LOGINคำตอบของเสิ่นชิงหลัวทำให้ความเงียบปกคลุมลานหน้าค่ายไปชั่วขณะ
แขนของเซียวฉางเยี่ยนซึ่งยังวางอยู่ข้างเอวนางคลายออกในที่สุด
“ลงไป”
น้ำเสียงของเขากลับมาเย็นเรียบดังเดิม แต่ก่อนปล่อยนางลงจากหลังอู๋เยี่ย เขายังใช้มือประคองข้อศอกไว้จนปลายเท้าของนางแตะพื้นมั่นคง
เสิ่นชิงหลัวหันกลับไปหมายขอบคุณ กลับเห็นเขาเบือนหน้าไปอีกด้านเสียก่อน
ทหารซึ่งยืนอยู่รอบลานต่างรีบขยับทำงานพร้อมกันราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเอกสารและผู้ต้องสงสัยยังไม่ได้ส่งมอบ ส่วนเฉินอี้ก้มหน้าตรวจเชือกมัดนักโทษซ้ำ ทั้งที่ปมเชือกแน่นหนาจนแทบไม่มีช่องให้แก้
อาหลานวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นนาย
“คุณหนู ท่านได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่เป็นไร ม้าเพียงตกใจงู”
เสิ่นชิงหลัวตอบ พลางหันไปมองเซียวฉางเยี่ยนอีกครั้ง
เขาลงจากม้าช้ากว่าปกติเล็กน้อย มือขวาจับอานไว้แน่น ขณะเท้าแตะพื้น ไหล่ซ้ายก็แข็งเกร็งไปชั่วขณะ แต่เมื่อเฉินอี้หันมา เขากลับปล่อยมือและเดินเข้ากระโจมบัญชาการราวกับไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
นางเห็นความผิดปกตินั้นชัดเจน การขี่ม้าระยะไกลทั้งไปและกลับ การใช้แขนดึงนางขึ้นจากม้าซึ่งกำลังตื่นตกใจ รวมถึงการตากฝนเมื่อคืนก่อน ย่อมทำให้แผลเก่ากำเริบได้
แต่เขาเป็นแม่ทัพ ย่อมรู้ร่างกายตนเองดี อีกทั้งนางเพิ่งถูกเขาถามว่าสนใจอาการมากเพียงใด หากเข้าไปเตือนในเวลานี้ อาจทำให้เขาคิดว่านางก้าวก่ายเกินสมควร
เสิ่นชิงหลัวจึงหันกลับไปหาอาหลาน
“นำสมุดบันทึกกับอุปกรณ์ตรวจม้าไปเก็บก่อน วันนี้เรายังต้องตรวจอาการม้าป่วยอีกสองตัว”
“แต่คุณหนูเพิ่งกลับมา ท่านไม่พักสักครู่หรือเจ้าคะ”
“งานที่คอกพักทำให้เสียเวลาไปครึ่งวัน หากคืนนี้อาการม้าทรุดลง จะลำบากกว่าเดิม”
อาหลานมองใบหน้าสงบนิ่งของนางแล้วถอนหายใจ รู้ดีว่าห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์
ทั้งสองจึงเดินกลับไปยังคอกม้า เสิ่นชิงหลัวไม่ได้หันกลับอีก แต่ภาพเซียวฉางเยี่ยนกดมือไว้เหนือไหล่ซ้ายยังติดอยู่ในความคิด
จนถึงยามซวี กระโจมบัญชาการยังมีแสงตะเกียงส่องออกมา
หลังกลับจากคอกพัก เซียวฉางเยี่ยนเรียกสอบผู้ดูแลคอกและเจ้าหน้าที่รับม้าทีละคน เอกสารที่ยึดมาได้ถูกวางเรียงเต็มโต๊ะ ทั้งบัญชีการซื้อขาย รายชื่อขบวน และแผ่นบันทึกตราฝูงม้าจากพ่อค้าหลายกลุ่ม
คนถูกสอบสวนสองคนให้การขัดแย้งกัน
ผู้ดูแลคอกอ้างว่าเหล็กประทับใช้ตีตราม้าซึ่งไม่มีสัญลักษณ์ ส่วนเจ้าหน้าที่รับม้ากลับบอกว่าไม่เคยเห็นเตาเผาและไม่รู้ว่าใครนำเหล็กเหล่านั้นมาเก็บไว้
ไม่มีผู้ใดยอมรับว่าเป็นคนฉีกหน้าสมุดรับส่งม้า
ยิ่งสอบก็ยิ่งเห็นชัดว่ามีคนอยู่เบื้องหลัง แต่เส้นทางหลักฐานยังไม่เพียงพอจะชี้ชื่อผู้ใด
เซียวฉางเยี่ยนนั่งอยู่หัวโต๊ะ ดวงตากวาดผ่านคำให้การทีละแผ่น
“คอกพักรับม้าจากพ่อค้ากี่กลุ่มในเดือนนี้”
“ห้ากลุ่มขอรับ” ผู้ดูแลคอกตอบด้วยเสียงสั่น “สามกลุ่มมาจากในแคว้น อีกสองกลุ่มนำเข้าจากตะวันตก แต่ข้าน้อยตรวจเอกสารตามระเบียบทุกอย่าง ไม่เคยรับม้าที่ไม่มีตรา”
“แล้วม้าต่างแคว้นซึ่งมีตราถูกเผาทับเข้ามาอยู่ในทะเบียนม้าเพาะพันธุ์ของแคว้นเราได้อย่างไร”
ผู้ดูแลคอกก้มหน้าต่ำลง
“ข้าน้อยไม่ทราบจริง ๆ ขอรับ”
เซียวฉางเยี่ยนหยิบเหล็กประทับหนึ่งอันขึ้นมาวางตรงหน้าเขา
“สิ่งนี้อยู่ในห้องเก็บของของเจ้า”
“คนเข้าออกห้องนั้นมีหลายคน ข้าน้อยอาจถูกใส่ร้าย”
เสียงไม้กระทบโต๊ะดังขึ้น
ไม่แรงนัก แต่ทำให้ทุกคนในกระโจมเงียบกริบ
เฉินอี้ยืนอยู่ด้านข้าง สังเกตว่าปลายนิ้วขวาของผู้เป็นนายซีดกว่าปกติ มือซ้ายวางนิ่งอยู่บนตักและแทบไม่ขยับมาตั้งแต่เริ่มสอบสวน
“ท่านแม่ทัพ” เขาเอ่ยเสียงต่ำ “เรื่องที่เหลือให้ข้าสอบต่อเถิดขอรับ”
เซียวฉางเยี่ยนไม่มองเขา
“ข้ายังถามไม่จบ”
“แต่ท่านยังไม่ได้กินอาหารตั้งแต่กลับมา”
“ไม่หิว”
“อย่างน้อยก็ควรพักเปลี่ยนผ้าพันแผลก่อน เมื่อบ่าย”
สายตาเย็นจัดตวัดมาหยุดที่เขา เฉินอี้ปิดปากทันที คนในกระโจมไม่มีผู้ใดกล้าหายใจแรง
เซียวฉางเยี่ยนไม่ชอบให้ผู้อื่นกล่าวถึงอาการบาดเจ็บ โดยเฉพาะต่อหน้าผู้ใต้บังคับบัญชา ความอ่อนแอแม้เพียงเล็กน้อยอาจสั่นคลอนความเชื่อมั่นของทหารในยามศึก เขาจึงปกปิดบาดแผลเก่าไว้เสมอ ต่อให้กำเริบก็ไม่ยอมให้คนเข้ามาช่วยง่าย ๆ
“นำตัวสองคนนี้ไปแยกขัง” เขาออกคำสั่ง “พรุ่งนี้ตรวจรายชื่อผู้เข้าออกคอกพักย้อนหลังสามเดือน รวมถึงพ่อค้าทุกกลุ่มซึ่งใช้เส้นทางจากชายแดนตะวันตก”
“ขอรับ”
ทหารเข้ามาลากผู้ต้องสงสัยออกไป
เมื่อคนทั้งหมดพ้นกระโจม เหลือเพียงเซียวฉางเยี่ยนกับเฉินอี้ ผู้เป็นรองแม่ทัพจึงกล้าเดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม
“ท่านแม่ทัพ ท่านมีไข้แล้ว”
“ข้าไม่ได้มีไข้”
เฉินอี้มองเหงื่อบาง ๆ บนหน้าผากผู้เป็นนาย ทั้งที่อากาศยามค่ำเย็นลงมาก
“เช่นนั้นท่านคงร้อนเพราะเอกสารกองนี้”
เซียวฉางเยี่ยนเหลือบมองเขา แต่ยังไม่ทันกล่าวสิ่งใด ร่างสูงก็เอนเล็กน้อย มือขวารีบยันขอบโต๊ะไว้ แผลบริเวณไหล่ซ้ายส่งความเจ็บลึกลงมาตามแผ่นหลัง ความร้อนแผ่จากบาดแผลไปทั่วร่าง บางจังหวะภาพตรงหน้ามืดลงราวกับแสงตะเกียงถูกลมพัดดับ
เขาหลับตาครู่หนึ่งแล้วพยายามลุกขึ้น
“เรียกหมอมาเปลี่ยนยา”
เฉินอี้ผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก
“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
เซียวฉางเยี่ยนก้าวออกจากโต๊ะได้เพียงสองก้าว ร่างกายกลับหยุดเชื่อฟังอย่างกะทันหัน เสียงเก้าอี้ล้มกระแทกพื้นดังลั่น
“ท่านแม่ทัพ!”
เฉินอี้พุ่งเข้าไปรับไว้ก่อนศีรษะจะกระแทกโต๊ะ แต่ร่างของชายหนุ่มหนักกว่าที่คิด เขาต้องเรียกทหารด้านนอกเข้ามาช่วยพาไปยังเตียงด้านใน
เพียงไม่นาน หมอประจำค่ายก็มาถึง
เมื่อถอดเสื้อชั้นนอกออก ผ้าพันแผลบริเวณหัวไหล่ซ้ายชุ่มทั้งเหงื่อและเลือดซึ่งซึมจากรอยแผลเก่า เนื้อรอบแผลบวมแดงเพราะถูกกระแทกซ้ำและไม่ได้เปลี่ยนยาให้เหมาะสมหลังตากฝน
หมอประจำค่ายตรวจชีพจรแล้วสีหน้าเคร่งเครียด
“แผลอักเสบทำให้เกิดไข้ ต้องเปลี่ยนผ้าพันแผล เช็ดตัวลดความร้อน และให้ยาภายในคืนนี้ มิฉะนั้นไข้จะสูงขึ้น”
เฉินอี้รีบกล่าว “เช่นนั้นก็ลงมือเถิด”
หมอค่ายมองคนบนเตียงอย่างลังเล
เซียวฉางเยี่ยนยังไม่รู้สึกตัวเต็มที่ แต่ทุกครั้งที่มีคนเข้าใกล้ แขนขวาจะขยับไปทางดาบตามสัญชาตญาณ เมื่อทหารคนหนึ่งพยายามช่วยพยุง เขากลับคว้าข้อมืออีกฝ่ายจนเกือบหัก
แม้อยู่ในภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น ร่างกายยังตอบโต้ทุกสัมผัสเหมือนอยู่กลางสนามรบ
“ข้าเคยรักษาท่านแม่ทัพตอนหมดสติมาก่อน” หมอค่ายกล่าว “ครั้งก่อนเขาถีบผู้ช่วยข้ากระเด็นออกจากเตียงสองคน หากฝืนจับไว้อาจทำให้แผลฉีกกว่าเดิม”
เฉินอี้กดขมับ
เรื่องนี้ไม่ใช่ครั้งแรก ในสนามรบ เซียวฉางเยี่ยนเคยถูกลอบโจมตีขณะบาดเจ็บ จากนั้นจึงไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ยามสติไม่สมบูรณ์ แม้แต่เฉินอี้ซึ่งติดตามมาหลายปีก็เคยถูกจับกดลงกับพื้นเพราะแตะตัวผิดจังหวะ
“ต้องหาคนที่เขาไม่มองเป็นภัย” หมอค่ายกล่าว
เฉินอี้นิ่งคิด
คนทั้งค่ายอยู่ใต้บัญชาของเซียวฉางเยี่ยน ผู้ใดเข้าใกล้เขาก็ย่อมมีภาพทหารกับอาวุธติดอยู่ในความทรงจำ
แต่มีหญิงสาวผู้หนึ่งซึ่งเขายอมให้จับมือในคอกม้า ยอมให้แตะไหล่ขณะนั่งม้าตัวเดียวกัน และเมื่อครู่ยังคงมองตามนางอยู่ครึ่งลานโดยไม่รู้ตัว
“ข้ารู้แล้ว”
เฉินอี้หมุนตัวเดินออกจากกระโจมทันที
เสิ่นชิงหลัวเพิ่งกลับจากคอกม้าและกำลังล้างมือ เมื่อเสียงเรียกเร่งร้อนดังมาจากด้านนอก
“คุณหนูเสิ่น!”
อาหลานเปิดม่านกระโจม เห็นเฉินอี้ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดผิดจากปกติ
“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ”
“ท่านแม่ทัพหมดสติ”
มือของเสิ่นชิงหลัวหยุดอยู่เหนืออ่างน้ำ
“เพราะแผลที่ไหล่หรือ”
เฉินอี้ชะงัก “ท่านรู้?”
“สังเกตมาหลายวันแล้ว วันนี้เขาใช้แขนช่วยข้าขึ้นม้าและเดินทางกลางฝน แผลคงอักเสบ”
นางเช็ดมืออย่างรวดเร็ว
“หมออยู่ที่ใด”
“อยู่ในกระโจม แต่มีปัญหาเล็กน้อย”
เสิ่นชิงหลัวมองสีหน้าของเขา “เล็กน้อยเพียงใด”
“ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ท่านแม่ทัพขณะป่วย”
อาหลานทำหน้าประหลาดใจ “เหตุใดเล่าเจ้าคะ”
เฉินอี้ไอเบา ๆ
“ผู้ที่ลองเข้าไปแล้วกำลังให้หมอตรวจข้อมืออยู่”
เสิ่นชิงหลัวเข้าใจทันที
“ท่านจึงมาหาข้า?”
“คุณหนูมีความรู้เรื่องสมุนไพร ทั้งยังรักษาม้าคลุ้มคลั่งได้ ท่านแม่ทัพอาจยอมให้เข้าใกล้มากกว่าคนอื่น”
“เขาเป็นคน ไม่ใช่ม้า”
“ข้าทราบ”
“ความรู้เรื่องม้าไม่อาจใช้รักษาคนทั้งหมด”
“หมอจะเตรียมยาและบอกวิธีให้ ท่านเพียงช่วยเปลี่ยนผ้าพันแผลกับเช็ดตัว” เฉินอี้ลดเสียง “หากปล่อยไว้ ไข้ของเขาอาจสูงขึ้น และพรุ่งนี้ราชสำนักยังรอรายงานคดีอยู่”
ประโยคสุดท้ายทำให้เสิ่นชิงหลัวตัดสินใจได้
หากเซียวฉางเยี่ยนล้มป่วยในเวลานี้ ฝ่ายจัดหาม้าอาจฉวยโอกาสเปลี่ยนหลักฐานหรือโยนความผิดให้บิดานาง อีกทั้งเขาบาดเจ็บหนักขึ้นเพราะช่วยนางบนเส้นทางวันนี้จริง
นางไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ
“อาหลาน เตรียมน้ำร้อนกับผ้าสะอาดเพิ่ม”
“คุณหนูจะไปจริงหรือเจ้าคะ”
“ท่านแม่ทัพช่วยข้าไว้ ข้าควรตอบแทน”
เสิ่นชิงหลัวหันไปหาเฉินอี้
“นำทางเถิด”
ภายในกระโจมบัญชาการมีกลิ่นยาขมกับกลิ่นเลือดจาง ๆ ปะปนกัน
เซียวฉางเยี่ยนนอนอยู่บนเตียงด้านใน เสื้อชั้นบนถูกถอดออกครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นแผ่นหลังกับหัวไหล่ซ้ายซึ่งมีรอยแผลเก่าพาดยาวจากเหนือสะบักลงมาถึงต้นแขน
ขอบแผลบวมแดง บางส่วนแตกจนมีเลือดซึม
เสิ่นชิงหลัวเพียงมองก็รู้ว่าอาการรุนแรงกว่าที่เขาแสดงออกตลอดหลายวัน
หมอค่ายส่งชามยาล้างแผลให้
“ข้าต้มสมุนไพรสำหรับชะล้างไว้แล้ว ต้องเช็ดของเดิมออกให้สะอาด ทายาใหม่และพันผ้าไม่ให้แน่นเกินไป หลังจากนั้นให้ยาลดไข้ หากเขาไม่ยอมดื่ม ต้องค่อย ๆ ประคอง อย่ากรอกแรง”
“ไข้สูงเพียงใด”
“สูงมาก แต่ชีพจรยังมั่นคง ปัญหาคือเขาไม่ยอมให้แตะตัว”
ราวกับยืนยันคำพูด เมื่อหมอค่ายขยับเข้าใกล้เตียง เซียวฉางเยี่ยนก็ลืมตาขึ้นกะทันหัน
แววตาคมพร่าจากไข้ แต่เต็มไปด้วยการระวังภัย มือขวากวาดไปยังข้างเตียงซึ่งเคยวางดาบไว้
เฉินอี้รีบนำดาบออกห่างแล้ว
“ท่านแม่ทัพ เป็นพวกเราเองขอรับ”
เซียวฉางเยี่ยนไม่ได้ตอบ เขาพยายามลุกขึ้น ทั้งที่กล้ามเนื้อไหล่เกร็งจนแผลมีเลือดซึมเพิ่ม
เสิ่นชิงหลัวเดินเข้าไปใกล้
“อย่าขยับ”
เสียงของนางไม่ได้ดัง แต่มั่นคงพอให้คนบนเตียงหันมามอง
ดวงตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้านาง ความแข็งเกร็งในแขนขวาลดลงเล็กน้อย
“เสิ่น...ชิงหลัว”
เสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ชัด
“ข้าเองเจ้าค่ะ”
“เหตุใดมาอยู่ที่นี่”
“ท่านมีไข้”
“ข้าไม่ได้”
“หากยังพูดว่าไม่ได้มีไข้ ข้าจะให้หมอนำกระจกมาให้ท่านดูสีหน้าตนเอง”
เซียวฉางเยี่ยนขมวดคิ้ว เหมือนต้องการโต้แย้ง แต่ความเหนื่อยล้าทำให้เปลือกตาหนักลง
เสิ่นชิงหลัวหันไปหาเฉินอี้
“ให้คนอื่นออกไป เหลือหมอไว้ด้านนอก หากต้องการสิ่งใดข้าจะเรียก”
เฉินอี้มองผู้เป็นนายบนเตียง เห็นว่าเขาไม่ได้ต่อต้านนาง จึงพยักหน้าแล้วพาคนทั้งหมดออกจากพื้นที่ด้านใน ม่านกั้นถูกปล่อยลง เหลือเพียงแสงตะเกียงสลัวกับเสียงหายใจหนักของคนป่วย
เสิ่นชิงหลัวนั่งลงข้างเตียง
“ท่านแม่ทัพ ข้าต้องเปลี่ยนผ้าพันแผล หากเจ็บให้บอก”
เขาไม่ตอบ
นางจึงแตะข้อมือเขาเบา ๆ ก่อน เพื่อให้รู้ว่ากำลังจะขยับตัว จากนั้นค่อยปลดปมผ้าพันแผลเก่าออก
ผ้าบางส่วนติดกับแผล เมื่อดึงจะทำให้เลือดออก นางจึงใช้น้ำยาชะล้างให้ชุ่มแล้วค่อย ๆ ลอกออกทีละน้อย
เซียวฉางเยี่ยนเกร็งกราม แต่ไม่ส่งเสียง
“เจ็บหรือไม่”
“ไม่”
“หากไม่เจ็บ ท่านคงไม่กำผ้าห่มจนจะขาด”
เขาคลายมือออกช้า ๆ
เสิ่นชิงหลัวไม่ได้กล่าวซ้ำ นางชำระคราบเลือดรอบแผลอย่างระมัดระวัง ระหว่างนั้นสังเกตเห็นรอยบาดแผลอื่นบนแผ่นหลัง ทั้งรอยคมดาบและลูกธนูซึ่งสมานมานานแล้ว
คนผู้นี้คงผ่านสนามรบมามากกว่าที่ใครเห็น
เมื่อทำความสะอาดเสร็จ นางทายาตามที่หมอเตรียมไว้แล้วพันผ้าใหม่ โดยเว้นระยะให้เขาหายใจและขยับแขนได้
“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ”
เซียวฉางเยี่ยนไม่ตอบ
เสิ่นชิงหลัวแตะหน้าผากเขา ความร้อนยังสูง นางจึงชุบผ้าด้วยน้ำอุ่น บิดหมาดแล้วเช็ดตามใบหน้า ลำคอ และแขนขวาเพื่อช่วยระบายความร้อน
ตอนอยู่คอกม้า นางเคยเฝ้าม้าซึ่งมีไข้สูงหลายคืน หลักการไม่ได้ต่างกันมากนัก ต้องคอยตรวจอุณหภูมิ ให้ดื่มน้ำ และสังเกตว่ามีอาการชักหรือหายใจผิดปกติหรือไม่
เพียงคนป่วยตรงหน้าไม่อาจบอกได้ว่าเชื่อฟังกว่าม้าหรือยากกว่ากัน
เมื่อยาลดไข้ถูกนำเข้ามา เซียวฉางเยี่ยนกลับเม้มปากไม่ยอมดื่ม
เสิ่นชิงหลัวประคองไหล่ขวาให้เขาลุกขึ้นเล็กน้อย
“ดื่มยา”
“ขม”
นางมองเขาอย่างไม่แน่ใจว่าตนได้ยินถูกหรือไม่
แม่ทัพผู้เย็นชาซึ่งใช้ดาบโดยไม่กะพริบตากำลังปฏิเสธยาเพราะขม
“ยารักษาโรคย่อมไม่หวานเจ้าค่ะ”
“วางไว้”
“หากวางไว้ ท่านจะไม่ดื่ม”
“ข้าจะดื่มภายหลัง”
“ตอนนั้นยาเย็นแล้ว”
เขาหลับตาลง คล้ายใช้วิธีไม่มองเพื่อยุติการสนทนา
เสิ่นชิงหลัวจึงกล่าวเรียบ ๆ
“อู๋เยี่ยดื่มน้ำถ่านที่ขมกว่านี้โดยไม่ต้องให้ข้าพูดซ้ำ”
เปลือกตาของเซียวฉางเยี่ยนเปิดขึ้น
“เจ้าเปรียบเทียบข้ากับม้าอีกแล้ว”
“ข้าเพียงบอกว่าอู๋เยี่ยเชื่อฟังยามป่วยมากกว่าท่าน”
เขามองนางอยู่อึดใจ ก่อนรับชามยาจากมือไปดื่มจนหมดรวดเดียว
เสิ่นชิงหลัวรับชามกลับมา
“หากดื่มตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องเสียเวลาพูด”
สีหน้าของเซียวฉางเยี่ยนดูเหมือนต้องการจดจำคำพูดนี้ไว้จัดการนางภายหลัง แต่เพราะไข้สูง เขาจึงทำได้เพียงเอนตัวกลับลงบนหมอน
ไม่นานฤทธิ์ยากับความเหนื่อยล้าก็ทำให้เขาหลับลงอีกครั้ง เสิ่นชิงหลัวคิดจะออกไปบอกเฉินอี้ว่าอาการสงบแล้ว ทว่าเมื่อขยับลุก มือของเซียวฉางเยี่ยนกลับคว้าข้อมือนางไว้แน่น
แรงนั้นมากจนร่างนางถูกดึงกลับไปนั่ง
“ท่านแม่ทัพ?”
ไม่มีคำตอบ ดวงตาของเขายังปิดอยู่ คิ้วขมวดแน่น ลมหายใจหนักและไม่สม่ำเสมอ
“ปิดทางด้านตะวันตก...”
เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปาก
“อย่าให้มันผ่าน... ถอนกำลัง...”
เสิ่นชิงหลัวหยุดดึงมือกลับ เขาคงกำลังฝันว่าอยู่ในสนามรบ
ทุกครั้งที่เสียงฝีเท้าหรืออาวุธดังจากด้านนอก นิ้วมือที่รัดข้อมือนางจะยิ่งกระชับ ราวกับในความฝันเขากำลังจับใครบางคนไว้ไม่ให้เดินเข้าสู่อันตราย
นางลองใช้มืออีกข้างแตะหลังมือเขา
“ไม่มีศัตรูแล้ว ท่านอยู่ในค่าย”
คิ้วที่ขมวดคลายลงเล็กน้อย แต่เขายังไม่ปล่อยมือ
เสิ่นชิงหลัวพยายามขยับอีกครั้ง เขากลับออกแรงจนรอยนิ้วปรากฏบนผิว นางจึงหยุดดิ้น
หากปลุกหรือฝืนดึงอาจทำให้เขากระแทกแผลซ้ำ อีกทั้งนางก็ต้องเฝ้าดูไข้จนกว่าจะลดอยู่แล้ว
“จับไว้ก็จับไว้เถิด”
นางพึมพำ
“แต่อย่าหักข้อมือข้าก็พอ”
เสิ่นชิงหลัวลากเก้าอี้เข้ามาใกล้เตียงเท่าที่แขนซึ่งถูกจับไว้จะเอื้ออำนวย จากนั้นใช้มือข้างเดียวเปลี่ยนผ้าบนหน้าผากให้เขาเป็นระยะ
เวลาผ่านไปช้า ๆ ด้านนอกกระโจม เสียงทหารผลัดเวรดังขึ้นครั้งหนึ่ง แล้วเงียบลง เหลือเพียงเสียงลมพัดธงกับเสียงตะเกียงแตกเปรี๊ยะเบา ๆ
กลางดึกไข้ของเซียวฉางเยี่ยนสูงขึ้นอีกระลอก เสิ่นชิงหลัวต้องเรียกหมอเข้ามาตรวจ แต่ทันทีที่หมอเข้าใกล้ คนป่วยก็ขยับมืออีกข้างอย่างระวังภัย นางจึงให้หมอยืนบอกวิธีอยู่ห่าง ๆ แล้วจัดการเช็ดตัวกับเปลี่ยนยาเอง
หลังดื่มยาอีกถ้วย อุณหภูมิจึงค่อย ๆ ลดลง แรงที่รัดข้อมือนางผ่อนลงบ้าง แต่ยังไม่ยอมปล่อย เสิ่นชิงหลัวนั่งพิงขอบเตียง เดิมคิดเพียงพักสายตาครู่หนึ่ง ทว่าหลายวันที่ผ่านมานางแทบไม่ได้นอนเต็มที่ ทั้งรักษาม้า ตรวจบัญชี และเดินทางออกนอกเมือง ความเหนื่อยล้าจึงดึงสติให้จมลงอย่างรวดเร็ว
ศีรษะของนางเอนลงบนแขนข้างหนึ่ง ไม่นานลมหายใจก็สม่ำเสมอ มือข้างที่ถูกจับยังวางอยู่ในฝ่ามือของเซียวฉางเยี่ยนตลอดทั้งคืน
แสงเช้าอ่อน ๆ ลอดผ่านช่องม่านเข้ามาในกระโจม
เซียวฉางเยี่ยนรู้สึกตัวเพราะกลิ่นสมุนไพรกับความหนักบริเวณแขนขวา
ความเจ็บจากไหล่ซ้ายลดลงมากแล้ว แม้ยังตึงและร้อนอยู่บ้าง แต่ไม่ถึงกับทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัวเช่นเมื่อคืน
เขาค่อย ๆ เปิดตา สิ่งแรกที่เห็นคือหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งหลับอยู่ข้างเตียง เสิ่นชิงหลัวฟุบศีรษะลงบนแขนของตน เส้นผมบางส่วนหลุดจากปิ่นลงมาข้างแก้ม ใต้ดวงตาปรากฏรอยคล้ำจาง ๆ เสื้อคลุมที่สวมอยู่ยับเพราะนั่งเฝ้ามาทั้งคืน
มือขวาของเขายังจับข้อมือนางไว้ เซียวฉางเยี่ยนมองมือของตนอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วของเขารัดผิวขาวจนเกิดรอยแดงรอบข้อมือ บางจุดเห็นรอยนิ้วชัดเจน
เขาควรปล่อยทันที แต่ฝ่ามือกลับยังคงอยู่ที่เดิม ความอุ่นจากข้อมือนางทำให้ความทรงจำขาด ๆ หาย ๆ ของเมื่อคืนค่อย ๆ กลับมา ทั้งเสียงเรียกให้ดื่มยา มือที่เปลี่ยนผ้าบนหน้าผาก และคำพูดซึ่งบอกว่าไม่มีศัตรูแล้ว
เขาจำไม่ได้ว่าคว้ามือนางไว้ตั้งแต่เมื่อใด
รู้เพียงว่าหลังจากนั้น ความฝันเกี่ยวกับสนามรบและคนตายซึ่งตามหลอกหลอนยามมีไข้ก็เงียบลง
เซียวฉางเยี่ยนคลายมือช้า ๆ ปลายนิ้วแตะรอยแดงบนข้อมือนางอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกผิดผ่านแววตาเพียงครู่เดียว
การเคลื่อนไหวทำให้เสิ่นชิงหลัวตื่น นางขยับตัวแล้วเงยหน้าขึ้น ดวงตายังมีความง่วงอยู่เล็กน้อย ก่อนกลับมาสงบนิ่งเมื่อเห็นว่าเขาฟื้นแล้ว
“ท่านตื่นแล้วหรือ”
นางยกมืออีกข้างแตะหน้าผากเขาตามธรรมชาติ
เซียวฉางเยี่ยนไม่ได้หลบ
ฝ่ามือเย็นแตะผิวอยู่ชั่วครู่
“ไข้ลดแล้ว” นางกล่าว “ยังร้อนกว่าปกติเล็กน้อย แต่ไม่สูงเหมือนเมื่อคืน ท่านรู้สึกเวียนศีรษะหรือคลื่นไส้หรือไม่”
เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที
“เจ้าเฝ้าอยู่ตลอดคืน?”
“เจ้าค่ะ”
“เหตุใดไม่เรียกคนอื่นมาเปลี่ยน”
“ท่านไม่ยอมให้ผู้อื่นเข้าใกล้”
“แล้วข้ายอมให้เจ้าเข้าใกล้?”
เสิ่นชิงหลัวมองข้อมือตนเองซึ่งยังมีรอยแดง
“อย่างน้อยท่านก็เพียงจับข้าไว้ ไม่ได้เกือบหักแขนเหมือนทหารคนนั้น”
เซียวฉางเยี่ยนมองรอยบนผิวอีกครั้ง สีหน้าตึงขึ้น
“เจ็บหรือไม่”
“ไม่มาก อีกสองวันก็คงหาย”
นางลุกขึ้นหมายไปเรียกหมอ แต่เพราะนั่งท่าเดิมนานเกินไป ขาจึงชา ร่างเซเล็กน้อย
เซียวฉางเยี่ยนยกมือหมายประคอง ทว่าแผลที่ไหล่ดึงรั้งจนต้องหยุดกลางทาง
เสิ่นชิงหลัวทรงตัวได้เองแล้วจึงไม่เห็นการเคลื่อนไหวนั้น
“เมื่อคืนไข้ของท่านขึ้นสองครั้ง แผลอักเสบเพราะถูกฝนและใช้งานหนักเกินไป วันนี้ควรพัก ไม่ควรขี่ม้าหรือใช้ดาบ”
“ข้ารู้”
“หากรู้ เหตุใดยังฝืนสอบสวนจนหมดสติ”
“คดีรอไม่ได้”
“ร่างกายท่านก็รอไม่ได้เช่นกัน”
เซียวฉางเยี่ยนมองนางนิ่ง
“เจ้าตำหนิข้า?”
“ข้าเพียงบอกสิ่งที่ควรทำ คนป่วยบางคนชอบคิดว่าหากไม่ยอมรับว่าตนป่วย อาการจะหายไปเอง”
“เจ้าเคยพบคนเช่นนั้นมากหรือ”
“ม้าป่วยหนักกว่านี้ข้ายังเคยเฝ้าหลายคืน” นางตอบ “พวกมันอย่างน้อยไม่ปฏิเสธว่าเป็นไข้ และไม่ลุกไปตรวจบัญชีทั้งที่ยืนแทบไม่ไหว”
สีหน้าของเซียวฉางเยี่ยนเย็นลงทันที
“ข้าไม่ใช่ม้า”
“ข้าทราบเจ้าค่ะ”
“แต่เจ้าเปรียบเทียบข้ากับมันทุกครั้ง”
เสิ่นชิงหลัวพิจารณาอย่างจริงจัง
“เพราะอาการบางอย่างคล้ายกัน และท่านดูแลยากกว่าอู๋เยี่ยเล็กน้อย”
“เล็กน้อย?”
“อู๋เยี่ยไม่ยอมดื่มยาหนึ่งครั้ง ส่วนท่านไม่ยอมรับว่าตนป่วยตั้งแต่แรก”
เซียวฉางเยี่ยนเงียบไป
เสิ่นชิงหลัวมองสีหน้าซึ่งตึงขึ้นของเขาแล้วคิดว่าเขาคงไม่พอใจที่ถูกเปรียบเทียบกับม้าของตน จึงไม่กล่าวเรื่องนี้ต่อ
“ข้าจะเรียกหมอเข้ามาตรวจแผลอีกครั้ง จากนั้นจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”
นางหันไปทางม่านกั้น
“เดี๋ยว”
เสิ่นชิงหลัวหยุดแล้วหันกลับ
เซียวฉางเยี่ยนพิงหัวเตียง สีหน้ากลับมาเคร่งขรึมดังเดิม
“เรื่องเมื่อคืน ห้ามบอกผู้ใด”
นางเข้าใจว่าเขาหมายถึงการหมดสติ ไข้สูง และคำละเมอซึ่งเกี่ยวกับสนามรบ
คนเป็นแม่ทัพย่อมไม่ต้องการให้ข่าวเรื่องความอ่อนแอแพร่ออกไป โดยเฉพาะช่วงที่ในค่ายอาจมีสายลับซ่อนอยู่
“ข้ารับปากเจ้าค่ะ” นางกล่าว “อาหลานก็จะไม่พูด ส่วนคนอื่นรู้เพียงว่าท่านพักเพราะแผลกำเริบ”
“รวมถึงเรื่องที่ข้าจับมือเจ้า”
เสิ่นชิงหลัวมองรอยแดงตรงข้อมือ
“เรื่องนี้ไม่มีสิ่งใดควรเล่าอยู่แล้ว ท่านเพียงฝันว่าอยู่ในสนามรบ จึงจับสิ่งใกล้ตัวไว้เท่านั้น”
เซียวฉางเยี่ยนมองนางอยู่นาน เขาไม่ได้อธิบายว่าปกติ ต่อให้ฝันถึงสนามรบ เขาก็ไม่เคยจับผู้ใดไว้โดยไม่ผลักออกหรือมองเป็นศัตรู
“เจ้าคิดเช่นนั้นก็ดี”
เสิ่นชิงหลัวคำนับเล็กน้อยแล้วเดินไปเปิดม่าน
หมอค่ายกับเฉินอี้รออยู่ด้านนอกมาหลายชั่วยาม เมื่อเห็นนางออกมา ทั้งสองก็รีบมองผ่านเข้าไปด้านใน
“ท่านแม่ทัพฟื้นแล้ว” นางบอก “ไข้ลดลง แต่ต้องเปลี่ยนยาอีกครั้งและห้ามทำงานหนัก”
เฉินอี้ผ่อนลมหายใจ
“ลำบากคุณหนูเสิ่นแล้ว”
“ไม่เป็นไร ข้ากลับกระโจมก่อน”
เสิ่นชิงหลัวเดินออกไปได้เพียงสองก้าว เสียงของเซียวฉางเยี่ยนก็ดังตามหลัง
“เสิ่นชิงหลัว”
นางหยุดแล้วหันกลับไปทางม่านซึ่งยังเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง
“ท่านแม่ทัพมีสิ่งใดอีกเจ้าคะ”
เซียวฉางเยี่ยนมองนางด้วยสีหน้าราบเรียบ ราวกับกำลังออกคำสั่งเกี่ยวกับม้าหรือเอกสารทั่วไป
“คืนนี้ย้ายมานอนในกระโจมด้านใน หากข้ามีไข้ขึ้นอีกจะได้เรียกง่าย”
บทที่ 24 คนเลี้ยงม้าของท่านแม่ทัพ“ม้าไม่ยอมออกจากคอกหรือ”เสิ่นชิงหลัวถามโดยไม่เงยหน้าจากลูกม้าสีน้ำตาลอ่อนซึ่งกำลังพยายามยืนบนขาที่ยังสั่นเด็กชายผู้ช่วยคอกวัยสิบสามปีส่ายหน้า“ไม่ใช่ขอรับ ม้ายอมออก แต่คนจากกรมม้าบอกว่าต้องรอให้ท่านประทับตรารับรองก่อน จึงจะนำไปฝึกได้”“ให้เขารออีกครึ่งชั่วยาม”นางใช้ผ้าสะอาดเช็ดเมือกตรงจมูกลูกม้า ก่อนลูบข้างลำคอเบา ๆ เพื่อกระตุ้นให้มันยกศีรษะ“แม่ม้าตัวนี้คลอดก่อนกำหนด ต้องดูว่าลูกจะกินนมได้เองหรือไม่”เด็กชายรับคำแล้วรีบวิ่งออกไปนอกคอก เสียงม้าร้องประสานกับเสียงฝีเท้าของคนงานและเด็กฝึกงานดังขึ้นเป็นระยะ พื้นที่ซึ่งเมื่อหลายเดือนก่อนยังเป็นทุ่งร้างใกล้แนวชายแดน บัดนี้กลายเป็นโรงเพาะพันธุ์ม้าและสถานรักษาม้าศึกขนาดใหญ่ด้านตะวันออกเป็นคอกม้าพ่อพันธุ์กับแม่พันธุ์ด้านเหนือเป็นลานฝึกสำหรับม้าหนุ่มส่วนเรือนยาวด้านหลังใช้เป็นที่รักษาม้าบาดเจ็บจากกองทัพ ทั้งยังมีห้องพักสำหรับครอบครัวทหารกับเด็กกำพร้าซึ่งเข้ามาฝึกงานเสิ่นชิงหลัวไม่ต้องการให้คนเหล่านั้นเพียงได้รับอาหารเลี้ยงชีพ นางจึงให้พวกเขาเรียนรู้ตั้งแต่การเลือกหญ้า ทำความสะอาดกีบ เย็บอาน ไปจนถึงการอ่
บทที่ 23 ท่านแม่ทัพเริ่มเกี้ยวภรรยาของตนเช้าวันแรกหลังเซียวฉางเยี่ยนประกาศว่าจะเริ่มเกี้ยวนางใหม่ เสิ่นชิงหลัวพบช่อดอกเหมยสีขาววางอยู่ข้างหมอนกิ่งดอกไม้ถูกตัดแต่งอย่างเรียบร้อย ไม่มีหนามหรือปลายกิ่งคมซึ่งอาจเกี่ยวผ้า ใต้ช่อมีแผ่นกระดาษพับครึ่ง วางทับด้วยหยกชิ้นเล็กเพื่อไม่ให้ลมพัดตกนางหยิบขึ้นมาเปิดบนกระดาษมีตัวอักษรเพียงสองคำคิดถึงเสิ่นชิงหลัวมองไปยังประตูห้องด้านในเรือนของเซียวฉางเยี่ยนอยู่ห่างจากห้องนางเพียงสองเรือน หากเดินผ่านห้องหนังสือกับระเบียงเชื่อมก็ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งถ้วยชาเมื่อคืนเขายังนั่งกินอาหารเย็นร่วมกับนาง จนถูกหมอค่ายตามตัวไปเปลี่ยนแผล“คิดถึงสิ่งใดกัน”นางพึมพำอาหลานซึ่งกำลังยกน้ำล้างหน้าเข้ามาได้ยินพอดี จึงชะโงกดูข้อความแล้วหัวเราะ“คิดถึงคุณหนูอย่างไรเล่าเจ้าคะ”“เพิ่งพบกันเมื่อคืน”“คนคิดถึงกันต้องกำหนดเวลาห่างกันด้วยหรือ”เสิ่นชิงหลัวหาคำตอบไม่ได้ จึงวางกระดาษลงข้างดอกไม้“เขาอาจกำลังทดลองวิธีเกี้ยวจากตำรา”อาหลานมองลายมือคมหนักบนกระดาษ“ท่านแม่ทัพอ่านตำราเกี้ยวสตรีด้วยหรือเจ้าคะ”“เขาทำศึกยังศึกษาตำราพิชัยสงคราม การเกี้ยวสตรีย่อมต้องศึกษาวิธีเช่นกัน”“เ
บทที่ 22 I ชัยชนะที่ไม่ต้องแลกด้วยชีวิต---------------------------------------------เสียงกีบม้าศัตรูดังสะเทือนพื้นดินเมื่อขบวนหน้าเคลื่อนผ่านประตูตะวันตกเสิ่นชิงหลัวยืนอยู่หลังช่องหน้าต่างบนหอบัญชาการ มองแสงคบไฟจำนวนมากเลื่อนเข้ามาในเมืองอย่างช้า ๆ เงาของม้ากับทหารทอดยาวทับกันจนแยกไม่ออกว่ามีกำลังมากเพียงใดประตูเมืองยังเปิดกว้างคนของหลี่กั๋วชางซึ่งแฝงตัวอยู่ในเวรยามต่างคิดว่าแผนสำเร็จ บางคนรีบโบกคบไฟเป็นสัญญาณให้กองทัพด้านนอกเร่งเคลื่อนพลแต่ทหารของเซียวฉางเยี่ยนซึ่งซ่อนอยู่ตามแนวกำแพงยังคงนิ่งไม่มีเสียงกลองรบไม่มีลูกธนูตกลงไปความเงียบทำให้ศัตรูยิ่งมั่นใจว่ากองทัพในเมืองอ่อนแอเกินกว่าจะตอบโต้เสิ่นชิงหลัวจับขอบหน้าต่างแน่นขึ้นกองหน้าผ่านเข้ามาแล้วเกือบหนึ่งพันนาย แต่ขบวนหลังยังอยู่นอกประตู หากสั่งปิดเร็วเกินไป คนส่วนใหญ่จะถอยออกทัน หากช้าเกินไป กำลังศัตรูอาจทะลุแนวช่องเขาเข้าสู่พื้นที่กว้างภายในเมืองนางรอจนเห็นธงสีเทาของกองกลางผ่านสะพานไม้“จุดสมุนไพร”คำสั่งถูกส่งต่อด้วยธงมือทหารซึ่งซ่อนอยู่ใต้แนวหินจุดฟางชื้นที่ห่อเมล็ดฉุนป่า รากหูหมาป่า และเปลือกสนไว้ควันบางจนแทบมองไม่เ
บทที่ 21 แผนสุดท้ายของหญิงเลี้ยงม้า----------------------------------------“คืนพระจันทร์ดับเหลืออีกสองคืน”เสิ่นชิงหลัวกล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบในกระโจมบัญชาการชายผู้ลอบวางยานางถูกลากออกไปสอบสวนต่อแล้ว เหลือเพียงกาน้ำยาพิษ เข็มสั้น และกระดาษที่มีสัญลักษณ์ของหลี่กั๋วชางวางอยู่บนโต๊ะนายทหารระดับสูงทุกคนถูกเรียกมารวมตัวภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามเฉินอี้ยืนอยู่หน้าแผนที่เมืองชายแดน สีหน้าเคร่งเครียด ส่วนเซียวฉางเยี่ยนนั่งข้างเตียงพักของเสิ่นชิงหลัว เพราะยังไม่ยอมให้นางลุกเดินไกลหลังถูกธนูยิงแม้หมอจะยืนยันว่าแผลไม่กระทบกระดูก แต่นางยังขยับแขนข้างที่บาดเจ็บได้ไม่เต็มที่ ทุกครั้งที่ยกมือสูงเกินไป ความเจ็บจะแล่นลงสีข้างจนต้องหยุดทว่าเวลานี้ไม่มีผู้ใดสนใจให้นางพักข่าวว่าหลี่กั๋วชางเตรียมเปิดประตูเมืองให้ศัตรู เท่ากับยืนยันว่าการทุจริตม้าศึกไม่เคยมีเป้าหมายเพียงยักยอกเงินม้าดีถูกนำออกไปม้าป่วยถูกส่งเข้ามาแทนอาหารม้าถูกขโมยโกดังเสบียงถูกเผาทุกสิ่งทำเพื่อให้กองทัพชายแดนสูญเสียกำลังเคลื่อนที่ในคืนเดียว“เราควรจับคนเฝ้าประตูทุกคนทันที” นายกองผู้หนึ่งเสนอ “เปลี่ยนเวรทั้งหมด และปิดประต
บทที่ 20 ครั้งนี้ข้าจะไปให้ทัน----------------------------------“เตรียมม้าสามสิบตัว”เสิ่นชิงหลัวกล่าวทันทีที่มองแผนที่จนเข้าใจเจตนาของเซียวฉางเยี่ยนเฉินอี้ซึ่งยืนอยู่ข้างโต๊ะเงยหน้าขึ้น“ท่านจะทำสิ่งใด”“ไปช่วยเขา”“ไม่ได้”คำปฏิเสธของรองแม่ทัพดังแทบจะพร้อมกับคำสั่งของนางเสิ่นชิงหลัวพับแผนที่เก็บเข้าแขนเสื้อ“เซียวฉางเยี่ยนทิ้งแผนนี้ไว้ให้ผู้ที่อ่านออก หากพวกเรารอให้เขากลับมาเอง เขาคงไม่ต้องเขียนเส้นทางซ่อนไว้”“ท่านแม่ทัพสั่งห้ามนำกำลังเข้าหุบผาหมาป่า”“ข้าก็ไม่ได้จะเข้าทางนั้น”นางชี้เส้นธารแห้งซึ่งปรากฏหลังอังความร้อน“เขาใช้ธารด้านเหนือเป็นทางอ้อม แต่ลูกศรหยุดอยู่ตรงหน้าผา เพราะเส้นทางหลังจากนั้นไม่ได้อยู่บนพื้นดิน”เฉินอี้ขมวดคิ้ว“หมายความว่าอย่างไร”“ใต้หน้าผามีทางน้ำเก่า”เสิ่นชิงหลัวดึงแผนที่อีกฉบับซึ่งใช้บันทึกแหล่งน้ำสำหรับม้าศึกออกมาวางเทียบ“ในฤดูฝน น้ำจากภูเขาจะไหลลงธารนี้ แต่ตอนนี้ธารแห้ง ทั้งที่ม้าป่าบริเวณนั้นยังไม่ย้ายฝูงหนีไปไกล แสดงว่าต้องมีน้ำอยู่ใต้ดินหรือมีโพรงซึ่งเก็บความชื้นไว้”นางแตะจุดหนึ่งใต้แนวหน้าผา“ม้าจะจำกลิ่นน้ำได้ดีกว่าคน หากศัตรูต้องซ่อนเชลยหร
บทที่ 19คนรักเก่าที่จำความผิดของตนได้-------------------------------------“ชิงหลัว ข้าเริ่มฝันเห็นชาติเดิมเช่นกัน”ถ้อยคำของจ้าวจิ่งหยวนทำให้ห้องรับรองเงียบลงทันทีเสิ่นเหวินจงซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างขมวดคิ้ว แม้ไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด แต่รับรู้ได้ว่าบทสนทนานี้เกี่ยวข้องกับเรื่องซึ่งบุตรสาวไม่เคยเล่า ส่วนอาหลานยืนอยู่หลังเก้าอี้ของเสิ่นชิงหลัว มือทั้งสองประสานแน่นด้วยความระแวงเสิ่นชิงหลัวมององค์ชายสาม“พระองค์ฝันเห็นสิ่งใดเพคะ”จ้าวจิ่งหยวนวางถ้วยชาลง เสียงก้นถ้วยกระทบโต๊ะเบากว่าปกติ แต่ปลายนิ้วซึ่งจับขอบถ้วยกลับสั่นเล็กน้อย“ข้าเห็นลานประหาร”คำตอบสั้น ๆ ดึงความหนาวเย็นจากอดีตกลับมาในทันที“หิมะตกหนัก เจ้ายืนอยู่ด้านล่าง ส่วนข้าอยู่หลังม่าน” เขากล่าว “เจ้าขอให้ข้าช่วยบิดา ขอให้ข้าเชื่อว่าเอกสารเหล่านั้นถูกปลอม”เสิ่นชิงหลัวไม่ขยับจ้าวจิ่งหยวนหลับตาลงราวกับภาพในฝันยังติดอยู่ตรงหน้า“ข้าได้ยินทุกคำ แต่เลือกไม่ตอบ”ความทรงจำของนางซ้อนทับกับคำสารภาพม่านสีทองไหวตามแรงลมเงาของชายผู้หนึ่งยืนอยู่หลังม่านใกล้พอจะได้ยินเสียงร้องขอ แต่ไกลเกินกว่าจะยื่นมือออกมา“เหตุใดพระองค์จึงนิ่งเฉย” นาง







