All Chapters of เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์: Chapter 21 - Chapter 30

“ทำไม มึงสนใจมันหรือไง” น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นกระแทกเบา ๆ สายตาคมหรี่ลงอย่างจับผิด“เปล่าจ้ะ!” สายน้ำรีบตอบ มือยกขึ้นปฏิเสธพัลวัน ดวงหน้าแดงวาบทันที“หึ” ดำหัวเราะในลำคอ ท่าทางพอใจนิด ๆ กับปฏิกิริยาเขินอายนั่น เฮ้อ สงสัยอีกไม่นานเขาคงได้ปวดหัวกว่านี้อีกแน่ ถ้าสายน้ำมันยอมเป็นเมียไอ้ลักษมณ์มันไม่รู้ไอ้ห่านั่นมีดีอะไร มันเลี่ยมทองหรือไงวะ คนถึงอยากเป็นเมียมันนักหนา หล่อรึก็ใช่อยู่ แต่ก็มีดีอยู่ข้อเดียว สู้เขาไม่ได้หรอกวะ“สายน้ำไปทำงานก่อนนะพี่ดำ ไม่พูดด้วยแล้ว” สายน้ำรีบหันหลังให้ เดินก้มหน้าหนีออกไปทางประตูกระท่อม“เขินได้ แต่อย่าไปตกหลุมรักมันล่ะ!” เสียงตะโกนไล่หลังจากดำที่ยังนั่งอยู่ตรงเดิม ทำเอาสายน้ำขนลุกซู่เขาเนี่ยนะจะตกหลุมรักเสือลักษมณ์ ไม่มีทางหรอก“ไม่มีวันหรอกน่า!” สายน้ำตะโกนตอบกลับจากนอกห้อง เสียงนั้นทั้งอายทั้งขำเหมือนพยายามยืนยันกับตัวเองสายน้ำเดินออกมาจากกระท่อมเงียบ ๆ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องกระทบผิว ร่างเล็กหยุดรับตะกร้าผ้าที่ใต้ถุนเรือนใหญ่จากมือป้าไพร ก่อนจะรับคำสั่งใหม่ให้ซักเสื้อผ้าของเสือลักษมณ์ทันทีที่ได้รับมอบหมาย คนตัวเล็กก็เดินดิ่งไปยังลำธารอีกฝั่งของเขตชุมเสือ ที

เสือลักษมณ์เดินขึ้นมาบนบ้าน เขาก้าวเข้ามาช้า ๆ ดวงตาคมกริบที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยแววเย็นชาและไม่ไว้หน้าใครอีกต่อไป มือหนาเอื้อมไปเปิดประตูห้องนอนเมียคนที่สามอย่างถือวิสาสะ ทับทิมที่เห็นเสือลักษมณ์เดินเข้ามาก็ตกใจ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติและแย้มยิ้มออกมาอย่างดีใจ“พี่ลักษมณ์มาหาทับทิม คิดถึงทับทิมเหรอจ๊ะ” ทับทิมรีบลุกจากเก้าอี้ สะบัดชายผ้าเดินเข้ามาเกาะแขนเขาอย่างเอาใจ รอยยิ้มยั่วยวนประดับอยู่บนใบหน้า“หึ” เสียงหัวเราะในลำคอของเสือลักษมณ์เย็นยะเยือก ริมฝีปากกระตุกขึ้นนิดหนึ่งราวกับสมเพช“มาจ้ะพี่ กินน้ำเย็น ๆ ก่อนนะจ๊ะ” หญิงสาวยื่นแก้วน้ำให้ด้วยท่าทางประจบ เอียงคอน้อย ๆ อย่างคนมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองหมับ! เสือลักษมณ์ไม่รับน้ำ แต่กลับกระชากผ้ากองหนึ่งมาจากหลังตัวเอง แล้วยัดใส่มือเธอเต็มแรงจนมือกระแทกดังปึก ยัดชุดชั้นในใส่มือเธอเสียเต็มแรง จนทับทิมผงะถอยหลังหนีด้วยความตกใจ ดวงตาเธอเบิกโพลง ร่างเซถอยไปสองก้าว น้ำเสียงที่เคยยั่วเย้าแปรเปลี่ยนเต็มไปด้วยพิรุธ“พะพี่พี่ลักษมณ์ ไปเอามาจากไหนจ๊ะ” เธอถามเสียงหลง พยายามจะตั้งสติ มือยังคงกำผ้าเปียกในมือแน่น“ทับทิมเอามันไปให้ใครล่ะ” เสียง

ดำกลับมาหลังจากที่เขาหายไปสงบสติอารมณ์ที่ระเบิดต่อเสือลักษมณ์ไป กึก! สองฝีเท้าหยุดชะงักกลางทาง ดำชะลอการเดินก่อนจะถึงตัวบ้านใหญ่ เพราะในระหว่างทางนั้น เขาเดินผ่านหน้าบ้านของเสือใบ้พอดี สายตาคมประทะกับร่างแกร่งผิวสีแทนของเสือใบ้ ผิวกายมันวาวสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงดึงดูดสายตาของดำให้หยุดเดินไอ้ห่านี่ดึก ๆ ดื่น ๆ ไม่หลับไม่นอนเสือใบ้ยืนพิงเสาใต้ถุนบ้านอย่างใจจดใจจ่อ สองแขนแกร่งกอดอกแน่น แววตาดุดันสื่ออารมณ์เกรี้ยวกราดเต็มใบหน้า แม้ไร้เสียงพูด แต่มือหยาบกร้านก็ขยับไวทำภาษามือด้วยท่าทางดุด่าอย่างชัดเจน‘ไอ้นี่ ขนาดไม่มีปาก ยังหาเรื่องด่าจนได้’ ดำสบถในใจ พลางกลอกตาอย่างเบื่อหน่ายกับอีกฝ่ายไม่รู้ว่ามันต้องการอะไรถึงมาหาเรื่องเขาแบบนี้[ไปยุ่งกับเมียชาวบ้านมาสินะ] เสือใบ้ทำภาษามือถาม ทว่าดำกลับรู้เจตนาอีกฝ่ายดี มันไม่ใช่คำถาม แต่มันกำลังด่าเขาอยู่กลาย ๆ ว่ามึงไปยุ่งกับเมียชาวบ้าน“มึงเสือกไรไอ้ควาย” ดำตะคอกเสียงต่ำ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เสือใบ้เท่าไร เขาก็ยิ่งเห็นชัดว่ามันกำลังทำภาษามือด่าเขาอยู่[อยากได้เมียคนอื่นจนตัวสั่น] มือของเสือใบ้ขยับเร็วยิ่งกว่าครั้งก่อน แววตาดูหมิ่นเต็มที่ สีหน้าเจือคว

สายน้ำตื่นขึ้นมาในยามเช้าด้วยดวงตาบวมปูดจากการร้องไห้ทั้งคืน เขาค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้น มองหาชุดที่จะใช้เปลี่ยนสำหรับอาบน้ำ ทว่าในกระท่อมมีเพียงเสื้อผ้าขาด ๆ เก่า ๆ ที่ไม่กล้าใส่ออกไปเจอใครแล้ว คนตัวเล็กถอนหายใจยาวเมื่อเห็นความจริงตรงหน้า เขาไม่มีเสื้อผ้าดี ๆ เหลืออยู่เลย และที่สำคัญก็ไม่มีเงินจะซื้อใหม่“เฮ้อ คงต้องซ่อมอีกแล้วสินะ”สายน้ำมองเสื้อผ้าของตัวเองที่ขาดรุ่งริ่ง ตัวเก่าก็แทบจะซ่อมไม่ได้ เรียกได้ว่าต้องหาเศษผ้าเอามาปะ ส่วนตัวใหม่ที่ได้จากสะบันงา ตอนนี้ก็ไม่ต่างจากเศษผ้าที่ขาดหวิ่น สายน้ำไม่มีเงิน จะซื้อใหม่ก็ไม่ได้ สิ่งที่ทำได้คือต้องเย็บซ่อมแก้ขัดไปก่อน แต่สายน้ำไม่มีเข็มกับด้าย คงต้องไปยืมป้าไพรมาซ่อมตอนนี้เสียก่อน หากสายกว่านี้แล้วยังไม่ไปทำงานจะโดนเฉ่งเอาแอ๊ดดดเสียงบานประตูไม้เก่าถูกเปิดออก สายน้ำสะดุ้งถอยหลังด้วยความตกใจ ทันทีที่เห็นเสือลักษมณ์นอนอยู่บนเปลหน้ากระท่อมของตัวเอง“คะคุณลักษมณ์ทำไมถึงมานอนที่นี่” เขาเอ่ยถามตัวเองเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจปนงุนงงสภาพของเสือลักษณ์ตอนนี้คือนอนปัดยุงไปมาอย่างไม่รู้ตัว‘มาเมื่อไหร่กันเนี่ย’ สายน้ำพึมพำด้วยความไม่พอใจ บ

เสือลักษมณ์พาสายน้ำไปซื้อเสื้อผ้าในเมือง ก่อนจะขับรถตรงมาที่โรงพยาบาลในช่วงเวลาเที่ยง ร่างเล็กรีบวิ่งมาที่ห้องพักรวม ตึกอายุรกรรมที่เคยมาเป็นประจำครั้งที่ยังไม่เป็นทาสที่ชุมเสือ“อ๊ะ! ตาจ๋า ยายจ๋า!” เขาร้องออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจทันทีที่เห็นสองเฒ่านั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย“สายน้ำ!” ตาคงกับยายแม้นร้องออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจปนดีใจ“สายน้ำเอ็งไปไหนมารึ ตายายเป็นห่วงแทบแย่” เสียงยายแม้นสั่นเครือ ขณะที่ชายชราก็ลุกขึ้นนั่งหลังตรงด้วยสายตาเป็นห่วง“ฮึก” สายน้ำกลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกต่อไป โผเข้ากอดทั้งสองคนแน่นราวกับจะละลายความคิดถึงทั้งหมดออกมาทั้งตาคงและยายแม้นเป็นผู้มีพระคุณสำหรับสายน้ำ ถ้าไม่มีทั้งสองคนสายน้ำคงตายไปนานแล้ว เขาจึงรักและเคารพทั้งสองเป็นอย่างมาก“สายน้ำขอโทษนะจ๊ะที่หายไปไหนไม่บอก สายน้ำไปทำงานมาจ้ะ” เขาโกหกออกไปในที่สุด ด้วยหัวใจที่รู้สึกผิด เพราะไม่อยากให้คนเฒ่าเป็นห่วงไปมากกว่านี้เสือลักษมณ์ยืนอยู่เงียบ ๆ ที่ปลายเตียง มองภาพนั้นโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว“นั่นใครหรือสายน้ำ” ตาคงถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่แฝงด้วยความสนใจ ดวงตาคมจ้องมองอย่างตั้งใจมิใช่ไอ้หนุ่มจากเมืองกรุงที่มาติ