LOGIN"สายน้ำไหว้ล่ะจ้ะ จะให้สายน้ำทำอะไรก็ได้ แต่อย่าให้หลับนอนกับคุณลักษมณ์เลย"
View Moreพุทธศักราช ๒๔๘๐ ในยุคที่บ้านเมืองอยู่ในช่วงสภาวะการเกิดสงครามชาวบ้านที่ไม่มีแรงต่อสู้และไม่มีอิทธิพลต่างตกเป็นเหยื่อของคนเลวที่ฉวยโอกาสในช่วงที่ชาติบ้านเมืองแขวนอยู่บนเส้นด้าย
ชาวบ้านที่ไม่มีเงินถูกราชการเอาเปรียบผันตัวเองไปเป็นโจร บ้างก็ผันตัวเองไปเป็นนักเลง แม้ทางการจะเริ่มปราบปรามผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ แต่ในเงามืดก็ไม่สามารถกำจัดมันได้หมด ในเมืองนครชัยแห่งนี้ก็เช่นเดียวกัน
นครชัยเป็นเมืองที่อยู่บริเวณภาคกลาง แม้ว่าจะอยู่ใกล้ความเจริญแต่ชีวิตความเป็นอยู่และเศรษฐกิจกลับไม่เป็นอย่างนั้น เศรษฐกิจย่ำแย่ คนรวยเอาเปรียบคนจน ที่นี่ไม่ต่างจากหุบเขาที่ซ่อนโจร อันตรายและน่ากลัว
ในค่ำคืนที่ท้องฟ้ามืดสนิท เป็นเวลาของเหล่าเสือร้ายผู้มีอิทธิพล บนท้องถนนในเมืองเวลานี้กลับเงียบสงัด ผู้คนจากที่เคยสัญจรต่างเร้นกายอยู่ในบ้าน เพราะรู้กันดีว่าคืนนี้เป็นคืนเดือนคว่ำ เป็นคืนที่โจรผู้ร้ายออกล่า
ใจกลางเมืองมีตึกคูหาสามชั้นขนาดใหญ่เรียงรายตั้งอยู่กลางผังเมือง
ลึกลงไปในชั้นใต้ดินเป็นตลาดมืดที่ซื้อขายทาส แม้จะผ่านระบบการยกเลิกทาสไปแล้ว แต่ในเมืองนครชัยแห่งนี้ยังมีสิ่งที่เรียกว่าการค้าทาสอยู่แม้จะไม่ได้ถูกต้องตามกฎหมายแต่ทางราชการก็ไม่สามารถเอาผิดได้เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังดันเป็นคนมียศถาบรรดาศักดิ์
ภายในห้องขังขนาดใหญ่ในชั้นใต้ดิน แออัดไปด้วยผู้คนที่ถูกจับขังและล่ามด้วยโซ่ บ้างก็ร้องครวญครางอยากจะหลุดพ้นจากที่นี่ บ้างก็นอนแน่นิ่งราวกับหมดลมหายใจ บรรยากาศรอบ ๆ ชวนขยะแขยง
ภายในห้องขังเต็มไปด้วยกลิ่นอับและกลิ่นเลือด เป็นแหล่งอาศัยของหนอน แมลง และหนู ยั้วเยี้ยอยู่ทั่วทุกมุมห้อง
“เฮ้ย ลุกดิ” เสียงเข้มของชายฉกรรจ์ร่างหนาตวาดดังลั่นภายในห้องขัง เขาฉุดกระชากลากถูร่างบางอรชรร่างหนึ่งให้ลุกขึ้น
ตุบ! เมื่อร่างเล็กนั้นไม่ยอมลุกขึ้นตามคำสั่งของมัน ฝ่าเท้าใหญ่ก็ถีบอัดเข้าที่ท้องบาง คนตัวเล็กจ้องมองคนที่ทำร้ายร่างกายตัวเองตาเขม็ง
สายน้ำ ถูกจับมาเป็นทาสรอการประมูล เด็กหนุ่มในสภาพมอมแมมแต่งกายซอมซ่อเวลานี้ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ สายน้ำถูกนักเลงในพื้นที่จับมาขายที่นี่โดยที่เขาไม่ได้เต็มใจ
“จะนั่งอมทุกข์ไปถึงไหน ไอ้ควายเอ๊ย” เมื่อสายน้ำไม่ยอมลุกขึ้นก็โดนมันกระชากจนตัวลอย คนตัวเล็กดีดดิ้นด้วยความเจ็บแต่ก็ไม่อาจสู้อีกฝ่ายได้
“จะเจ็บนะ” ข้อเท้าเรียวบางในเวลานี้ถูกล่ามด้วยโซ่ทั้งสองข้าง เชื่อมติดกับโซ่ที่ล็อกข้อมือไว้ ชายฉกรรจ์มองหน้าสายน้ำด้วยความไม่พอใจก่อนที่มันจะดึงโซ่แล้วลากให้สายน้ำเดินตาม ความเจ็บปวดของร่างกายที่ได้รับและความเจ็บใจทำให้คนตัวเล็กหลั่งน้ำตาออกมาอย่างเงียบ ๆ เวลานี้สายน้ำกลัวจนแทบจะฉี่ราดอยู่รอมร่อ
“ไอ้ลูกศัตรูชาติ ช้าจังวะ” คำว่าลูกศัตรูชาติทำให้สายน้ำสะอึก คำคำนี้แม้จะฟังดูไม่เจ็บปวดแต่สำหรับสายน้ำที่ได้ยินมาตั้งแต่เด็กมันเหมือนมีดคมที่กรีดบาดแผลกลางใจ มันเป็นคำด่าของคนที่เกิดมาจากพ่อแม่ที่เป็นชาวต่างชาติ แม่ของสายน้ำเป็นหญิงชาวบ้านธรรมดาที่ถูกทหารต่างชาติที่เข้ามาทำสงครามขืนใจจนตั้งท้อง แม่สิ้นใจตายเพราะโดนชาวบ้านรุมทำร้าย ส่วนพ่อแท้ ๆ สายน้ำก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร
พ่อของสายน้ำต่อให้จะอยู่หรือตายก็ไม่มีผลต่อชีวิตของเขาเพราะคนที่
ทำให้ชีวิตของสายน้ำและแม่พังก็คือคนคนนี้ เพราะเกิดมาเป็นเด็กกำพร้ามักจะโดนกลั่นแกล้งอยู่ตลอด ไม่มีใครชอบสายน้ำแถมเขายังโดนตราหน้าว่าเป็นลูกศัตรูชาติพอเห็นสายน้ำอ่อนแอทุกคนก็จ้องจะทำร้าย รวมถึงที่คนตัวเล็กถูกจับมาขายเป็นทาสในคืนนี้ก็เพราะว่าเขาเป็นลูกของศัตรูชาติที่ไม่มีใครต้องการ“รีบ ๆ เดิน” สายน้ำตั้งใจเดินอิดออดเพราะไม่อยากถูกประมูลตัวในคืนนี้แต่มันกลับทำให้อีกฝ่ายรำคาญและทำร้ายร่างกายเขาในที่สุด
เพียะ! ใบหน้าสวยหันไปตามแรงตบ
“อึก สารเลว” สายน้ำก่นด่าพร้อมกับมองด้วยความเคียดแค้น
“นี่มึงกล้ามองหน้ากูเหรอ ฮะ” ยิ่งสายน้ำมองหน้ามันเท่าไรก็ยิ่งทำให้มันไม่พอใจ
หมับ! มือหยาบกร้านกระชากผมของสายน้ำจนร่างเล็กเอนไปตามแรง อีกฝ่ายง้างมือ หมายจะชกหน้าของสายน้ำแต่ทุกอย่างก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีชายฉกรรจ์คนหนึ่งซึ่งเป็นลูกน้องของอีกฝ่ายเดินเข้ามาห้าม
“พี่อย่าทำร้ายมัน เดี๋ยวมันจะประมูลไม่ออก” พอได้ยินคำพูดนี้ ชายฉกรรจ์คนนั้นก็วางมือลง ดูเหมือนว่าจะใจเย็นขึ้นและได้สติ
“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง” มันชี้หน้าคาดโทษสายน้ำก่อนจะเดินจากไป ต่างจากสายน้ำเวลานี้ที่ตัวสั่นเหมือนลูกนก อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าอิสระในชีวิตของสายน้ำกำลังจะหายไป เขากำลังจะกลายเป็นของคนอื่นโดยไม่เต็มใจ
“ไปได้แล้ว” ชายคนคุมโรงทาสเดินมาหิ้วปีกของสายน้ำ
“ไม่เอา ไม่ไป อย่ามาจับนะ ปล่อย!” สายน้ำพยายามดีดดิ้น เขาใช้แรงที่มีดิ้นจนหลุดจากการพันธนาการของอีกฝ่าย สายน้ำใช้จังหวะนี้หมายจะวิ่งหนีออกจากห้องขัง
ตุ้บ
สายน้ำวิ่งได้ไม่ทันไรก็ล้มลงกับพื้นเพราะข้อเท้าถูกล่ามติดกับโซ่ตรวน สายน้ำใบหน้าซีดเผือด สองมือจิกเล็บไปตามพื้นเฉอะแฉะ พยายามรั้งร่างกายตัวเองเอาไว้จะได้ไม่โดนพาตัวไป แต่มีหรือที่ร่างกายเล็กและไร้เรี่ยวแรงนี้จะสู้แรงของชายฉกรรจ์ที่ตัวใหญ่กว่าสามเท่าได้
“เฮ้ย จับมันไว้!”
เช้าหลายวันต่อมา เสือลักษมณ์ปลุกเมียรักที่วันนี้เอาแต่นอนเซาหลังจากที่เมื่อคืนพวกเขาผ่านกิจกรรมรักกันมา“สายน้ำ” เสียงทุ้มต่ำดังใกล้ข้างหู ฝ่ามืออุ่น ๆ เขย่าแขนเบา ๆ“อื้ออออ” คนตัวเล็กครางงัวเงีย ดวงตายังปิดแน่น ขยับพลิกตัวซุกเข้าหาอกกว้างโดยไม่รู้ตัว“สวัสดีตอนเช้า” เสือลักษมณ์ก้มลงกระซิบข้างขมับ กลิ่นกายอบอุ่นของเขาแผ่วผ่านจนสายน้ำสะดุ้งเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ลืมตา“พี่ลักษมณ์ สายน้ำเมื่อยไปทั้งตัวเลย” เสียงแผ่วพร่าเจือความอ้อน ขยับแขนกอดรอบเอวแกร่ง ราวกับบอกว่าไม่อยากลุกไปไหนเสือลักษมณ์หัวเราะเบา ๆ พลางลูบผมยุ่ง“ลุกมากินข้าวก่อนนะ พี่ทำข้าวต้มไว้ให้แล้ว กินเสร็จพี่จะนวดให้”“พี่ทำเองเหรอจ๊ะ” สายน้ำเงยหน้ามอง ดวงตาฉ่ำปรือเต็มไปด้วยความแปลกใจ“ใช่แล้ว อร่อยมากเลยนะ” เขายิ้มบาง ๆ แววตาอ่อนโยนที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น มีเพียงคนตรงหน้าเท่านั้นที่ได้รับ“ขอบคุณนะจ๊ะ” สายน้ำยกมือเล็กแตะฝ่ามือหยาบของอีกฝ่าย แต่แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นรอยแดงจาง ๆ“มือนี่… พี่คงไม่ได้โดนน้ำร้อนลวกหรอกใช่ไหม”เสือลักษมณ์หัวเราะในลำคอ“บ้าน่า พี่หนังเหนียวจะตาย” แต่ถึงจะพูดแบบนั้นก็ไม่ปิดว่ามีรอยเจ็บ“เจ็บไหมจ๊ะ” สายน้ำ
ช่วงเวลายามดึก ท้องฟ้าเหนือชุมเสือสว่างพร่างพราวไปด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วน เสือลักษมณ์ทอดสายตามองภาพนั้นอย่างเงียบงัน ความรู้สึกอุ่นเอ่อท่วมในอกจนอยากแบ่งปันให้คนรักได้รับรู้เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ปลุกสายน้ำให้ตื่นขึ้นจากนิทรา ตั้งใจจะพาอีกฝ่ายออกมาชมดวงดาวที่ทอแสงแข่งกันระยิบระยับบนท้องฟ้า“สายน้ำ” เสียงทุ้มของเสือลักษมณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน เขายื่นมือไปแตะไหล่เล็ก ๆ ที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนที่นอนปลุกเบา ๆ ด้วยสัมผัสที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน“หื้อ” สายน้ำขยี้ตาพลิกตัวหันมาช้า ๆ เส้นผมยุ่งปรกหน้าผาก เสียงเขางัวเงียถามออกมา“เช้าแล้วเหรอจ๊ะ”“ยังหรอก” เสือลักษมณ์ส่ายหัวพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมมีแววขี้เล่นวาบผ่านในความมืด“อ้าว แล้วปลุกทำไมจ๊ะ” สายน้ำทำหน้างง มองเขาอย่างสงสัย“มานี่มา” เขากระซิบเสียงต่ำ มือหนาคว้ามือเล็กไว้แน่นแล้วดึงเดินมาที่ระเบียงหลังบ้าน“จ้ะ” คนตัวเล็กพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ถึงจะยังง่วงอยู่ แต่ความสงสัยทำให้ลุกขึ้นตาม“สวยไหม” เสือลักษมณ์พยักเพยิดให้เงยหน้ามองท้องฟ้ากว้างที่ประดับด้วยดวงดาวพราวระยับ“ว้าว… สายน้ำไม่เคยมองดาวที่เยอะขนาดนี้มาก่อ
หลายเดือนผ่านไป บ้านที่เคยเป็นเพียงไม้เก่าที่ดูรกร้างกลับค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เสียงหัวเราะของผู้คนแทนที่ความเงียบเหงา กลิ่นหอมจากดอกไม้ที่สายน้ำปลูกไว้รอบบ้านลอยคลุ้งเติมเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความหวังใหม่“พี่ลักษมณ์ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ” สายน้ำเอ่ยถามขณะถือบัวรดน้ำ“จ้ะ รดน้ำต้นไม้อยู่เหรอ” เขาเดินออกมาสูดอากาศยามเช้า สายตาหยุดที่คนรัก“จ้ะ สายน้ำกำลังรดต้นแก้วเจ้าจอมที่เอามาปลูกหลายเดือนก่อนจ้ะ” เขาโน้มตัวลง ชี้ไปที่ดอกสีขาวเล็ก ๆ ที่เพิ่งบาน“ไหน ดูสิ” ลักษมณ์ก้าวเข้าไปใกล้“ออกดอกแล้วสวยมากเลยนะจ๊ะ” สายน้ำยิ้มภูมิใจ“สวยเหมือนสายน้ำเลย” ลักษมณ์พูดเสียงจริงจัง จนคนตัวเล็กหน้าแดง“พี่ลักษมณ์จ๊ะ”“ว่าไง”“พี่ลักษมณ์เลิกเป็นโจรได้ไหมจ๊ะ” คำพูดหลุดออกมาพร้อมสายตาจริงจัง“ทำไม อยากให้พี่เลิกรึ ไม่กลัวอดตายกันหรือไง” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งหยอกกึ่งจริง“อดตายไม่กลัวหรอกจ้ะ แต่สายน้ำไม่อยากให้พี่เป็นโจร มันเสี่ยงและอันตราย สายน้ำไม่อยากให้พี่เป็นอะไรอีกแล้ว” เสียงสั่นเครือ เต็มไปด้วยความห่วงใย“เป็นห่วงพี่รึ” เสือลักษมณ์เงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคมนั้นฉายแววอบอุ่นแฝงความเหน็ดเหนื่อย“จ้ะ
สายน้ำเดินทางมาถึงชุมเสือแห่งใหม่ ณ หมู่บ้านอานช้างในเช้าวันต่อมา ระยะทางที่ไกลและต่างภูมิภาคทำให้การเดินทางยาวนานจนแทบหมดแรง ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ คนตัวเล็กถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจและตื่นตาไปพร้อมกันหมู่บ้านแห่งนี้มีบ้านเรือนตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ หลายหลังยังคงสมบูรณ์แข็งแรง แต่ก็มีบางหลังที่ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ทว่าบรรยากาศกลับไม่รกร้างวังเวงอย่างที่คิด เพราะได้เหล่าลูกน้องของเสือลักษมณ์ช่วยกันลงแรงซ่อมแซม ปัดกวาดเช็ดถูและซ่อมโครงสร้างทีละน้อย เสียงเลื่อยไม้ เสียงค้อนตอกดังก้องไปทั่วบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้าของพวกเขาก็เช่นเดียว กัน กำแพงไม้สูงทอดยาว บางจุดเริ่มผุ แต่ด้วยแรงมือของหลายคนมันก็ค่อย ๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ราวกับรอเจ้าของตัวจริงเข้ามาเติมเต็มให้สมบูรณ์“ถึงแล้วละ นี่บ้านของเรา” เสือลักษมณ์พูดเสียงทุ้มแฝงความเหน็ดเหนื่อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความหวังเมื่อมองไปยังบ้านไม้เก่าแก่กลางสวนกว้าง“หื้อ หลังใหญ่จังเลยจ้ะ” สายน้ำตาโตด้วยความตื่นตา มือเล็กกำชายเสื้อของลักษมณ์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน“อาจต้องซ่อมแซมสักหน่อยนะ





