บททั้งหมดของ คืนรักร้อนอ้อนผีหื่น: บทที่ 81 - บทที่ 90

ตัดสินใจแบบจำใจแล้ววรัชญาก็เดินคอตกลงมาจากดาดฟ้า หากพี่รุจีไม่อยู่เธอก็แทบไม่เฉียดไปที่โรงอาหารเธอไม่ชอบเสียงดัง ไม่ชอบเวลานั่งกินข้าวแล้วมีสายตาคนนู้นคนนี้เมียงมองมาราวกับไม่เคยเห็นผู้หญิง ทั้ง ๆ ที่ในนี้ก็มีผู้หญิงนั่งอยู่เกินครึ่งฉับพลันเสียงถอนหายใจเฮือกก็ดังสะท้อนก้องโถงบันไดหนีไฟเมื่อพบว่าดันมีใครพิเรนทร์ปิดประตู! แถมมันยังไม่ใช่แค่ชั้นเดียว“โอ๊ยวันนี้ฉันก้าวเท้าไหนออกมาจากบ้านวะเนี้ย ทำไมถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อน ซวยมันทั้งวันเนี้ย!” วรัชญาบ่นกระปอดกระแปดไป หอบหายใจไป ขณะที่สองเท้าก้าวลงบันไดไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีทางเลือก ยังดีที่โลกไม่ได้ใจร้ายกับเธอจนเกินเยียวยา เดินลงไปไม่กี่ชั้นก็เจอกับทางออก“สักที ฮึ้ย!”หญิงสาวไม่รอช้า รีบพุ่งตัวออกไปด้านนอก ความหงุดหงิดพ่วงด้วยความเหนื่อยหอบทำให้เธอไม่สนใจมองว่าตอนนี้ตัวเองโผล่มาที่ชั้นไหน ใจคิดเพียงแต่ว่าอยากได้แอร์เย็น ๆ น้ำหวาน ๆ และที่นั่งพักให้ขาหายสั่นก่อนกลับเข้าทำงานในรอบบ่าย“โอ๊ะ น่าจะทัน”ดวงตาลุกวาวทันทีที่มองเห็นประตูลิฟต์ยังเปิดค้างอยู่ เธอรีบเร่งฝีเท้าปากก็ร้องตะโกนหวังให้คนที่อยู่ด้านในช่วยกด open อีกสักครั้งเพื่อประวิงเวลา

คนตัวโตหน้าเครียด จะผลักออกก็ไม่กล้า ครั้นจะกอดปลอบก็กลัวว่าจะเป็นการเอาเปรียบอีกฝ่ายเพราะดูท่าว่าเธอจะเข้าใจผิด คิดว่าเขาเป็นใครคนหนึ่งสุดท้ายมือที่ละล้าละลังอยู่กลางอากาศจึงได้แต่ยกค้างอยู่อย่างนั้น จวบจนเสียงสะอึกสะอื้นเริ่มแผ่วลงในอีกสิบนาทีต่อมาใบหน้าเปรอะน้ำตาถูไถไปกับแผงอกกว้างเพื่อเช็ดน้ำตา กระทั่งจัดการกับอารมณ์อ่อนไหวได้ในระดับหนึ่งแล้วจึงผละออกห่างตั้งใจจะถามไถ่ว่าเหตุใดถึงหายไปโดยไม่บอกไม่กล่าว แต่พอเจอกับสีหน้าฉงนคล้ายไม่รู้ตัวว่าทำอะไรผิดไว้ ความโมโหก็ผุดขึ้นแทนที่ สองมือระดมเหวี่ยงกำปั้นเข้าใส่“ไอ้ผีบ้า! ไหนวันนั้นบอกจะรอว่าน ไหนบอกว่าถ้าถึงเวลาเลิกงานแล้วจะมายืนอ้าแขนรอรับที่หน้าตึก ฮึก อะ..ไอ้ผีไม่รักษาสัญญา ไอ้ผีนิสัยไม่ดี ไอ้ผีขี้โกหก ระ..รู้ไหมว่าวันนั้นว่านรอพี่นานแค่ไหน สี่ห้าทุ่มเลยนะเว้ย ละ..แล้วดูสิ หายหัวไปตั้งนานกลับมาไม่คิดจะขอโทษกันสักคำ นี่มันครั้งที่สองแล้วนะ! ฮืออ”“ขอโทษ”ความรานร้าวในดวงตาแดงก่ำทำเอาหัวใจแกร่งอ่อนยวบ และเพราะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้เธอสงบ ชายหนุ่มจึงเอ่ยในคำที่เธออยากได้ยินออกไปมือยื่นไปข้างหน้าหมายจะลูบให้เธอใจเย็นลง แต่เพียงครู่

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความอ่อนเพลียที่สะสมมาร่วมเดือน หรือเพราะฤทธิ์จากยาบำรุงที่ถูกยัดเยียดให้รับกลับมาบ้านด้วย เมื่อคืนวรัชญาถึงได้หลับลึกหลับนาน หลับเสียจนตื่นสายกว่าปกติกว่าจะฟันฝ่ารถติดแล้ววิ่งพาตัวเองมาสแกนนิ้วมือเข้างานได้ก็เล่นเอาใจหายใจคว่ำเพราะรีบร้อนจนหวิดหน้าคะมำที่หน้าประตู“เกือบได้กลับเข้าโรงบาลอีกรอบแล้วไหมล่ะ”วรัชญาเป่าปากโล่งอก รีบก้าวยาว ๆ ตรงไปยังโต๊ะของตัวเองหมายจะวางของแล้วค่อยแวบไปฝ่ายบุคคลเพื่อแจ้งถึงเหตุผลที่เมื่อวานหายตัวไปตลอดบ่ายด้วยตัวเอง“สวัสดีค่ะ”หญิงสาวร้องทักทายพร้อมพนมมือไหว้รุ่นพี่ที่นั่งร่วมห้องกันอย่างที่ทำอยู่เป็นประจำ ทว่าปฏิกิริยาตอบรับจากคนอื่น ๆ กลับดูแปลกไปกระทั่งสีหน้าและแววตาของพี่รุจีที่ปกติมักมีความเอ็นดูเจืออยู่เสมอ วันนี้กลับเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนและวิตกกังวลเว้นเพียงสองสาวไม้เบื่อไม้เมาที่ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ซึ่งนั่นทำให้เธอเดาได้ทันทีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในระหว่างที่เธอไม่อยู่นั้น มันไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน“พี่จี”วรัชญาเป็นพวกไม่ชอบจมอยู่กับความสงสัยนาน ถ้ามีหนทางพบคำตอบ ถึงจะแย่แค่ไหนเธอก็พร้อมจะเปิดใจฟัง“มีเรื่องอะไรหรือเปล่

แกรกสิบนาทีต่อมา เสียงกลไกของลูกบิดก็ดังขึ้น ทำเอาหลายชีวิตที่กำลังพยายามเดินเตร็ดเตร่อยู่หน้าห้องประชุมต่างกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทางบ้างก็แสร้งทำเป็นหยิบเอกสารขึ้นมาตรวจ บ้างก็แสร้งทำเป็นคุยโทรศัพท์ กระนั้นยามบานประตูมีความเคลื่อนไหว แต่ละคนก็อดไม่ได้ที่จะลอบชำเลืองมองเพราะถึงแม้น้องเล็กคนนี้จะเพิ่งมาทำงานได้เพียงเดือนเดียว ทว่านิสัยน่ารัก มีสัมมาคารวะและมีน้ำใจเอื้อเฟื้อต่อเพื่อนร่วมงานเสมอกระทั่งยามกชกรหรือแอนนาที่เป็นไม้เบื่อไม้เมาโยนงานมาให้ก็ยังยินดีทำสุดความสามารถ ใครหลาย ๆ คนจึงเอ็นดูเธออยู่มากโขบังเกิดเสียงอุทานระงมในตอนเห็นหญิงสาวเดินตาแดงจมูกแดงออกมาจากห้อง หนำซ้ำในมือยังถือซองเอกสารสีขาว“เอาจริงเหรอจี เราว่ามันน่าจะมีทางออกที่ดีกว่านี้ไหม”ลภาผู้รับรู้ทุกอย่างขยับเข้าไปกระซิบถามเพื่อนรักแล้วทำหน้าไม่เห็นด้วย เพราะตัวเธอเองก็ชมชอบและเสียดายเด็กคนนี้ไม่น้อยทว่ารุจีทำเพียงถอนหายใจ จนปัญญาจะทัดทานอำนาจของคนเอาแต่ใจที่มีตำแหน่งใหญ่กว่าวรัชญาก้มหน้าก้มตาเก็บของของตัวเอง ไม่พูดไม่จา ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาถามไถ่หรือแสดงความเห็นใจ บรรยากาศภายในแผนกเต็มไปด้วยความอึมครึม

“เอ่อ ท่านรองคะ”ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างขัดเขิน มือหนึ่งหยิบคุกกี้ อีกมือก็แบรองด้านใต้ กันไม่ให้เศษขนมร่วงหล่นลงบนโต๊ะและหน้าตักของอีกฝ่ายประกายวาววับบังเกิดขึ้นในนัยน์ตาสีฟ้าอมเทาทันที ณัฐวีร์อ้าปากรับขนม เคี้ยวกร๊วมหากแต่สายตายังคงไม่ละไปจากดวงหน้าแดงระเรื่อของคนป้อน“ฮืม หวานดีนะ”ได้ยินคำชมของเขาวรัชญาก็เผลอทำหน้าปูเลี่ยน เอาอะไรมาหวานก่อน นี่มันคุกกี้รสกาแฟซึ่งก็ไม่รู้ว่าชายหนุ่มตั้งใจ หรือเป็นคนกินช้าเป็นปกติ กว่าจะงับ กว่าจะเคี้ยว กว่าจะกลืนแต่ละชิ้นหมดได้ก็เล่นเอาทั้งหัวใจทั้งเรียวแขนของคนป้อนสั่นระริกยิ่งในตอนแววตาวาววับช้อนขึ้นมามองสบแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก วรัชญาก็แทบอยากระเบิดตัวเองตายมันเสียตรงนั้นเมื่อไรจะเลิกอ้อยอิ่ง แล้วก็เลิกอ้อยเธอสักที! หญิงสาวตีโพยพายในใจ หากไม่เกรงใจตำแหน่งรองประธานนะ เธอจะจับยัดเข้าปากให้หมดในคำเดียวไปเลย ฮึ้ย!เก็บกลั้นกระทั่งเดินทางมาถึงชิ้นสุดท้ายเธอก็พรูลมหายใจโล่งอกออกมาอย่างลืมตัว“เหนื่อยขนาดนั้นเลย?”ณัฐวีร์เลิกคิ้วถาม ทั้งขำทั้งสงสาร ส่วนอีกคนนั้นหน้าง้ำงอเพราะใจอยากตะโกนตอบว่ามาก ทว่าปากกลับตอบได้แค่“ไม่ค่ะ”แต่เป็น ‘ไม่ค่ะ’ ท