บททั้งหมดของ คืนรักร้อนอ้อนผีหื่น: บทที่ 101 - บทที่ 110

สุดท้ายวรัชญาก็สู้กับความหื่นกระหายของเขาไม่ไหว ผล็อยหลับไปทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในกรงเล็บเสือร้ายจิตใต้สำนึกปลุกให้เธอสะดุ้งตื่นมารอบหนึ่งในตอนหกโมงเช้า แต่เมื่อหูได้ยินเขากระซิบบอกว่าลางานให้แล้วจึงหลับต่อ รู้สึกตัวเต็มที่อีกทีตะวันก็เคลื่อนมาเกือบตรงหัวแล้วร่างเปลือยเปล่าอันเต็มไปด้วยรอยขบเม้มภายใต้ผ้าห่มผืนนุ่มค่อย ๆ บิดไปมาไล่ความเมื่อยขบ มุมปากยกตัวสูงขึ้นแย้มยิ้มเมื่อลืมตามาพบกับผ้าม่านสีแดง บ่งบอกให้รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนมันคงเป็นคืนแรกในรอบเดือนทีเดียวที่เธอได้นอนหลับสนิท ทั้งยังตื่นมาพร้อมกับความสุข ถึงแม้ว่าร่างกายทุกส่วนจะถูกทารุณจนบอบช้ำ ใต้ตาหมองคล้ำ เพราะอีกคนเล่นพิสูจน์ถึงเช้าอย่างที่ลั่นวาจาไว้ก็ตาม“ตื่นแล้วเหรอครับ?”เสียงทักทายมาพร้อมจูบหวาน ๆ ที่หน้าผาก ไต่ลงไปยังพวงแก้ม และจบที่ริมฝีปากเจ่อ ๆ เรียกรอยยิ้มให้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าและในแววตาฉ่ำรื้นของคนได้รับความรักจนล้นอก“ว่านดีใจจังที่รอบนี้ตื่นมาแล้วยังเจอพี่อยู่”“ไม่ใช่แค่รอบนี้ แต่จะเป็นทุกวันที่ว่านตื่นเลยต่างหาก อย่าเบื่อพี่ก่อนแล้วกัน”เธอจะเบื่อได้อย่างไรในเมื่อนี่แหละคือสิ่งที่เธอปรารถนาจะให้มันเกิดขึ้นไปตลอด จ

ย้อนไปเมื่อสามเดือนก่อน“นั่งสิ”คำเชิญที่เป็นคำสั่งเสียมากกว่าเพราะหลังจากนั้นวรวุฒิก็ถูกชายฉกรรจ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ภายในห้องวีไอพีของคลับที่ทำงานอยู่กดหัวไหล่ บีบให้เขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ใกล้ตัวเขามากที่สุดแม้ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดท่านณรงค์ บิดาของเจ้านายถึงสั่งให้คนไปตามตัวเขามา กระนั้นวรวุฒิก็ยังรักษาท่าที จวบจนกระทั่งมีเอกสารซองหนึ่งถูกวางลงตรงหน้า เขาก็ไม่อาจเก็บสีหน้าได้อีกต่อไป“วันไหนดี?”คำถามสั้น ๆ หากแต่ชี้ถึงชะตาชีวิต วรวุฒิหน้าเครียด เมื่อต้นปีเศรษฐกิจย่ำแย่กอปรกับมารดาล้มป่วยจำต้องใช้เงินรักษาตัว เขาจึงทำสัญญาขอเบิกเงินล่วงหน้าทว่าแม้จะให้หักลบจากเงินเดือนในทุก ๆ เดือน หนี้ก็แทบไม่ลดลง เดิมจากยอดเพียงสามแสน ผ่านไปสองปีดอกเบี้ยกลับทบกันจนกลายเป็นห้าแสนซึ่งคนหาเช้ากินค่ำเช่นเขาจะมีปัญญาไปหาเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้นจากที่ไหนมาปิดหนี้ ให้กู้จากธนาคารหรือเครดิตอะไรก็ไม่มี การขอไกล่เกลี่ยจึงเป็นทางเดียวที่พอทำได้ในตอนนี้“ท่านครับ ผมขอเวลาอีกสักหน่อยได้ไหมครับ ผมยังไม่มีเงินมาปิดยอดจริง ๆ”“แกอยากให้ฉันยกหนี้ให้ไหม?”คำถามทำวรวุฒิตาโตทันควัน แต่พอนึกขึ้นได้ว่าคนตระกูลนี้ไ

ณัฐวีร์ยิ้ม หยิบปอยผมขึ้นทัดใบหูแดงจัดของหญิงสาวแล้วมองลึกเข้าไปในแววตาที่เปี่ยมด้วยความรักใคร่ของเธอ“ถ้าอย่างนั้น พี่อยากให้ว่านช่วยอะไรพี่อย่างหนึ่ง”“บอกมาเลยค่ะ ว่านยินดีทุกอย่าง”“พูดแล้วนะ”“อื้อ”“งั้นมาทางนี้กับพี่หน่อย”คิ้วเรียวเลิกฉงนหากเมื่อเขาฉุดมือเธอก็เดินตามอย่างไม่อิดออด กระทั่งนาทีต่อมาเขาก็พาเธอมาหยุดยืนอยู่หน้ากรอบรูปขนาดใหญ่ภายในห้องห้องหนึ่งความละม้ายคล้ายคลึงของคนในรูปบ่งบอกให้รู้ได้โดยไม่ต้องถามว่าพวกเขาเป็นใคร และบัดนี้อยู่ที่ไหน วรัชญาขยับกายเข้าหาชายหนุ่มแล้วส่งยิ้มไปให้เป็นเชิงปลอบประโลมทันที“พ่อครับแม่ครับ นี่ว่าน แฟนผมครับ” จากนั้นณัฐวีร์ก็หันมาหาคนตัวเล็ก “ว่านครับ นี่พ่อกับแม่พี่เอง”แม้อีกฝ่ายจะเป็นเพียงภาพแทนตัว หากวรัชญาก็ยังอยากให้เกียรติต่อการพบกันครั้งแรก เธอดึงมือออกจากการกอบกุมก่อนพนมมือไหว้พร้อมรอยยิ้มหวาน“สวัสดีค่ะ คุณลุงคุณป้า”“หือ ทำไมเรียกลุงกับป้าละครับ”ณัฐวีร์ท้วงหากสายตากลับฉายแววกรุ้มกริ่ม ทำเอาพวงแก้มนวลของวรัชญาเห่อร้อนแดงก่ำขึ้นทันทีเพราะเข้าใจว่าเขาต้องการอะไรเสียงหัวเราะด้วยความสุขใจดังขึ้นอย่างกลั้นไม่ไหวขณะเหล่ตามองคนอายม้

“ก็พี่คิดถึงนี่ครับ”ณัฐวีร์ออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวานพลางเกี่ยวเอวคนรัก ลากให้เดินออกจากลิฟต์มาพร้อมกันเมื่อมันพาพวกเขามาส่งยังชั้นของผู้บริหารพอดิบพอดี“อื้อ ปล่อยว่านเลยค่ะ ว่านเดินเองได้”“ครับ เดี๋ยวพี่ปล่อยแน่”เพราะมัวแต่กลัวว่าจะมีใครมาเห็นวรัชญาจึงไม่ทันระแวดระวังเลยว่าในประโยคเมื่อครู่มันมีอะไรแฝงอยู่แต่ถึงรู้แล้วเธอก็กลับตัวไม่ทันอยู่ดีเพราะทันทีที่บานประตูซึ่งเปิดด้วยฝีมือของวรัชญา หากแต่ปิดลงด้วยฝีเท้าของณัฐวีร์ เธอก็โดนเขาจับเหวี่ยงลงบนโซฟารับแขก“อื้อ พี่เลย์”วรัชญานิ่วหน้าน้อย ๆ ด้วยความจุกเสียด ครั้นพอตั้งตัวได้ก็ลนลานคลานถอย ความร้อนแรงและแววตาหยามเยิ้มเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาทำเอาเธอร้อนวูบวาบไปทั้งร่างยิ่งตอนเห็นเขาปลดเข็มขัดราคาแพงออกจากรอบเอวแล้วโยนมันทิ้งลงพื้นด้วยท่าทางดิบเถื่อน หัวใจก็เต้นรัว มองเห็นอนาคตของตัวเองลาง ๆ“ไม่ได้นะคะ นี่มันยังเวลางานอยู่เลย”“เราก็เลยจะมาประชุมงานกันไงครับ”คนหื่นหยิบยกเหตุผลมาอ้างได้อย่างน่าหมั่นไส้แล้วกระโจนเข้าหาร่างนุ่มที่ไม่ว่าจะได้กอดรัดสักกี่ครั้งก็ยังไม่รู้สึกพอ แต่เพียงอึดใจความหื่นก็ถูกสกัดกั้นด้วยความเจ็บณัฐวีร์ร้องโอ๊ย

“ที่รัก”เป็นคำหวานหากแต่มาในน้ำเสียงกระเง้ากระงอดอย่างคนโดนขัดใจทว่าพอเห็นหญิงสาวหยัดกายขึ้นยืนเข่าแล้วตวัดขาข้ามมาคร่อมเหนือสะโพก อวดเรือนร่างที่ไม่ว่าได้มองอีกครั้งก็ทำให้หัวใจเต้นรัว ชายหนุ่มก็กระตุมยิ้มมุมปาก สีหน้าเปลี่ยนในเสี้ยววินาที“หนูสวยจัง”ริมฝีปากอิ่มสวยเม้มแน่น แม้จะเขินอายจนร้อนฉ่าไปทั้งหน้าทั้งตัว ทว่าเพราะอยากเห็นคนที่รักมีความสุข วรัชญาจึงตัดสินใจสลัดความเขินทิ้งสองมือวางยันบนหน้าอกแกร่งก่อนค่อย ๆ กดสะโพกให้กลืนกินท่อนลำที่ตั้งตระหง่านคอยท่าโดยมีเขาคอยช่วยประคองร่าง“อา~”“ฮืม”เสียงครวญครางดังประสานกันระงม ความเชื่องช้าส่งผลให้ต่างสัมผัสในกันและกันได้อย่างชัดเจน ยิ่งในยามวรัชญาบดสะโพกให้หมุนควง ระดับเสียงก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ พอ ๆ กับความเสียวซ่าน“ร้าย”ณัฐวีร์ต่อว่าเสียงพร่า รู้ดีว่าเธอตั้งใจแกล้งให้เขากระสันจนจวนเจียนจะขาดใจ สองมือรั้งเธอหวังให้กดกายลงจนสุด ทว่าอีกคนกลับขืนตัวไว้“หนูอยู่ข้างบน แปลว่าพี่ต้องตามใจหนู”หญิงสาวขึงตาดุแล้วปัดมือเขาออกอย่างรู้ดีว่าหากทำแบบนี้ จะยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของเขาให้พลุ่งพล่านและมันก็ได้ผลดีเสียด้วยแววตาวาบวับฉายแววอันตร