All Chapters of โซ่รักนายบำเรอ: Chapter 11 - Chapter 20

“อ้า อะ อะ อะ...” ญาธิดาร้องร่ำ ๆ แทบขาดใจ หัวแข็งแทงชนผนังข้างในเท่าไรน้ำตาร่วงริน ความเสียวที่ได้รับทำให้ช่องทางของเธอขยาย พร้อมกับบีบอัดตอดรัดท่อนบุรุษของเขาอิสรินทร์ครางอย่างเป็นจังหวะ เสียงเนื้อมนุษย์กระทบกันดังตับ ตับ... แรงส่งขับขานตามลำนำของเพลงกามของอิส­ริ­นทร์ที่บรรเลง โดยมีญาธิดาเป็นผู้เข้าร่วมเล่นเกมหรรษากับเขาในค่ำคืนนี้“อ้าก...” อิสรินทร์คำรามส่งก่อนจะกระทุ้งแทงกระแทกอัดท่อนยักษ์เข้าไปจนสุดทาง แล้วฉีดส่งลาวาแห่งความสุขเสียวเข้าไปจนเต็มช่องท้องของเธอ“อ้าย” เธอกรีดร้องเกาะบันไดสวรรค์ไปพร้อมกับเขาอิสรินทร์ฝังตัวแนบแน่นอยู่ในร่องสาว ปล่อยให้ร่องน้อยตอดรัดรีดพิษเสน่หาของชายหนุ่มเข้าสู่ร่างกายจนทุกหยาดหยด เหตุผลกลใดไม่ทราบได้ ทั้งที่เขาเป็นนายแพทย์หนุ่ม รู้ทั้งรู้ว่าเสี่ยงแค่ไหนที่จะส่งความสุขเข้าไปในร่างกายของหญิงสาว เปอร์เซ็นต์ที่เธอจะตั้งครรภ์มีมากถึงเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้ากันเลยทีเดียว ทว่าอิสรินทร์ก็หลั่งความสุขสีขาวขุ่นเข้าไปในร่างกายของเธออย่างมากมายเขาล้มตัวลงไปพาร่างเล็ก ๆ ของญาธิดาลงไปด้วย ฝ่ามือหนาของเขาลูบวนเวียนอยู่บนผิวกายของเธออย่างถนอม ชายหนุ่มไม่ยอมถอนตัวอ

อิสรินทร์รีบกดเบอร์ของน้องชาย ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่อณวิทย์ลุกมาเข้าห้องน้ำ เมื่อเห็นเบอร์ของพี่ชาย“แกอยู่ไหน อย่าลืมนะว่า แกรับปากฉันว่ายังไง”(“พี่ได้ฟันเธอหรือเปล่าล่ะ”)อิสรินทร์หัวเสีย ถ้าอยู่ใกล้ ๆ อณวิทย์จะตั๊นปากน้องชายสักที แต่เขาก็ข่มอารมณ์เอาไว้“แกจะดูหลักฐานไหม”(“แน่นอนสิครับ”) อณวิทย์อยากรู้เหมือนกันว่าพี่ชายของเขาจะแน่จริงหรือเปล่า“มาที่ห้องนี่สิ วีไอพีเจ็ดศูนย์เจ็ด”(“อยู่ใกล้กันเลย ผมอาบน้ำแป๊บเจอกันพี่ แต่ส่งหลักฐานมาก่อนได้ไหม”)อิสรินทร์จำใจถ่ายรูปตรงผ้าปูที่นอนนั้น แล้วส่งไปให้น้องชาย อณวิทย์ส่งสติกเกอร์รูปหัวเราะมาให้ แล้วบอกว่า(“เจอกันที่ล็อบบี้เลยนะครับ ผมอยากเจอคุณย่าแล้ว”)ที่ห้องวีไอพี ที่คุณย่ารักษาตัวอยู่“มาแล้วครับ หลานชายของคุณย่า” อิสรินทร์เปิดประตูเข้าไปพร้อมกับเอ่ยคุณย่าที่นอนอยู่บนเตียงถึงกับยิ้มกว้าง“มาแล้วเหรอปลาวาฬ มาหาย่ามะ ย่าคิดถึง” น้ำตาคนแก่ก็ไหลริน อณวิทย์พุ่งตัวเข้าไปกอดรัดคุณย่า หอมแก้มเหี่ยวของท่านด้วยความรักและคิดถึง“อย่าหนีย่าไปไหนอีกนะ ย่าจะขาดใจตาย” ท่านเอาแต่ร้องไห้ ความรู้สึกเป็นห่วงหลานรักมากจนล้มป่วยลงไป“ผมจะไม่หนีค

“ไม่ไหวหรอก ฉันคิดถึงน้าจวงกับน้าธนน่ะ ทั้งสองคนคงจะเป็นห่วงฉันมาก เพราะตอนที่มาที่นี่ ฉันอาการไม่ค่อยดีเท่าไร และอีกอย่างฉันปิดร้านมาตั้งหลายวันแล้ว เสียรายได้เปล่า ๆ”“แกทำใจได้แล้วหรือ” น้ำเสียงตื่นเต้น เพราะเมื่อวานยังทำท่าจะร้องไห้เมื่อเอ่ยถึงเหตุการณ์ช้ำใจที่นรชิตทำ“อื้อ มันก็ทำใจ ทำไมจะต้องคิดมาก ก็เหมือนอย่างที่แกพูดนั่นแหละ ฉันคิดไป มันก็เสียเวลาเปล่า ๆ คิดไปก็ทำร้ายจิตใจของตัวเอง”“ฉันดีใจกับแกด้วยนะ ที่แกคิดได้ ตอนมาฉันพยายามเล่นมุกให้แกตลก คิดหาวิธีร้อยแปดเพื่อที่แกจะได้สบายใจ ฉันเคยผ่านเหตุการณ์พวกนั้นมา ฉันรู้ว่ากว่าจะทำใจได้ มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ แต่... เอ... หรือว่าจะเป็นเพราะผู้ชายคนนั้น คนเมื่อคืนที่ทำให้แกเปลี่ยนใจ โอ้ย! ยายตอง นี่แกเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ เขาเป็นคนยังไง เขาน่ารักขนาดไหน ฮือ ๆ ฉันอยากได้ยินเสียงครางของเขาจริง ๆ” ทำหน้าเพ้อละเมอไปด้วย และยังส่งสายตาอิจฉามาให้ญาธิดาด้วยเผียะ เผียะ เผียะ... ญาธิดาตีเข้าไปที่แขนของเพื่อน“ยายบ้า ยายโยแกอย่ามาถามอะไรแบบนี้นะ” หน้าแดงปลั่ง ออกอาการร้อนจนลามขึ้นไปถึงใบหู นึกถึงแต่ตัวเองที่นอนครางอยู่ใต้ร่างหนาเมื่อค่ำคืนที่

“พอเลยพี่ธน ให้ตองก้ามันไป ตองมันจะรีบเข้าร้าน” ผู้เป็นเมียส่งเสียง ระอาใจกับอาการหลงหลานชายตัวน้อย ๆ แบบกู่ไม่กลับคนโดนดุรีบอุ้มหลานชายขึ้นซ้อนมอเตอร์ไซค์ของแม่“ขี่ดี ๆ ล่ะ มองซ้ายมองขวาให้แน่ใจก่อน ข้ามถนนตรงนั้น บางวันมันก็ไม่เปิดไฟแดงนะ”“จ้า ฉันรู้แล้วน้าธน”ธนกิจหยิบหมวกกันน็อกใส่ลงไปบนหัวของเด็กชายตัวน้อย “นั่งดี ๆ นะตองก้า เกาะแม่แน่น ๆ แล้วอย่าซนอย่าดิ้นล่ะเดี๋ยวจะร่วงตกรถไป เข้าใจไหม”“ครับ”“แล้วตาจะไปรับตอนเย็นนะครับ”“ครับ” เด็กน้อยรับคำอย่างว่าง่าย พร้อมกับหันมาส่งจูบให้กับตาธนด้วย ผู้เป็นตามองตามหลังหลานไปจนลับตา“อาการหนักนะพี่น่ะ”“ก็ข้ารักของข้านี่นา ก็ดูสิมันน่าหลงขนาดไหน ว่านอนสอนง่ายซะไม่มี เด็กอะไรก็ไม่รู้ ขนาดมันไม่มีพ่อนะเนี่ย”“พี่ก็ชอบพูดแบบนี้ทุกที อย่าพูดให้ตองก้ากับตองมันได้ยินนะ”“อื้อ ก็ข้าสงสารหลานนี่ เฮ้อ... เกิดมามันก็ควรมีครบทั้งพ่อทั้งแม่ ดูอย่างตองสิ เกิดมาพ่อแม่ก็ตาย แล้วพอมีลูกดันหาพ่อให้ลูกไม่ได้อีก”“ถ้าพ่อมันเฮงซวยแบบนั้น ก็อย่ามีซะดีกว่าพี่”“ข้าก็ว่าแบบนั้นแหละ”“เอ่อ พี่ธนพี่ช่วยเอาผ้าของตองก้าขึ้นตากหน่อยซิ มันจะได้แห้ง เห็นตองมันบอกว่า

“ตอง หากพี่ได้ปักใจรักใครคนใดคนหนึ่งไปแล้ว พี่ไม่มีทางเปลี่ยนใจหรอก” เขาสบตาเธอแนบแน่นญาธิดาถึงกับลอบถอนหายใจ“ตองก็รู้ว่าพี่ชอบตองมาหลายปีแล้ว”ในจังหวะนั้นมีสายโทรศัพท์เข้ามาพอดี ญาธิดารีบกดรับ“ขอโทษนะคะพี่ชัฏขอรับสายลูกค้าก่อนค่ะ” เธอรีบตัดบทเพราะไม่อยากให้ความหวังกับชัฏอีกต่อไปเลยญาธิดาหันไปคุยสาย“สวัสดีค่ะ ร้านตองก้าค่ะ”“อ๋อจะสั่งดอกไม้เหรอคะ”“ได้ค่ะ”“เอ่อ... จะให้เข้าช่อ หรือว่าจะจัดเป็นแบบไหนดีคะ”“ตะกร้าเยี่ยมไข้นะคะ”“ใช้ดอกอะไรดีคะ ตอนนี้ที่ร้านมีหลายดอกเลยค่ะ มีดอกกุหลาบ มีค่า”“มีค่ะ ให้ใช้กุหลาบสีขาวกับลิลีสีขาว และแซมตัดด้วยดอกสีม่วงนะคะ”“ได้เลยค่ะ”“ราคาแปดร้อยบาทค่ะ จะให้ไปส่งที่โรงพยาบาลเลยไหมคะ หรือว่าจะมารับเอง”“อ๋อ... จะมารับเองนะคะ ได้ค่ะ กี่โมงดีคะ”“อีกหนึ่งชั่วโมง ได้ค่ะ พี่จะให้เราเขียนการ์ดให้ไหมคะ หรือว่าจะเขียนเอง”“เขียนเองนะคะ เดี๋ยวตองจะใส่การ์ดเสียบไว้ให้ค่ะ”“ได้ค่ะ ได้ค่ะ จ่ายที่หน้าร้านได้เลยค่ะ สวัสดีค่ะ” เธอตอบคำถามลูกค้าได้อย่างคล่องแคล่ว“พี่ชัฏจ๋า ตองขอตัวไปจัดดอกไม้ให้ลูกค้าก่อนนะคะ เดี๋ยวลูกค้าจะเข้ามาเอา” เธอตัดบทและเดินเข้าไปในร้าน