Semua Bab เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์: Bab 1 - Bab 10

พุทธศักราช ๒๔๘๐ ในยุคที่บ้านเมืองอยู่ในช่วงสภาวะการเกิดสงครามชาวบ้านที่ไม่มีแรงต่อสู้และไม่มีอิทธิพลต่างตกเป็นเหยื่อของคนเลวที่ฉวยโอกาสในช่วงที่ชาติบ้านเมืองแขวนอยู่บนเส้นด้ายชาวบ้านที่ไม่มีเงินถูกราชการเอาเปรียบผันตัวเองไปเป็นโจร บ้างก็ผันตัวเองไปเป็นนักเลง แม้ทางการจะเริ่มปราบปรามผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ แต่ในเงามืดก็ไม่สามารถกำจัดมันได้หมด ในเมืองนครชัยแห่งนี้ก็เช่นเดียวกันนครชัยเป็นเมืองที่อยู่บริเวณภาคกลาง แม้ว่าจะอยู่ใกล้ความเจริญแต่ชีวิตความเป็นอยู่และเศรษฐกิจกลับไม่เป็นอย่างนั้น เศรษฐกิจย่ำแย่ คนรวยเอาเปรียบคนจน ที่นี่ไม่ต่างจากหุบเขาที่ซ่อนโจร อันตรายและน่ากลัวในค่ำคืนที่ท้องฟ้ามืดสนิท เป็นเวลาของเหล่าเสือร้ายผู้มีอิทธิพล บนท้องถนนในเมืองเวลานี้กลับเงียบสงัด ผู้คนจากที่เคยสัญจรต่างเร้นกายอยู่ในบ้าน เพราะรู้กันดีว่าคืนนี้เป็นคืนเดือนคว่ำ เป็นคืนที่โจรผู้ร้ายออกล่าใจกลางเมืองมีตึกคูหาสามชั้นขนาดใหญ่เรียงรายตั้งอยู่กลางผังเมือง ลึกลงไปในชั้นใต้ดินเป็นตลาดมืดที่ซื้อขายทาส แม้จะผ่านระบบการยกเลิกทาสไปแล้ว แต่ในเมืองนครชัยแห่งนี้ยังมีสิ่งที่เรียกว่าการค้าทาสอยู่แม้จะไม่ได้ถูกต้อง

สามวันก่อน...สายน้ำ เด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีเดินตามหลวงตาบิณฑบาตในช่วงเวลาหกโมงเช้า ร่างเล็กสวมเสื้อป่านสีน้ำตาลอ่อนที่ตอนนี้ซีดจนกลายเป็นสีเหลือง ตามชายเสื้อและกางเกงถูกปะจนเป็นรอยเย็บ บ่งบอกฐานะของผู้ใส่ได้เป็นอย่างดีว่ายากจนขัดสนมากแค่ไหนสายน้ำเป็นเด็กกำพร้า แม่สิ้นใจตายตั้งแต่สายน้ำยังเป็นเด็ก ไม่มีญาติพี่น้อง บ้านก็โดนยึดเพราะเป็นหนี้สินจนต้องอาศัยนอนกระท่อมท้ายวัดที่หลวงตาเป็นคนสั่งให้คนมาสร้างไว้ให้โชคดีที่ได้หลวงตาช่วยเหลือ สายน้ำจึงมีข้าวก้นบาตรกินประทังชีวิต และยังมีตาคงและยายแม้น สองสามีภรรยาที่เป็นสัปเหร่อประจำหมู่บ้านที่คอยดูแลไม่ต่างจากพ่อแม่แท้ ๆทุก ๆ เช้า สายน้ำจะต้องมาบิณฑบาตกับหลวงตาและน้องชายคนสนิทอย่างน้ำมนต์ ขณะที่สายน้ำเดินตามหลังหลวงตานั้นก็ได้รับสายตาดูถูกเหยียดหยามและคำก่นด่าจากชาวบ้านมาตลอดทาง“อีลูกศัตรูชาติ ไปเลยนะ อย่ามาผ่านหน้าบ้านกู ไป๊” บางคนที่เห็นสายน้ำเดินผ่านก็ตะเบ็งเสียงไล่ ยืนเท้าเอวหาเรื่อง ราวกับไม่เห็นพระเห็นเจ้า“ไป๊ เดี๋ยวแม่จะเอาน้ำสาดแม่ง” บ้างก็ถือกะละมังใส่น้ำล้างเท้า ตั้งท่าจะเทใส่ ทำท่าทางรังเกียจราวกับสายน้ำไม่ใช่คนทุกคนรังเกียจสายน้ำเ

ตึก ตึก ตึก สองมือแกร่งจับบังเหียนแน่น เสือลักษมณ์เสียอาการ หัวใจ เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่คิดว่าตัวเองจะมาเสียอาการเพราะเด็กหนุ่มตรงหน้า ใบหน้านวลเนียนน่ารักนั้นทำเอาเขาทำตัวไม่ถูก หัวใจเต้นแรงตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนสู้กับตำรวจเสียอีก“คุณโยนเงินใส่เราทำไมเนี่ย” สายน้ำถามด้วยความงงงวยถึงแม้ว่าเขาจะจน แต่เขาก็ไม่ได้เป็นขอทาน คนตัวเล็กรีบก้มเก็บเงินที่ตกอยู่บนพื้นแล้วยื่นให้กับอีกฝ่าย แต่เสือลักษมณ์กลับไม่ยอมรับคืน“เงินคุณ เราไม่รับนะ” ร่างสูงเบือนหน้าหนีเพราะยิ่งสบตากับเด็กหนุ่มตรงหน้าเขาก็ยิ่งประหม่ากว่าเดิม สายน้ำไม่รับเงินของคนแปลกหน้าอีกอย่างเขาก็ไม่ได้อยากจะขอเงินใครฟรี ๆ“เวทนา” คำตอบสั้น ๆ ของเสือลักษมณ์ทำเอาคนตัวเล็กเลิกคิ้ว อุทานด้วยความสงสัย“ฮะ”“เอาไปซื้อข้าวกินเถอะ!” พูดจบเสือลักษมณ์ก็บังคับม้าออกไปทิ้งให้สายน้ำยืนงงอยู่กับเงินก้อนนั้น“...อ่า” สายน้ำนิ่งไปครู่หนึ่งถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ต้องการเงินก้อนนี้ และไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่พอคิดถึงหน้าตาคงและยายแม้นสายน้ำจึงจำใจเก็บเงินก้อนนี้เอาไว้ ถ้ามีเงินก้อนนี้ ยายแม้นจะได้มีเงินไปจ่ายค่าผ่าตัดหัวเข่าสายน้ำนึกเอะใจในตัวอีกฝ่

สายน้ำถูกพาตัวมายังสถานที่แห่งหนึ่ง คนตัวเล็กถูกมัดข้อมือข้อเท้าและปิดตาจึงมองไม่เห็นทางว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แต่ตลอดระยะเวลาที่ถูกพาตัวมาก็ได้ยินเสียงของพวกมันพูดคุยกันตลอดว่าจะพาสายน้ำไปขายที่โรงค้าทาสตลาดมืดสายน้ำที่อยู่เมืองนครชัยมาตั้งแต่เด็กไม่เคยรู้มาก่อนว่าที่บ้านเกิดของตนเองจะมีโรงค้าทาสตลาดมืดทั้ง ๆ ที่ระบบทาสถ้าถูกยกเลิกไปนานแล้วสายน้ำมองไม่เห็นแต่ก็สัมผัสบรรยากาศรอบ ๆ ตัวได้ว่ามันอันตรายแค่ไหนเพราะภายในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นของเหงื่อสนิมและคราบเลือด“นั่นมึงแบกอะไรวะ” เสียงแข็งกร้าวของชายฉกรรจ์คนหนึ่งดังขึ้น สายน้ำที่ถูกพาดบนไหล่ของใครไม่รู้ตัวสั่นเทา แม้ว่าตนจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ก็สัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนี้น่ากลัวและอันตรายยิ่งกว่าสัตว์ร้าย“หึ ทาสคนใหม่ไงพี่”“รอบนี้เป็นใครวะ มีอะไรพิเศษ”“อ๋อ...ไอ้นี่น่ะ ลูกศัตรูชาติ พ่อมันเป็นทหารต่างชาติ ที่มาไข่ทิ้งไว้ตอนสงคราม”“หึ ก็ธรรมดานี่หว่า” นายใหญ่ผู้คุมโรงทาสตาลุพูดขึ้น สายน้ำที่ไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้าน ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่กัดฟันด้วยความเคียดแค้น“ไอ้นี่มันท้องได้พี่”“จริงเหรอวะ!” นายใหญ่ผู้คุมโรงทาสตาลุกวาว ไม่เชื่อในสิ

“เฮ้ย! นั่นใครวะ!” เสียงตะโกนดังลั่นเหมือนฟ้าร้องในใจ หัวใจของสายน้ำเหมือนถูกบีบรัดจนแทบหยุดเต้น ความหวังที่จะหนีรอดค่อย ๆ เลือนหายไปในพริบตา“อึก ซวยแล้ว” ลมหายใจถี่หนักดังก้องในอก สายน้ำรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มทลาย“แฮก” แรงที่เคยมีเริ่มจางหาย ร่างกายเหมือนถูกถอดแรงไปทีละนิด ความสิ้นหวังถาโถมเข้ามาจนเขาแทบจะตายเสียตรงนี้“เฮ้ย มึงจะไปไหนวะ” เสียงเยาะเย้ยทำให้สายน้ำรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงเรื่อย ๆ ความหวังในการหลุดพ้นเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ“อุ๊บ!” สายน้ำปิดปากตัวเอง คนตัวเล็กหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ๆ ตัว“แฮก ฮึกฮือ อึก” น้ำตาร่วงโรยราวกับไม่อาจยับยั้ง ความเจ็บปวดทั้งกายและใจถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนนี่สินะที่เขาบอกว่าคนน่ากลัวกว่าผี และความตายอาจไม่น่ากลัวเท่าจิตใจมนุษย์“มึงคิดเหรอวะ ว่ากูจะหามึงไม่เจอ” ความเงียบกลืนกินความหวังจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวดที่ไม่มีใครเห็น สายน้ำนั่งตัวสั่นเทาอยู่หลังต้นไม้ พยายามกลั้นเสียงไม่ให้หลุดรอด“หึ อยู่นี่เอง หนูสกปรก” มันหาตัวสายน้ำเจอแล้ว สายน้ำไม่รู้มันเป็นใคร แต่ดูแล้วคงไม่พ้นว่าเป็