《แม่ทัพตัวร้าย พ่ายรักนักฆ่า 》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

เฟิงเหยาพาจื้อเผิงกลับมาเก็บข้าวของที่จำเป็นยังบ้านของเขา คืนนี้เฟิงเหยาตั้งใจว่าจะพักค้างแรมที่นี่สักคืนหนึ่ง เพื่อเตรียมความพร้อมก่อนจะออกเดินทางต่อในวันพรุ่งนี้“พี่สาว ท่านน้า บ้านของข้ามิได้หรูหราอันใด เป็นเพียงบ้านหลังเล็กๆเท่านั้นขอรับ”เมื่อมาถึงจุดหมายจื้อเผิงเอ่ยบอกด้วยความประหม่า ฐานะของเขานั้นซอมซ่ออยู่ไม่น้อยจึงกังวลว่าเฟิงเหยาและลี้จิงซู่จะพักผ่อนไม่สบาย ทว่าเมื่อเฟิงเหยาเห็นสภาพบ้านนางกลับมิได้นึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย แม้จะเป็นเพียงบ้านหลังเล็กแต่กลับดูสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบยิ่งนัก“เจ้าอย่ากังวลไปเลยข้ากับท่านแม่พักได้ ข้ากลับชื่นชอบบ้านของเจ้านะ แม้จะหลังเล็กทว่าข้ายังสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่ภายในบ้านหลังนี้”คำพูดของเฟิงเหยาทำให้จื้อเผิงน้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง ทว่าเขาพยายามฝืนทนมิให้น้ำตาไหลออกมาด้วยสำนึกว่าเขาเป็นบุรุษ การร้องไห้พร่ำเพรื่อนั้นช่างน่าอายนักยิ่งนัก เขาต้องเข้มแข็งตามคำสั่งสอนของมารดาที่ว่าหากเข้มแข็งพอ เขาก็จะสามารถรับมือกับทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตได้ไม่ว่าเรื่องนั้นจะดีหรือร้ายเพียงใดก็ตาม“พี่สาว ท่านน้า เชิญเข้าไปพักผ่อนข้างในบ้านก่อ

ในยามนี้ จื้อเผิงบังคับรถม้าเคลื่อนออกจากเขตเมืองลกเอี๋ยงเข้าสู่ป่าลึกเป็นที่เรียบร้อย จื้อเผิงเคยได้ยินมาว่าป่าแห่งนี้เป็นแหล่งกบดานของเหล่าโจรป่าชั่วร้าย เช่นนั้นแล้วการเดินทางในช่วงนี้จึงจำเป็นต้องระแวดระวังเป็นพิเศษ เฟิงเหยาจึงตัดสินใจมานั่งคู่อยู่ข้างจื้อเผิงตรงที่นั่งบังคับรถม้าฝีมือการบังคับรถม้าของจื้อเผิงนั้นนับว่ายอดเยี่ยมทีเดียว เขาสามารถควบคุมให้รถม้าเคลื่อนตัวไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคงและราบรื่น เส้นทางในป่าแม้ภายนอกจะดูเงียบสงบมิได้น่ากลัวเท่าใดนัก ทว่าเมื่อรู้ว่ามีภัยมืดดักซุ่มอยู่เฟิงเหยาก็หาได้ประมาทไม่ แม้ภายในรถม้าจะไม่มีทรัพย์สินมีค่าล่อตาล่อใจเพราะนางเก็บเข้าสู่มิติไปหมดสิ้นแล้ว แต่นางย่อมไม่ยอมให้ผู้ใดมาแตะต้องคนในครอบครัวของนางได้“จื้อเผิงระวังตัวเอาไว้ให้ดี”เมื่อสัญชาตญาณอดีตนักฆ่าเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติรอบตัว นางจึงเอ่ยเตือนจื้อเผิงด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แววตามุ่งมั่นมิได้แฝงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เฟิงเหยาปรายสายตาสังเกตบรรยากาศรอบกายอย่างละเอียด นางสัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้าของคนหลายคนที่กำลังเคลื่อนไหวตามมา แม้มันจะแผ่วเบาเพียงใดแต่กลับแจ่มชัดในโสตประสา

ตอนนี้จื้อเผิงบังคับรถม้าออกมาจากเขตป่าแห่งนั้นแล้ว เฟิงเหยาจึงบอกให้เขาหยุดพักเพื่อรับประทานอาหารเย็นกัน คืนนี้พวกนางยังคงต้องค้างแรมในป่าอีกคืน เส้นทางที่จะเดินทางไปยังเมืองเจิ้งโจวนั้นต้องผ่านป่าใหญ่สองแห่ง แห่งแรกคือป่าที่เพิ่งผ่านมาเมื่อครู่ และป่าที่นางอยู่ในตอนนี้มีชื่อว่า ป่าหมอกม่วง ซึ่งเป็นป่าที่มีอันตรายซ่อนอยู่ไม่น้อยเฟิงเหยาศึกษามาแล้วว่าป่าแห่งนี้มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับหมอกสีม่วงที่มีบรรยากาศชวนฝัน แต่แฝงไปด้วยพิษร้ายและภาพลวงตา อย่างไรก็ตามมันเป็นเพียงเรื่องเล่าในตำนาน เพราะปัจจุบันมีผู้คนเดินทางผ่านป่าหมอกม่วงแห่งนี้อยู่เป็นประจำโดยไม่เคยพบเจออาถรรพ์เหล่านั้น ซึ่งเรื่องเล่าที่นางได้ยินมานั้นมาจากชาวบ้านในเมืองลกเอี๋ยงและจากปากของจื้อเผิงด้วยเช่นกันหากนางยังดึงดันเดินทางต่อ ก็คงไม่สามารถข้ามผ่านป่าผืนนี้เข้าสู่เมืองเจิ้งโจวได้ทัน เนื่องจากผืนป่าแห่งนี้กว้างขวางไม่น้อย ประกอบกับเป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว หากเดินทางต่อไปอาจเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายที่ออกหากินในยามค่ำคืน เฟิงเหยาจึงตัดสินใจหาที่ๆ ดูปลอดภัยเพื่อหยุดพัก“พี่ใหญ่ ท่านจะทำอันใดหรือ”จื้อเผิงเอ่ยถามในขณะที่เห็นเฟิงเหยา

เฟิงเหยาแบกหญิงชรามาถึงที่พัก จื้อเผิงและลี้จิงซู่ที่เฝ้ารอการกลับมาอย่างใจจดใจจ่อต่างก็ดีใจจนปิดไม่มิด แต่แล้วทั้งสองก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นร่างที่ผอมแห้งจนน่ากลัวบนแผ่นหลังของเฟิงเหยา“เฟิงเหยา นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ลี้จิงซู่ร้องทักด้วยความตกใจเฟิงเหยาวางร่างของหลี่ไซซีลงบนเพิงพักชั่วคราวที่สร้างไว้ด้วยความระมัดระวัง“ข้าบังเอิญไปเจอท่านยายผู้นี้ในป่าด้านโน้นมาเจ้าค่ะ”นางเลือกที่จะไม่บอกความจริงทั้งหมด ในใจลึกๆ นางเริ่มสัมผัสได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ สวรรค์คงลิขิตให้นางมาพบและช่วยเหลือท่านยายผู้นี้ เพราะหากนึกย้อนดูตำนานป่าหมอกม่วงนั้นเลือนหายไปนานมากแล้ว ไม่มีใครพบเห็นม่านหมอกสีม่วงมาเนิ่นนาน แต่จู่ๆ มันกลับปรากฏขึ้นต่อหน้าของนางเสียอย่างนั้นในอดีตนางคือนักฆ่าที่เชื่อเพียงพละกำลังและวิทยาศาสตร์ ไม่เคยเชื่อเรื่องดวงชะตา อาถรรพ์หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อได้ข้ามภพมาอยู่ในร่างนี้นางกลับยอมรับในมิติหรือสิ่งเร้นลับอย่างไม่มีข้อกังขาเฟิงเหยาเริ่มตรวจร่างกายของหลี่ไซซีอย่างละเอียดด้วยทักษะการปฐมพยาบาลระดับสูงที่เคยฝึกฝนมา ผลปรากฏว่าหัวใจของหญิงชราเต้นผิดจังหว

เมื่อเก็บของกันเสร็จแล้วก็ได้เวลาเดินทางไปยังเมืองเจิ้งโจวซึ่งเป็นเมืองถัดไป โชคดีที่รถม้าคันนี้มีขนาดกว้างขวางอยู่ไม่น้อย เมื่อมีคนเดินทางเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนจึงไม่ได้คับแคบมากนัก ร่างกายของหลี่ไซซียังคงไม่ฟื้นตัวดี เฟิงเหยาจึงให้นางนอนตรงพื้นรถม้าโดยปูผ้านวมนุ่มเอาไว้เพื่อกันกระแทกจากการเดินทางเฟิงเหยาให้ลี้จิงซู่อยู่ในรถม้ากับหลี่ไซซี ส่วนนางออกมานั่งด้านหน้ากับจื้อเผิงตรงที่นั่งคนบังคับรถม้า หากเดินทางผ่านเมืองเจิ้งโจวแล้ว เมืองถัดไปก็คือเมืองเสฉวนและจะถึงจุดหมายปลายทางนั่นคือเมืองกว่างโจวหลังจากเดินทางออกจากป่าหมอกสีม่วงได้ไม่นานก็เข้าสู่เขตเมืองเจิ้งโจว ดูเหมือนว่าเมืองนี้มีการตรวจตราการเข้าออกอย่างเข้มงวด รถม้าทุกคันต้องต่อแถวเข้าเมืองโดยมีทหารของทางการเฝ้าอยู่หน้าประตู รถม้าขยับตามกันไปเรื่อยๆ อย่างช้าๆจนกระทั่งถึงคิวรถม้าของเฟิงเหยา“พวกเจ้าจะเดินทางไปที่ใดกัน” ทหารยามนายหนึ่งเอ่ยถาม ซึ่งเป็นคำถามปกติที่เขาใช้ถามรถม้าทุกคันที่ผ่านเข้าออก“พวกข้าจะเดินทางไปยังเมืองกว่างโจวเพื่อไปหาญาติ ในรถม้ามีคนป่วยที่จำเป็นต้องเร่งเดินทางเจ้าค่ะ” เฟิงเหยาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ปรากฏ