All Chapters of โซ่รักนายบำเรอ: Chapter 21 - Chapter 30

ญาธิดาขี่มอเตอร์ไซค์ไปที่โรงเรียนซึ่งไม่ห่างจากที่บ้านมากนัก เมื่อไปถึงก็ได้อาศัยรถของผอ. ไปที่โรงพยาบาลเอกชน ระหว่างนั้นเธอก็ให้ลูกกินยา และเช็ดตัวให้ตลอด ดีว่าครูมนให้แผ่นแปะลดไข้แปะไว้ที่หน้าผากมาด้วย“แม่ครับ พวกเราจะไปไหนครับ” แม้จะพูดไม่ชัด แต่ตองก้าก็พยายามจะพูด“ไปหาหมอครับตองก้า หนูปวดหัวไหมลูก” เธอเห็นลูกชายอาการไม่ค่อยดี และหายใจแรง ๆสองแก้มและริมฝีปากแดงปลั่งอย่างเห็นได้ชัด เด็กน้อยพยักหน้า ผู้เป็นแม่ก็เริ่มร้อนใจ ตองก้าเป็นเด็กชายที่แข็งแรง ไม่ค่อยเจ็บป่วยเหมือนเพื่อน ๆ คนอื่น เพราะเป็นเด็กที่กินเก่ง และชอบกินผักและผลไม้ อีกทั้งตาธนกับยายจวง ก็แน่นเรื่องการรักษาความสะอาดทำให้เด็กชายติดเป็นนิสัยดีว่ารถไม่เยอะ ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน จึงทำให้รถของผอ.พาสองแม่ลูกมาส่งที่โรงพยาบาลได้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่ท่านจะไปทำธุระต่อญาธิดาพาลูกลงทะเบียนก่อนจะพาเข้าไปยังห้องฉุกเฉิน เพราะเด็กมีไข้สูงมาก พยาบาลกลัวว่าเด็กน้อยจะชัก ทางพยาบาลจับเด็กชายถอดเสื้อผ้าจนล่อนจ้อน แล้วพาไปยังที่ห้องน้ำ พยาบาลสองคนจับตัวตองก้าพร้อมกับราดน้ำธรรมดาลงไปบนตัวเด็กตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า“แม่ครับ” เด็กชายร้องไห้

จู่ ๆ ชัฏก็โทรเข้ามา(“น้าจวงโทรมาว่าตองก้าอยู่ที่โรง’บาล เป็นไข้เลือดออกเหรอ แล้วตองต้องการอะไร”)หญิงสาวถึงกับถอนหายใจเป็นคำตอบ น้าจวงกับน้าธนเชียร์ให้ญาธิดาคบหาและตกลงปลงใจกับชัฏเสีย เพราะนิสัยที่ดีมาก ๆ ของชัฏ พร้อมทั้งเขาไม่เคยรังเกียจญาธิดาที่มีลูกติด แถมยังดูรักตองก้าอีกด้วย“พี่ชัฏ ตองก้าไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ อยู่ในมือของหมอ พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ น้าจวงกับน้าธนไม่น่าจะโทรไปหาพี่ชัฏเลย”(“อย่าไปว่าน้าจวงเลยจ้า น้าจวงก็แค่เป็นห่วงตองก้า เมื่อกี้น้าจวงบอกตองก้าไม่ได้เอานมไป”)“ตองจะหาซื้อแถว ๆ นี้เองค่ะ พี่ชัฏไม่ต้องลำบาก”(“ตอง เรื่องลำบากพี่ไม่กลัวหรอก แต่เรื่องของตอง...”)“พี่ชัฏคะ ตองพูดเป็นหนที่เท่าไรก็ไม่รู้นะคะกับพี่ชัฏ อย่าทำให้ตองอึดอัดและลำบากใจ ที่ตองไม่รับไมตรีของพี่ คือตองเข็ดเรื่องความรักแล้ว และเรื่องพ่อของตองก้าด้วย แค่นี้นะคะ ตองกำลังจะไปซื้อนมให้ลูก” ญาธิดาที่กดวางสายคนปลายสายถึงกับหน้าหดเหลือสองนิ้ว เธอทำร้ายหัวใจของเขาอีกแล้ว ชัฏได้แต่ยืนซึมแป๊น ๆ มีผู้หญิงมากดแตร และจอดมอเตอร์ไซค์ใกล้ ๆ“ดิฉันนึกว่า ร้านยังเปิดอยู่นะคะ” เธอพูดกับชัฏ“ร้านปิดแล้วครับ พอดีลูกชา

ญาธิดาหลงกลคุณหมอหนุ่มเข้าเสียแล้ว เธอพลั้งปากบอกเขาเองแล้วหรือนี่ว่า เขาคือพ่อของตองก้า หญิงสาวหน้าเสีย เธอรีบพูดกลบเกลื่อน“คุณพูดเองเออเองทั้งหมด” แล้วก็บิดข้อมือของตัวเองให้ออกจากการเกาะกุมของเขาหมอหนุ่มไม่มีวันยอม ผู้หญิงตรงหน้าของเขาจะรู้ไหมหนอว่านับตั้งแต่ค่ำคืนที่มีสัมพันธ์แนบแน่น เขาก็ลืมเธอไม่ลง ยังคงวนเวียนตามหา และสืบข่าวตามหา ทว่าจริยสมัยกลับปิดปากเงียบไม่ยอมแพร่งพราย คงเป็นเพราะคำขอของญาธิดาอิสรินทร์รั้งร่างของเธอเข้ามาทั้งตัว ญาธิดาตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา เธอลืมตาโพลง หัวใจในอกคุณแม่ยังสาวเต้นไม่เป็นส่ำ นี่มันเรื่องอะไร“หมอจะทำบ้าอะไรคะ” น้ำเสียงสั่น สายตาประหวั่นไหว“ใครว่าจะทำบ้าล่ะ เปล่าเลย ผมจะจูบ”“อะไรนะ ใครจะยอมให้คุณจูบกัน” ญาธิดาเริ่มดิ้นรนให้ร่างกายของเธอพ้นจากอ้อมกอดของคุณหมอ“เราสองคนเคยจูบกันแล้ว และเคยมีอะไรกันแล้วด้วย คุณคงจะความจำไม่ดี หรือที่จริง คุณจำได้ แต่แกล้งทำเป็นลืม แบบนี้ต้องย้อนความทรงจำกันสักหน่อย นี่ไง หลักฐานคาตา ตองก้าหน้าเหมือนผมตอนเด็

“ผมเป็นพ่อของตองก้า สวัสดีครับ” หมออิสรินทร์เอ่ยขึ้นมาทันที“คุณพ่อของตองก้าครับ” เด็กชายที่ไม่เคยมีคุณพ่อมาก่อน พูดตาม“อ่า” ญาธิดาอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาแบบนี้ เธอถึงกับไปไม่เป็น มือเท้าเย็นหมด ทำตัวไม่ถูก“แบบนี้ใช่ไหม ตองถึงได้ปฏิเสธพี่มาตลอด”“คือ”“ขอบคุณครับที่มาเยี่ยมตองก้า ตองก้าขอบคุณลุงชัฏสิลูก”“ขอบคุณครับลุงชัฏ” แล้วเด็กน้อยก็หันไปสนใจรถคันเล็กในมือ“พ่อครับ ตองก้าอยากได้สีอื่นอีก”“ได้สิครับ พ่อมีเยอะ มีหลายคัน ตองก้าจะเอากี่สี”“หลายสี”“สีอะไรบ้าง”“แดง ดำ เขียว” เพราะในมือของตองก้าตอนนี้มีอยู่สองคันแล้ว สีเหลืองกับสีส้มภาพความสนิทสนมของพ่อลูก และความเหมือนแค่มองแวบเดียวแบบถนัดถนี่ ชัฏบอกได้เพียงคำเดียว คำพูดของพ่อหนุ่มคนนั้นไม่ผิด พ่อลูกกัน“เรื่องนี้น้าจวงกับน้าธนรู้ไหม”“พี่ชัฏคะ ต

“ผมรู้นะว่า คุณยังไม่นอน” เขาชะโงกหน้ามาพูดกับเธอใกล้ ๆ ญาธิดาถึงกับผงะตกใจ อิสรินทร์รวบร่างของเธอเอาไว้ ก่อนจะช้อนทั้งตัวลงมานั่งบนตักของเขา ที่นั่งอยู่ที่พื้น“คุณจะทำอะไรบ้า ๆ ค่ะ ที่นี่มันโรงพยาบาลนะ” ที่เธอพูดออกไปอย่างนั้นเพราะเธอโดนเขาจูบมาแล้ว“เราก็ต้องมาทำข้อตกลงกันสิครับคุณแม่”“ข้อตกลงอะไร ฉันไม่มีข้อตกลงที่จะต้องตกลงกับคุณ”“แต่ผมมี”“ฉันไม่มีนี่นา”“ชู่... อย่าพูดดังไปสิ เดี๋ยวลูกก็ตื่นนะ ลูกกำลังหลับสบาย”“ฉันเกลียดคุณ” พูดด้วยท่าทีโมโห“อ้าว ยังไม่ทันไรจะมาเกลียดผมซะแล้ว เกลียดเพราะอะไร”“เกลียดที่คุณมายุ่งกับฉันกับลูกนะสิ ฉันเกลียดคุณ”“อย่าพูดแบบนี้นะ คุณพูดแบบนี้ไม่ได้ ผมก็บอกคุณแล้วว่า ลูกจะเกิดมาไม่ได้ ถ้าไม่มีเราสองคน ฉะนั้นผมก็มีสิทธิ์ในตัวของตองก้าครึ่งหนึ่งเหมือนกับคุณ”“คุณไม่มีสิทธิ์”“จะเถียงทำไม หรือจะให้ผมงัดข้อกฎ