All Chapters of เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์: Chapter 31 - Chapter 40

สายน้ำผละตัวออกจากอ้อมกอดของเสือลักษมณ์อย่างแผ่วเบา คนตัวเล็กยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ตัวเองจนเหือดแห้ง แม้หยดน้ำใสจะไม่ไหลออกมาอีก แต่ดวงตาคู่สวยยังแดงก่ำ บวมช้ำจากแรงร้องไห้ถึงจะรู้สึกเบาใจขึ้นบ้างที่เหตุการณ์สงบลงแล้ว แต่ความหวาดกลัวก็ยังฝังแน่นในอก มือเล็กกำเสื้อแน่นราวกับยังกอดความตื่นกลัวไว้ไม่ปล่อยดวงตากลมโตแอบเหลือบมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเงียบงัน แล้วก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ“พี่ลักษมณ์ พี่บะบาดเจ็บ!” เสียงของเขาสั่นพร่า หวาดหวั่นและตระหนกพรั่งพรูพร้อมกันไหล่ของเสือลักษมณ์เปียกชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสดที่ไหลซึมทะลุเสื้อ ไม่รู้ว่าเริ่มไหลมาตั้งแต่เมื่อไหร่ สายน้ำไม่ทันสังเกตเลยด้วยซ้ำ จนกระทั่งสีเลือดมันเด่นชัดเกินจะมองข้าม“อ่า... ไม่เป็นไร” เสือลักษมณ์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยดูเหมือนเจ้าตัวก็เพิ่งจะรู้สึกตัวตอนนั้นเอง เขาก้มมองรอยเลือดก่อนจะยกมือหนาข้างหนึ่งฉีกเสื้อออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นบาดแผลกระสุนที่ฝังอยู่ตรงหัวไหล่เสือลักษมณ์นิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาคมมองบาดแผลที่เลือดยังไหลไม่หยุด แต่ไม่ทันที่สายน้ำจะร้องออกมาอีก เสือลักษมณ์ก็เริ่มพึมพำคาถาด้วยเสียงต่ำริมฝีปากเขาขมุบขมิบ

ท้ายที่สุด สายน้ำก็แพ้ให้กับความรู้สึกของตัวเอง คนตัวเล็กยืนลังเลอยู่หน้าห้องของเสือลักษมณ์ท่ามกลางความเงียบของยามดึก มือเรียวกำกล่องปฐมพยาบาลแน่นราวกับเป็นหลักยึดสุดท้าย หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะเขาไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่นานแค่ไหน รู้เพียงว่าความคิดวนเวียนไม่จบไม่สิ้น ไม่รู้ว่าสายน้ำแสดงออกมากแค่ไหนว่าเป็นห่วงเสือลักษมณ์ จนดำทนไม่ไหว ลากสายน้ำมาที่บ้านใหญ่และจากไป พอจะกลับกระท่อมของตัวเอง ก็ยังค้างคาเรื่องเสือลักษมณ์ อยากจะดูให้แน่ใจว่าที่อีกฝ่ายปลอดภัยจริงไหม แต่อีกใจก็แอบกลัว ถ้าหากว่าเขาเปิดประตูเข้าไปแล้วเจอเสือลักษมณ์นอนกับเมียคนอื่น ๆ เขาจะทำยังไงจะทำใจได้ไหมนะ สุดท้ายสายน้ำก็ยกมือเคาะประตูลงไปเบา ๆ หลังจากที่ลังเลอยู่นาน ท้ายที่สุดความกังวลก็พ่ายแพ้ความห่วงใยก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังแผ่วเบาในความเงียบ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของเสือลักษมณ์จะดังลอดออกมาอย่างติดหงุดหงิด“ใคร!” น้ำเสียงนั้นฟังชัดว่าไม่พอใจอย่างแรง เสือลักษมณ์นึกว่าเป็นทับทิมที่ตามมาวอแวไม่รู้จบ“สายน้ำจ้ะ” เสียงของคนตัวเล็กเบาราวกับกระซิบ ใจเต้นรัวจนเหมือนจะทะลุออกมา เขาเผลอกัดริมฝีปากแน่น กลัว กลัวเหลือเกิน

“สายน้ำ!” เสือลักษมณ์ตะโกนเรียกชื่อ เขาตามหาหาสายน้ำไปทั่วชุมเสือก็ไม่พบ ตื่นมาไม่เห็นก็ใจคอไม่ดี พอสังเกตว่าเสื้อตัวเองที่เปื้อนเลือดเมื่อวานหายไปก็เอะใจได้ว่าสายน้ำคงเอาไปซักให้สองขารีบสาวเท้าวิ่งไปยังลำธารทันทีอย่างไม่รอช้า สัญชาตญาณของเขามันบ่งบอกว่าสายน้ำกำลังจะเป็นอันตรายพลันมาถึงผืนน้ำเบี่ยงหน้าก็กระจายเป็นวงกว้าง มือที่ลอยคว้าเหนือผิวน้ำทำให้ใจคอไม่ดี“สายน้ำ!!” หัวใจของเขาเต้นแรงราวกับจะทะลุออกจากอก เสี้ยววินาทีที่เห็น หัวใจก็เหมือนหยุดเต้น ร่างเล็กกำลังดิ้นรนอยู่กลางน้ำ สายน้ำกำลังจมหายไปอย่างช้า ๆตู้มมม!เสือลักษมณ์ไม่คิดแม้แต่วินาทีเดียว ร่างสูงกระโจนลงน้ำ ว่ายไปหาคนตัวเล็กที่จมอยู่ใต้ผิวน้ำ แขนแข็งแรงพุ่งฝ่ายื่นไปคว้าเอวบาง รวบสายน้ำเข้ามากอดแน่น แล้วออกแรงลากขึ้นฝั่งเหมือนกำลังฉุดชีวิตคืนมาจากเงื้อมมือของความตายเสียงหัวใจยังดังโครมครามในอก มือที่เปียกปอนยังคงสั่นน้อย ๆ จากความตื่นกลัวที่เกินบรรยาย ยังไม่อยากเสียสายน้ำไป“สายน้ำ! สายน้ำตื่นสิ!” เสียงทุ้มสั่นพร่า เขาเขย่าร่างเล็กในอ้อมแขนด้วยมือที่เย็นจัดแต่ยังพยายามอุ่นให้มากที่สุด น้ำเสียงแหบพร่าราวกับกำลังจะสูญเสีย

“สร้อย” สะบันงาหันกลับมาตกใจเมื่อเห็นสร้อยยืนอยู่ข้างหลังเธอ สร้อยตัวสั่นเทา เธอได้ยินทุกอย่างที่สะบันงาพูดกับทับทิม คิดไม่ถึงว่าสะบันงาที่เธอรู้จักจะร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้“ได้ยินทุกอย่างใช่ไหม” สะบันงาถามเสียงเรียบ ใบหน้าที่เคยแย้มยิ้มยินดีอย่างทุกทีแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉย สร้อยขยับถอยหลังหนี ทว่ายิ่งหนีเท่าไรสะบันงาก็เดินเข้ามาประชิดตัวเธอ สร้อยพยักหน้า เธอได้ยินทุกอย่าง“ได้ยินแล้วก็หุบปากไป” สะบันพูดเสียงเรียบ ดวงตาแน่วแน่และจริงจังทำเอาสร้อยกลัวขึ้นมาเสียดื้อ ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากรู้จุดประสงค์ของสะบันงาแท้จริงแล้วว่าเธอทำแบบนั้นไปทำไม ทำต้องถึงขั้นฆ่าแกงกันด้วย“เธอทำแบบนั้นทำไม”“ยังไม่รู้อีกเหรอ! เพราะฉันไม่อยากให้พี่ลักษมณ์มีใครนอกจากฉันไง!” สะบันงาตวาดเสียงดังลั่นร้าวกับระเบิดลง“แต่...”“เงียบซะ!”สร้อยสะดุ้งเฮือก ไม่เข้าใจความคิดความอ่านของสะบันงา ถ้าพี่ลักษมณ์ไม่มีเมียคนอื่นแล้วยังไง เพราะสุดท้ายต่อให้เหลือแค่สะบันงา เธอก็ไม่มีทางใช่คนโปรดอยู่ดี ถึงยังไงก็เป็นแค่เมียในนามที่พี่ลักษมณ์อุปการะคุ้มครองตามคำสั่งของเสือรุ่นเก่าเท่านั้น“ไปเก็บข้าวของแล้วออกไปจากที่นี่

ร่างแกร่งของ เสือลักษมณ์ พลิกกายไปมาด้วยความกระสับ กระส่ายบนเตียง เหงื่อกาฬผุดเต็มกรอบหน้า ใบหน้าอาบชื้นไปด้วยเหงื่อ แต่ความร้อนในกายค่อย ๆ คลายลง ทว่าเมื่อภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของใครบางคนแวบเข้ามาในความคิด เปลือกตาก็สะดุ้งเบิกกว้างพร้อมกับเสียงหอบเฮือกใหญ่“สายน้ำ!”เสือลักษมณ์เหลียวซ้ายแลขวา กลับไม่เห็นร่างเล็กที่เขาเพิ่งฝันถึง มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเอง พลางกวาดตามองรอบห้อง จึงรู้ว่าตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียงของตนเอง ความทรงจำเรื่องความเจ็บปวดทุรนทุรายในห้องพระยังคงย้อนกลับมาเสียงแอ๊ดเบา ๆ ของบานประตูดังขึ้น สายตาคมตวัดไปยังผู้มาใหม่ เป็น เสือราม หรือ เสือใบ้ น้องชายของเขา“มึงเป็นคนพากูมาที่นี่ใช่ไหม”[ใช่ พี่ไปทำอะไรผิด ครูถึงลงโทษพี่รุนแรงแบบนั้น] เสือใบ้ถามด้วยภาษามือเสือลักษมณ์ถอนหายใจหนัก เขาเพียงแค่ตบสั่งสอนทับทิม แต่ไม่คิดว่าครูอาจารย์เจ้าของวิชาจะเล่นงานเขาจนแทบเอาชีวิตไม่รอด“กูไม่เป็นอะไรแล้ว มึงกลับไปเถอะ”เสือใบ้พยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทันทีนั้นเสือลักษมณ์ลุกขึ้นแต่งกายใหม่ อาการเจ็บปวดเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง คงเป็นเพียงการสั่งสอนจากครู มิใช่เอาของคืนเมื่อจัดกา