บททั้งหมดของ คืนรักร้อนอ้อนผีหื่น: บทที่ 111 - บทที่ 120

โชคดีที่ได้ยาแก้เมารถ อีกทั้งระยะทางที่เหลือนั้นไม่ไกลมากนัก ในที่สุดทั้งสามก็มาถึงที่หมายโดยไม่ต้องแวะจอดให้เธออาเจียนที่ใดอีกหัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นทันทีที่มองเห็นหลังคาบ้าน แม้ครอบครัวของเธอจะไม่ถึงกับร่ำรวยทว่าบ้านเรือนก็ถือว่าสมฐานะ บ้านสองชั้นครึ่งปูนครึ่งไม้ถัดออกไปหน่อยเป็นโรงเรือนที่ใช้เก็บอุปกรณ์การเกษตรต่าง ๆ ส่วนพื้นที่กว่าสิบไร่ด้านหลังนั้นคือที่ทำมาหากินของครอบครัวเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายแล้วส่งไปถึงพี่ชาย ลึก ๆ ก็แอบเสียดายอยู่ไม่น้อยที่อีกฝ่ายไม่อาจเดินทางมาด้วยกันได้ กระนั้นก็เข้าใจในเหตุผลที่ปฏิเสธ‘ดูสภาพพี่สิ ขืนไปตอนนี้ก็รังแต่จะทำให้พ่อกับแม่เป็นห่วง เอาไว้พี่หายดีเมื่อไรจะกลับนะ รอบนี้ฝากว่านกอดพ่อกับแม่มาเผื่อพี่ก่อน’แน่นอนว่าเธอจะกอดเผื่อให้เต็มรัก จะหอมให้แก้มช้ำกันไปข้างเลย!วรัชญาหมายมาดในใจแล้วก้าวลงจากรถทันทีที่มีโอกาส ใบหน้าเปี่ยมด้วยความหวังและความตื่นเต้นหันซ้ายทีขวาที กระทั่งได้ยินเสียงคนพูดคุยกึ่งทะเลาะกันลอยแว่วมาจากทางครัวหลังบ้าน เธอก็วิ่งปรู๊ดไปทางทิศของต้นเสียงทิ้งให้ณัฐวีร์ที่ก้าวลงมาตามหลังได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ทั้งเอ็นดูทั้งนึกขัน เพรา

“แล้วเอ็งเป็นลูกเต้าเหล่าใคร มาเจอยัยหนูของข้าได้ยังไง?”น้ำเสียงติดห้วนหากแต่แววตาเจือด้วยความสงสัยไม่ใช่หาเรื่อง ณัฐวีร์จึงยิ้มแล้วเริ่มต้นเปิดปากเล่าในส่วนที่พอเล่าได้“คุณพ่อผมชื่อณัฐวัฒน์ ส่วนคุณแม่ชื่อกัลยา แต่ว่าตอนนี้ท่านไม่อยู่ทั้งคู่แล้วครับ ผมเจอกับว่านครั้งแรกที่ป้ายรถเมล์ ตอนนั้นผมยืนอยู่บนริมฟุตบาท ไม่ทันระวังรถ ว่านเขาเป็นคนวิ่งเข้ามาฉุดผมขึ้นจากถนนครับ”อืม สมกับเป็นยัยหนูของเขา มีน้ำใจช่วยเหลือทุกคน กระทั่งสัตว์บาดเจ็บก็ชอบอุ้มกลับมาบ้านประจำ ผู้เป็นพ่อคิดในใจแล้วอมยิ้มภูมิใจ พยักพเยิดหน้าให้พูดต่อ“แล้วหลังจากนั้นเราก็บังเอิญมาเจอกันอีกทีที่บริษัท ผมทำอยู่แผนกบริหาร ส่วนว่านเข้ามาทำที่แผนกทัวร์ครับ”“อ้อ เป็นพนักงาน แบบที่เขานั่ง ๆ โต๊ะกันน่ะเหร๊อ?”“ครับ”ณัฐวีร์จงใจไม่แสดงตัวว่าดำรงตำแหน่งใด เพราะอยากให้อีกฝ่ายมองเขาในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่เจ้านายของลูกสาวจากนั้นก็เริ่มต้นเล่าถึงเรื่องราวที่นำพาให้ความรู้สึกของเขาเปลี่ยนแปลง โดยเลือกละไว้บางส่วนในช่วงเป็นวิญญาณ และเพิ่มเข้าไปบางส่วน หากทุกอย่างล้วนยังอยู่ในขอบเขตของความเป็นจริงและเมื่อเห็นว่าหัวคิ้วของอีกฝ่ายคล

ไม่นานมื้ออาหารอันแสนสุขก็จบลง ผู้ใหญ่ทั้งสองแยกตัวเข้าห้อง ส่วนคนตัวเล็กนั้นถูกลากตัวไปด้วย บริเวณโถงนั่งเล่นจึงเหลือณัฐวีร์เพียงลำพังที่นอนสำหรับคืนนี้เป็นฟูกหนาห้านิ้ววางบนโซฟาไม้สัก ด้านบนมีหมอนและผ้าห่มลายตารางสีสดวางอยู่ และใกล้ ๆ กันเป็นยากันยุงแบบขด เสียบบนปากขวด คอยปล่อยควันเอื่อย ๆ ไล่ยุงและแมลงณัฐวีร์อมยิ้มแล้วเอนกายลงนอนอย่างไม่เกี่ยงงอน ถึงแม้ครอบครัวของเขาจะร่ำรวย แต่เวลาไปออกค่ายกับทางโรงเรียนเขาก็ผ่านการนอนการดินกินกลางทรายเฉกเช่นนักเรียนคนอื่น ๆ ฉะนั้นแค่นี้ไม่ครณามือกับหลังของเขาหรอกทว่าดูเหมือนอีกคนจะไม่คิดแบบนั้นเสียงเอี๊ยดอาดของบันไดไม้ปลุกให้คนที่เพิ่งเคลิ้มหลับไปได้ไม่นานสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกชายหนุ่มกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับความมืด และนั่นทำให้เขาเห็นว่าเงาตะคุม ๆ ที่กำลังย่อย่องลงมาจากชั้นสองคือแฟนสาวของตัวเอง“ว่าน?”“ค่ะ หนูเอง”ปรากฏรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าคม ณัฐวีร์อ้าแขนรับร่างเล็กอัตโนมัติในตอนเธอก้าวเข้ามาหา“แล้วนี่ลงมาทำอะไรข้างล่างครับ หรือว่าหิวน้ำ?”วรัชญาส่ายหน้าแทนคำตอบ เรียวแขนไต่ขึ้นคล้องรอบคอแกร่งพลางเอนซบกับแผงอกกว้าง“หนูห่วง ก

หญิงสาวค้อนอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะโค้งตัวลงไปหาหน้าท้องที่บัดนี้นูนกลมจนสามารถสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า“โตวันโตคืนนะลูก โอ๊ะ!”ฉับพลันดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้าง ทอประกายวาววับเมื่อได้รับแรงแตะตอบกลับมา“นะ..น้อง น้องแตะว่านด้วยอะพี่หยี!”วรัชญาตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ ยอบกายลงนั่งประชิดหน้าท้องนูนแล้วพูดหยอกล้ออีกหลายคำ ซึ่งเธอได้การตอบกลับทุกคำ กระทั่งหนที่ห้าว่าที่คุณแม่ก็งอตัว ก้าวถอยเป็นเชิงว่าไม่ไหว“พี่จุก”“โอ๊ะ ขอโทษทีจ้ะ ว่านลืมคิดไป” วรัชญายิ้มแหย ยอมผละห่างหากแต่สายตายังคงไม่ละไปไหน “ว่าแต่ธุระหนนี้เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายจ๊ะ?”“ยังไม่รู้เลย รอลุ้นเอาวันคลอด”ว่าที่คุณแม่ตอบพลางลูบหน้าท้องนูนป่องอย่างทะนุถนอม น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความสุขจนคนฟังยังสัมผัสได้ พลอยทำให้วรัชญาเผลอเลื่อนมือขึ้นมาวางทาบบนหน้าท้องแบนราบของตัวเองด้วยเช่นกัน“หือ อย่านะว่าว่าน...”ยาหยีทำหน้าตื่นเต้น แต่เพียงไม่กี่วินาทีทุกความคาดหวังก็ถูกดับลงเมื่อวรัชญาอมยิ้มแล้วส่ายหน้า“ยังหรอกจ้ะ ว่านยังไม่พร้อม”พร้อมของเธอในที่นี้คือเพียบพร้อมด้วยทรัพย์สิน เวลา และวุฒิภาวะ เพื่อที่เจ้าตัวน้อยของเธอจะได้เติบโตขึ้นมาท

ลมทะเลพัดโบกจนผมเงาสลวยพลิ้วสะบัดหากผู้เป็นเจ้าของกลับไม่นึกรำคาญ ใบหน้าหวานเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม สะท้อนถึงความสุขจนคนมองพลอยยิ้มไม่หุบตามไปด้วย“เอาอีกไหมครับ?”ณัฐวีร์เอ่ยถามเสียงหวาน แววตาเปี่ยมด้วยเอ็นดูขณะทอดมองคนข้างกายอ้าปากรับเอากุ้งเผาตัวที่เท่าไรเขาก็ไม่ได้นับเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ แก้มพองหญิงสาวยิ้มจนตาหยี พยักหน้าแรง ๆ แทนคำตอบว่าเอาเพราะปากไม่ว่าง เขาเลยหยิบตัวใหม่ขึ้นมาแกะรอโดยไม่สนใจเลยว่าตอนนี้ภาพตอนเขาเอาอกเอาใจแฟนสาวกำลังตกอยู่เป็นเป้าสายตากี่คู่ไม่สนใจด้วยว่าจะถูกมองว่าเป็นพวกคลั่งรัก เพราะที่เขาทำก็เพราะอยากทำ อยากเห็นคนที่รักมีรอยยิ้มและความสุข“อะ อ้า~”ทว่าในจังหวะที่ยื่นไปจ่อหลังจุ่มกุ้งตัวโตลงในน้ำจิ้มรสเด็ดที่หญิงสาวชื่นชอบแล้ว อีกฝ่ายกลับไม่ยอมอ้าปาก เธอคว้าหมับเข้าที่ข้อมือแล้วดันให้กุ้งย้อนกลับมาชิดปากของคนแกะแทน“ป้อนตัวเองบ้างสิคะ อย่ามัวแต่ป้อนหนู”“แต่พี่ไม่อยากกินกุ้งตัวนี้นี่ครับ พี่อยากกินตัวนี้มากกว่า”ประโยคแรกทำเอาใบหน้าหวานหงิกงอ แต่พอได้ยินประโยคหลังซึ่งมาพร้อมการตวัดเลียไปตามเรียวนิ้วและแววตาร้อนแรง หญิงสาวก็หน้าร้อนฉ่า ลนลานหดมือที่ถูกโจมตีแ