All Chapters of คืนรักร้อนอ้อนผีหื่น: Chapter 91 - Chapter 100

“ถ้าท่านประธานอยากพบผม ความจริงให้เด็กมาตามก็ได้นะครับ จะได้ไม่ต้องลำบากมาถึงนี่”“อยากมาดูหลานด้วยตาของตัวเองน่ะ”ณรงค์ ผู้มีศักดิ์เป็นอายิ้มน้อย ๆ สายตาคมกวาดมองไปตามร่างสูงใหญ่ของหลานชาย“แล้วนี่หายดีแล้วสินะ”“ดีขึ้นเยอะแล้วครับ”ณัฐวีร์ตอบเสียงอ่อน แต่แล้วในจังหวะที่ขยับตัวหัวคิ้วก็ขมวดมุ่นแน่น หลุบตามองขาข้างขวาของตัวเองแวบหนึ่งก่อนจะรีบปรับสีหน้าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทว่าทุกการแสดงออกนั้นล้วนตกอยู่ในสายตาของแขกทั้งสอง“นั่งไหม?”นริศเสนอ หากแต่ไม่รอฟังความคิดเห็น ร่างสูงก้าวยาว ๆ ไปจับจองพื้นที่ที่โซฟาก่อนใคร ที่เหลือจึงเดินตามมาสมทบ“ถ้ายังไม่ไหว ยังไม่ต้องรีบกลับมาทำงานก็ได้นะ พักอีกสักเดือนไหม เจ้าริศมันก็อยู่”“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมพอไหว อีกอย่างผมทิ้งงานไปตั้งสองสามเดือน เกรงใจน่ะครับ”“เกรงใจอะไรกัน เราเป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น”ฟังถึงตรงนี้ณัฐวีร์ก็ยกยิ้มบาง ๆ นั่นสินะ ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น“เอ้อ แล้วนี่เรื่องคดีไปถึงไหนแล้ว?”รอยยิ้มบนใบหน้าคมพลันเลือนหาย ดูเคร่งเครียดขึ้นหลายส่วน“ยังเงียบอยู่เลยครับคุณอา หาตัวคนทำไม่เจอ ตำรวจบอกว่าหลักฐานที่มีมันอ่อนไป พยานบุค

สัญชาตญาณของการโดนลอบปองร้ายมาหลายหนร้องบอก ณัฐวีร์จึงโยนความเป็นสุภาพบุรุษทิ้งไปชั่วคราว สองแขนรั้งเอาร่างอรชรมาโอบแน่นพลางกดศีรษะทุยให้แนบไปกับแผงอก“คุณณัฐ!”วรัชญาตาเหลือกลาน ดิ้นขลุกขลัก สองมือง้างหมายจะทุบคนมือไว แต่แล้วน้ำเสียงจริงจังของชายหนุ่มก็ทำเอาเธอชะงักงัน“ชู่ว นิ่งก่อน”จากนั้นณัฐวีร์ก็หันไปสบสายตากับคนขับผ่านกระจกมองหลัง เท่านี้รถยนต์ก็เบี่ยงซ้ายก่อนเลี้ยวเข้าสู่ซอยเล็ก ๆ ซอยหนึ่ง“คะ..คุณณัฐ มันเกิดอะไรขึ้นคะ?”“เหมือนจะมีคนตามเรามา”ใบหน้าหวานถอดสีซีดเผือด จากที่คิดผลักไสจึงกลายเป็นเบียดกายเข้าหา ซึ่งณัฐวีร์เองก็เต็มใจโอบกอดเธอให้แน่นขึ้น“ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่ตรงนี้ พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรว่านทั้งนั้น!”ความอุ่นวาบจุดขึ้นในหัวใจที่กำลังเต้นแรงไม่เป็นส่ำ และอาจเป็นเพราะเขาใช้คำแทนตัวว่า ‘พี่’ จึงทำให้นาทีนั้นในหัววรัชญาผุดภาพใครอีกคนขึ้นมาทับซ้อนใครคนที่มีหน้าตาเหมือนกันกับเขา คนที่เคยโอบกอด เคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะคอยอยู่ปกป้องเธอไปตลอดปัง!ฉับพลันก็มีแรงปะทะจากทางด้านหลัง ส่งผลให้รถยนต์ที่กำลังพุ่งทะยานออกจากตรอกเล็ก ๆ เพื่อมุ่งเข้าสู่ถนนเส้นหลักส่ายสะบัดไปมาอย่

“ตื่นแล้วเหรอ ขอโทษทีที่อาต้องเชิญหลานมากะทันหันแบบนี้”ณัฐวีร์แค่นหัวเราะหยัน ไม่รักษาท่าทีและสีหน้าอีกต่อไป“เชิญ? อาเรียกวิธีที่อาพาตัวผมมาว่าเชิญเหรอ?”“ลูกน้องอามันคงทำรุนแรงไปหน่อยสินะ อย่าไปถือสามันเลย มันก็แค่อยากทำงานให้สำเร็จ”ณัฐวีร์มองผู้เป็นอาด้วยสายตาเหลือเชื่อ อีกฝ่ายใช้น้ำเสียงเรียบเรื่อยราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่ ทั้ง ๆ ที่หากพลาดพลั้งเขาหรือคนที่นั่งมาด้วยอาจได้รับอันตรายถึงชีวิตเลยด้วยซ้ำแต่เขาจะตกใจไปทำไม ในเมื่อนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพบเจอเหตุการณ์ทำนองนี้เสียหน่อย“อาเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ หลานจะได้พักผ่อน”แววตาณรงค์วาววับในตอนพูดคำสุดท้ายอย่างปิดไม่มิด เขาวางซองเอกสารลงบนโต๊ะที่กั้นกลางระหว่างเขากับหลานชาย“อาอยากให้หลานเซ็นเอกสารนี่ให้หน่อย”ปรายตามองเพียงปราดเดียวณัฐวีร์ก็รับรู้ได้ทันทีว่าข้างในนั้นคืออะไร ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขารู้มาตลอดว่าผู้เป็นอาปรารถนาจะได้ครอบครองเอ็นเวิลด์ไวลด์โดยชอบธรรมเพราะแม้ตอนนี้จะได้ดำรงตำแหน่งประธานบริษัท หากแต่นั่นเป็นการรักษาการตามคำสั่งเสียของประธานคนก่อนซึ่งคือบิดาของเขา จนกว่าที่ณัฐวีร์จะพร้อมขึ้นรับตำแหน่งตามที่ระบุในพินัยกรร

“อื้อ”คิ้วเรียวขมวดมุ่นแน่น ครางอื้อในลำคอด้วยความหงุดหงิดเมื่อรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง ไม่อาจขยับไหวได้ตามที่ใจต้องการ ครั้นพอพยายามมากเข้าแรงกดตามร่างกายก็เพิ่มพูนจนเธอต้องยอมจำนน เลิกฝืนแล้วลืมตาขึ้นมองทันใดนั้นดวงตาก็เบิกโพลง หวาดผวาแทบสิ้นสติเมื่อสิ่งแรกที่พบคือเงาดำจำนวนมากกำลังยืนเรียงรายล้อมรอบตัวเธอ!“กรี๊ดดด ปะ..ไป ไปให้พ้นนะ!”แม้นจะควบคุมร่างกายไม่ได้แต่เมื่อเสียงยังใช้งานได้ปกติวรัชญาจึงหวีดร้องลั่น พยายามนึกถึงบทสวดที่บิดาเคยสอนสั่ง ทว่ายังไม่ทันรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทางได้ ข้อมือก็สัมผัสได้ถึงแรงบีบที่มองไม่เห็น“กรี๊ดดดด ยะ..อย่านะ อย่าทำว่าน ฮืออ ยะ...อย่าทำ”หยาดน้ำตาค่อย ๆ ไหลรินออกจากทางหางตา เนื้อตัวสั่นเทิ้มเมื่อความหวาดกลัวเอ่อล้นเต็มหัวใจ แต่เงาดำทั้งหลายกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอย หนำซ้ำยิ่งบอกว่าอย่า พวกมันก็คล้ายว่าจะดาหน้ากันเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นกว่าเดิม“ว่าน”หนึ่งในนั้นร้องเรียกพลางโน้มตัวลงมาหา ยิ่งได้ยินเสียงมันพร่ำเรียกชื่อซ้ำ ๆ หญิงสาวก็ผวาหนัก ต้องใช่แน่ ๆ พวกมันจะมาเอาร่างของเธอ คิดดังนั้นจึงตั้งจิตสั่งให้ตัวเองออกแรงดิ้นสุดกำลัง“ว่าน ว

“ตลกนะ วันนั้นพอพี่ถามว่านว่าเห็นพี่ด้วยเหรอ จับตัวพี่ได้ด้วยเหรอ ว่านทำหน้าเหมือนพี่เป็นโรคจิตคนหนึ่งแล้วรีบเดินหนีพี่ไปเลย แต่รู้อะไรไหมครับ ความใจดีของว่านมันทำให้พี่คิดอยากจะผูกติดกับว่านตั้งแต่วันนั้น”ณัฐวีร์อมยิ้ม หยาดน้ำตาที่พรั่งพรูลงมาอาบเต็มสองพวงแก้มนุ่มและแววตาที่เปลี่ยนไปแทนคำตอบได้ทั้งหมดว่าเธอจำได้“พี่ขอโทษนะ ขอโทษที่ผิดสัญญาว่าจะยืนอ้าแขนรอรับที่หน้าตึก ขอโทษที่วันนั้นจากมาโดยไม่ทันได้บอกลา ขอโทษที่ทิ้งให้ต้องอยู่ตัวคนเดียวตั้งหนึ่งเดือน แล้วก็ขอโทษที่พี่จำว่านไม่ได้ในตอนแรก”“...”"ว่านจะโกรธ จะทำโทษ จะตีพี่จนโคมไฟหักอีกกี่อันก็ได้ แต่พี่ขอแค่อย่างเดียว ขอโอกาสให้ผู้ชายคนนี้ได้ทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ ว่าจะรัก จะดูแลว่านไปตลอด ได้ไหมครับ?"บังเกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ ...วรัชญานิ่งอึ้ง ไม่พูดไม่จา มีเพียงแววตาสั่นระริกบ่งบอกให้รู้ว่าเธอยังคงได้ยินในทุกคำพูด รับรู้ในทุกสัมผัสณัฐวีร์ก็ไม่คิดเร่งเร้า ได้แต่นั่งกุมมือเธอเงียบ ๆ เพราะรู้ดีว่าคงต้องให้เวลาหญิงสาวตั้งตัวสักหน่อย แค่เธอรับฟังแล้วไม่หนีหายไปก่อนเขาจะพูดจบ หรือตบจนหน้าหันก็ถือว่าเป็นนิมิตหมายอันดีแล้วว่ายังมีห