All Chapters of THE TYRANT BILLIONAIRE'S GREATEST REGRET: Chapter 41 - Chapter 50

OLIVIA'S POV Narinig ko ang malakas na sigaw ni Helios. “Olivia!” Pero huli na ang lahat. Nawalan ako ng balanse. “Ah!” Bumagsak ako sa malamig na tubig. Agad akong nataranta. Hindi ko inaasahan kung gaano kalamig ang tubig. Parang may libo-libong maliliit na karayom na sabay-sabay tumusok sa balat ko. Sinubukan kong tumayo pero hindi ko maabot ang ilalim. Hindi ako marunong lumangoy. My heart began pounding. “Help!” Sinubukan kong sumigaw, pero tubig ang pumasok sa bibig ko. Napapikit ako habang pilit kong iginagalaw ang mga braso ko pero lalo lamang akong nataranta. Bigla akong lumubog. Hindi, hindi ako makahinga. My arms moved desperately beneath the water. Akala ko katapusan ko na, akala ko doon na ako mamamatay pero bigla ay may malakas na kamay na mahigpit na humawak sa braso ko. “Olivia!” Hinila ako paitaas. Pag-angat ko sa ibabaw ng tubig, agad akong napasinghap. “Helios!” “Hold on to me!” Mahigpit kong niyakap ang leeg niya. Hindi ko na alam k

HELIOS' POV Ang pamilyar na amoy na iyon. Nanigas ang buong katawan ko. Impossible. Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin sa mangkok na nasa harapan ko. It's just a chicken porridge, pero may kakaibang amoy doon. The exact scent I had never forgotten. Biglang sumikip ang dibdib ko. Suddenly, the memories came rushing back to me - the darkness, the cold floor beneath my body, and the chains painfully binding my wrists. Ang labindalawang taong gulang kong katawan ay nanginginig dahil sa gutom at sobrang lamig. Then, the sound of a door opening. May maliit na pigurang pumasok sa abandonadong silid. A girl. Hindi ko makita ang mukha niya. Ilang araw na akong nakakulong sa madilim na lugar na iyon kaya hindi ko matagalan ang liwanag na nagmula sa nakabukas na pinto. Malabo ang paningin ko pero alam kong hindi siya ang batang nanakit sa akin. She was different. Tahimik siyang kumilos, parang takot siyang may makarinig sa kanya. Lumuhod siya sa harapan ko at dahan-dahan

HELIOS' POVTahimik na nagsara ang pinto matapos lumabas si Olivia. Ilang segundo akong nanatiling hindi gumagalaw. Nakatitig lang ako sa pinto habang unti-unting nawawala ang mahihinang tunog ng mga yabag niya sa labas.Pagkatapos ay namayani ang katahimikan ng silid. Dahan-dahan akong sumandal sa headboard at napatitig sa kisame. Hindi pa tuluyang nawawala ang lagnat ko, pero parang hindi na rin ako makatulog.Too many thoughts were running through my mind. Too many questions. At lahat ng iyon ay umiikot lamang sa isang tao.Olivia Fajardo.Nag igting ang panga ko. For years, everything had been simple. Alam ko kung sino ang kinamumuhian ko. Alam ko kung sino ang sinisisi ko. Alam ko kung sino ang hinihintay kong muling makaharap.Si Olivia.Pero ngayong gabi, parang may nagbago.A crack.Isang maliit pero nakakainis na bitak sa lahat ng pinaniwalaan ko sa loob ng maraming taon.“Damn it.”Nahilamos ko ang mukha ko bago inabot ang cellphone sa bedside table.May isang tao lang ako

HELIOS' POV Nagising ako kinabukasan dahil sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko. Napakunot ang noo ko bago dahan-dahang iminulat ang mga mata. For a few seconds, wala akong maalala kung nasaan ako pero nang maging malinaw sa mga mata ko ang paligid, kaagad na napunta ang tingin ko sa connecting door ng kuwarto. Tahimik ang kabilang silid, walang kahit anong tunog. Usually, kahit hindi ko naman sinasadyang makinig, may naririnig akong mahihinang kilos mula roon. The sound of her footsteps. Pagbukas at pagsara ng drawer. Minsan, mahina pa siyang kumakanta habang may ginagawa. Pero ngayon... wala. Napakunot ang noo ko. Why the hell was I even noticing that? Mabilis akong bumangon at nagtungo sa banyo. Hindi pa rin tuluyang nawawala ang panghihina ng katawan ko, pero mas maayos na ang pakiramdam ko kumpara kagabi. After taking a quick shower, nagsuot ako ng dark shirt at comfortable trousers bago bumaba sa dining room. Naabutan ko roon sina Abuela at Abuelo. “Goo

OLIVIA’S POVHindi ako makatulog nang gabing iyon. Ever since we returned to the De Dios mansion, something had been bothering me. Perhaps it was because everything felt strangely different after the vacation.Mas tahimik ang bahay gayundin si Helios.And somehow, I found myself thinking about all those little things he had done for me. The way he caught me when I slipped. The way he carried me when my legs hurt. The way he looked terrified when I fell into the lake.Napailing ako.“Stop thinking about it, Olivia.”Hindi ko dapat bigyan ng meaning ang mga bagay na iyon. Maybe he really was only being responsible. After all, that's what he always said.Bumangon ako sa kama at naglakad patungo sa pinto. Maybe some fresh air would help. Tahimik akong naglakad sa hallway. Most of the lights were already dimmed, leaving only the warm glow from the wall lamps. I was about to turn back when I noticed something.A door at the far end of the hallway was slightly open. Hindi ko pa nakikitang n