." ฉันกำหมัดแน่นจ้องหน้าหนุ่มน้อยอย่างเอาเรื่อง

"....ฉันเป็นผู้หญิงย่ะ" เขาย่นคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยแล้วต้องมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอพอที่ฉันได้ยิน

"หึหึ"

"หัวเราะอะไร" ฉันจึงถามไปทันที

"เป็นผู้หญิงแต่เข้าห้องน้ำผู้ชาย?...." พูดจบ เจ้าของใบหน้าหล่อก็ผุดยิ้มเจ้าเล่ห์

"...คิดอะไรไม่ดีอยู่หรือเปล่าน๊าาา"

"เด็กบ้า..." ฉันยกมือกอดอกแล้วจ้องหน้าเขา ไม่สิมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนอย่างที่เขามองฉัน

"...อายุเท่าไหร่เนี่ย ทำไมถึงมาในที่แบบนี้ได้ หะ!" ฉันตะคอกใส่เขา รับบทเป็นอาจารย์ฝ่ายปกครองแล้วหนึ่ง

"เหอะ" ชายหนุ่มรุ่นน้องเบือนหน้าแล้วกลั้วหัวเราะสั้น ๆ

"พ่อแม่นายรู้หรือเปล่า ว่านาย..."

"ยุ่งอะไรด้วย..เป็นเมียผม?" กรี๊ดดด ฉันยังพูดไม่จบประโยค เด็กบ้านี่ก็แย่งฉันพูด แล้วยังมาพูดว่าฉันเป็นเมียเขา

"โธ่เด็กนัอย! ใครอยากจะเป็นเมียนาย" แม้ว่าจะอายุน้อยกว่า แต่รูปร่างสูงโปร่งแต่ก็ไม่ได้บอบบางจนเกินไป รู้สึกว่าจะมีกล้ามด้วย หน้าตาก็หล่อดี ออกไปทางลูกครึ่งซะด้วย แต่ก็ไม่ใช่สเปคฉันย่ะ เพราะ..

'ฉันไม่กินเด็ก!'

"ของผมไม่น้อยนะครับ" หนุ่มรุ่นน้องสวนกลับแล้วหลุบตาลงมองที่เป้ากางเกงตัวเอง

"เชอะ!..ฉันว่าไม่ใช่แค่น้อย สั้น ๆ ด้วยใช่มั้ย" รู้จักกระติ๊บคนนี้น้อยไปซะแล้ว

"จับดูป่ะล่ะ" เด็กบ้านี่คว้ามือฉันไปจะถึงตรงเป้ากางเกงเขา ฉันก็รีบสะบัดมือออก

"อย่ามาทะลึ่งกับฉันนะ"

"หึ" เจ้าของใบหน้าหล่อสไตล์ลูกครึ่งหัวเราะชอบใจ

"กระติ๊บ" ระหว่างที่ฉันยืนเถียงกับเด็กบ้านี่ เสียงหวานก็เอ่ยเรียก

"ทำอะไรอยู่อ่ะแก" เฟิร์ลกับไอริน เพื่อนรักฉันเดินเข้ามาแล้วกล่าวถามทันที

"เฮ้ย..แกนี่มันห้องน้ำชายหนิ" ไอรินพูดจบก็เอามือปิดที่ปากตัวเองสีหน้าตื่นตกใจ

"เอ๊ะ...นาย.." เฟิร์ลหันไปยังชายหนุ่มรุ่นน้องแล้วขมวดคิ้วราวกับคิดอะไรบางอย่าง

"...เหมือนว่าฉันจะเคยเจอนายมาก่อนนะ"

"ไอ้ฌาณ ทำอะไรอยู่นานจังวะ" แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงของชายหนุ่มอีกคนดังขึ้น สายตาทุกคู่ก็จ้องไปยังคนที่กำลังเดินเข้ามา

"ไคโตะคุง!"

..........