《เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์》全部章節：第 11 章 - 第 18 章

คำพูดของสายน้ำทำให้เสือลักษมณ์หยุดทุกอย่างลง ดวงตาคมเข้มของเสือลักษมณ์วาวโรจน์ ความเงียบที่ตามมาอึดอัดยิ่งกว่าคำขู่ใด ๆ ก่อนเขาจะเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน“นี่มึงรังเกียจกูขนาดนี้เชียวรึ?”“ฮึกฮือออ” น้ำตาไหลอาบแก้ม สายน้ำสะอื้นตัวสั่น สายน้ำค่อย ๆ ยกมือที่สั่นเทาไหว้เสือลักษมณ์ หมายจะให้อีกฝ่ายเห็นใจเขาไม่ได้รังเกียจเสือลักษมณ์ แต่สายน้ำไม่อยากเป็นเมียใคร ไม่อยากถูกใครข่มเหง สายน้ำกลัว“อย่าทำอะไรสายน้ำเลย สายน้ำกลัวจ้ะ” น้ำตาและท่าทางของสายน้ำทำให้เสือลักษมณ์ใจเสีย ในใจเต้นระส่ำด้วยความเห็นใจเสือลักษมณ์สะอึก ขยับจะเอื้อมมือไปกอดปลอบ แต่เพียงแค่ปลายนิ้วแตะอีกฝ่าย สายน้ำกลับสะดุ้งแล้วผงะหนีสุดตัว ถอยกรูดจนแผ่นหลังชิดหัวเตียง มือหนาหยุดชะงักกลางคัน เสือลักษมณ์ชักมือกลับด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด แววตาสั่นระริก ความร้อนเห่อขึ้นหน้า ทั้งโกรธ ทั้งอับอาย ทั้งใจเสีย“นี่มึงคิดว่ากูไม่มีความเป็นคนเลยหรือไง ถึงกูจะเลวแค่ไหน กูก็ไม่มีวันขืนใจใคร” เสือลักษมณ์พูดในสิ่งที่เขาเป็น ความจริงใจที่มีต่อสายน้ำถูกเก็บลึกเอาไว้ ไม่มีคำตอบจากสายน้ำ มีเพียงเสียงสะอื้นเบา ๆ ปนกับเสียงหอบหายใจขาดเป็นช่วง ๆ คนตัวเล

ดำพาสายน้ำเข้ามาในกระท่อมเงียบ ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร เขาจุดตะเกียงภายในกระท่อมด้วยไฟแช็กเก่า ๆ ที่พกติดตัว แสงไฟสีส้มอ่อนจากตะเกียงค่อย ๆ แผ่ขยายไปทั่วห้องโล่ง ๆ ไม่มีเฟอร์นิเชอร์ มีเพียงฟูกกับหมอนบาง ๆ ที่ถูกวางเอาไว้กลางห้องอย่างเรียบง่าย สองร่างนั่งอยู่บนพื้นไม้ไผ่ผ่าซีก เสียงลมลอดผ่านช่องไม้ทำให้กระท่อมดูอ้างว้างขึ้นอีกเป็นเท่าตัว สายน้ำเหลือบมองชายหนุ่มตรงหน้า“ว่าแต่พี่ดำก็ถูกประมูลตัวมาเหรอจ๊ะ” เขาถามเสียงเบา แอบมองใบหน้าดำอย่างเกรงใจแต่เต็มไปด้วยความสงสัย“ไม่ใช่หรอก กูก็เป็นเสืออย่างไอ้ลักษมณ์มันนั่นแหละ แต่กูไม่ใช่ลูกน้องมันนะ” น้ำเสียงของดำเรียบเฉย พร้อมกับบอกว่าตัวเองไม่ใช่ลูกน้องของเสือลักษมณ์ ให้ตายยังไงเขาก็ไม่ยอมเป็นลูกน้องคนอย่างมันแน่สายน้ำกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่เข้าใจ“เอ๊ะ หมายความว่ายังไงเหรอจ๊ะ” เขาเอียงคอมอง ดวงตากลมโตกะพริบอย่างสับสน ปากเล็กขยับถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ“กูเป็นลูกพ่อใหญ่คราม คนที่ชุบเลี้ยงไอ้ลักษมณ์มัน” คำตอบของดำฟังดูขมขื่นเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้แสดงออกชัดเจน สีหน้ากลับนิ่งเกินคาด“แล้วทำไมพี่ดำถึงไม่ได้เป็นหัวหน้าชุมเสือจ๊ะ” คำถามของสายน้ำไม่ได้มี

“จ้ะ” สายน้ำรับคำเสียงอ่อย ครู่เดียวลูกน้องของเสือลักษมณ์ที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนก็เอาไม้กวาด พร้อมไม้ถูพื้น ถังน้ำแลอุปกรมณ์ทำความสะอาดอื่น ๆ มาวางให้หน้าห้องและจากไปสายน้ำค่อย ๆ เริ่มลงมือทำตามคำสั่งทันที เขาหยิบไม้กวาดขึ้นมากวาดพื้นอย่างตั้งอกตั้งใจ มือเรียวเช็ดฝุ่นตามขอบหน้าต่าง พอเช็ดหน้าต่างเสร็จ สายน้ำก็มาถูพื้นห้องต่อ เสือลักษมณ์ไปนู่นมานี่ ไม่อยู่เป็นที่เป็นทาง ทำให้สายน้ำเบาใจได้บ้าง หากต้องอยู่กับเสือลักษมณ์ตามลำพัง มีหวังเขาได้อึดอัดจนตายแน่“เสร็จแล้วก็ไปล้างห้องน้ำต่อ” เสือลักษมณ์กลับมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ได้ เขายืนกอดอกอยู่ตรงประตูห้องน้ำ ก่อนจะเดินไปนั่งที่บนเตียงอย่างสบายใจ สายน้ำสะดุ้งอีกครั้ง มือเล็กกำผ้าแน่น พยักหน้าโดยไม่พูดอะไร แล้วกลับไปนั่งเช็ดพื้นอีกครั้งแม้จะปวดหลังแทบระเบิดเวลาผ่านไปชั่วโมงกว่า สายน้ำหอบหายใจแรงจนตัวโยน มือเปรอะฝุ่น คนตัวเล็กนั่งพิงผนังอย่างหมดแรง มือเรียวปาดเหงื่อตัวเองอย่างเหนื่อยล้า กว่าจะถูพื้นเสร็จ เขาก็ไม่มีแรงไปล้างห้องน้ำต่อแล้วเสือลักษมณ์นั่งมองเขาอย่างเงียบ ๆ อยู่บนเตียง ไม่พูดไม่จา ทำเอาสายน้ำต้องเป็นฝ่ายพูดออกมาเพราะอึดอัด“เม

“ความรักนี่มันเปลี่ยนคนได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ?”พลันในหัวก็คิดถึงใบหน้าของสายน้ำขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ถ้าเป็นเขา เขาจะยอมทิ้งทุกสิ่ง ทิ้งทุกความสะดวกสบายไปกับคนรักหรือไม่นั้น เขาก็ไม่อาจตอบได้ เพราะเสือลักษมณ์ยังไม่เคยเจอใครที่ทำให้เขารักจนต้องยอมสละทุกอย่าง หากว่าเป็นเด็กคนนั้น สายน้ำเขาอาจยอมทิ้งทุกอย่างก็ได้ตอนนี้ในใจของเสือลักษมณ์มันดูย้อนแย้งกันไปหมด จนเจ้าตัวก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะเอายังไงต่อจากนี้เสือลักษมณ์สัมผัสได้ถึงแรงกระตุกเสื้อจากทางด้านหลัง เขาชายตามองเห็นมือเรียวเล็ก ๆ สีขาวกำลังกระตุกชายเสื้อเขาอยู่เป็นสายน้ำ“มีอะไร” เสียงทุ้มต่ำของเสือลักษมณ์เอ่ยขึ้นเรียบเรื่อยโดยไม่เหลือบตามอง แม้รู้ดีว่าใครเดินเข้ามายืนใกล้ตรงระเบียง“คุณเป็นยังไงบ้างจ๊ะ” เสียงเล็กถามเบา ๆ ประหนึ่งลมพัดผ่าน“ทำไม เป็นห่วงกูขึ้นมาหรือไง” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนประชดแต่ความจริงกลับซ่อนไปด้วยความหวังบาง ๆ“จ้ะ” คำตอบนั้นสั้นแต่ตรง ตรงจนคนฟังเงียบไป เสือลักษมณ์หัวเราะในลำคอเบา ๆ“หึ แอบฟังละสิท่า”สายน้ำไม่เถียง ไม่ปฏิเสธเพียงแค่พยักหน้าช้า ๆ เขาได้ยินทุกอย่าง ทั้งคำขอโทษ ทั้งการปล่อยมือ และแม