Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

67

บทที่ 38 "หลงบังตา"

“งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ”“อืม”เสือลักษมณ์เดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ด้านหน้าห้องฉุกเฉิน แม้ประตูไม้ปิดทึบจนมองไม่เห็นข้างใน แต่เพียงได้อยู่ใกล้ ๆ ก็ยังดี สายตาคมทอดมองไปยังบานประตูด้วยแววตาเจ็บปวด ทุกอย่างมันเป็นเพราะเขา หากตัดสินใจให้ชัดเจนตั้งแต่แรก สายน้ำก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้ตอนนี้เขากำจัดทับทิมออกไปแล้ว สร้อยก็คงไม่กล้ากลับมาอีก ดูจากท่าทีคงหวาดกลัวบางสิ่งบางอย่าง เหลือเพียงสะบันงาที่ยังเป็นเมียในนาม แต่สะบันงาเป็นคนดี มีน้ำใจ ไม่แน่ว่าหากอยู่ไปอาจเข้ากันได้ดีกับสายน้ำแต่…สายน้ำล่ะ จะยอมรับได้หรือไม่ หากต้องเป็นเมียคนที่สองของเขา ใจหนึ่งเสือลักษมณ์คิดว่าคงเป็นไปได้ แต่ในอีกใจกลับหวาดหวั่นว่าสายน้ำคงไม่ยอม และตอนนี้อาจเกลียดเขาเข้าไส้ไปแล้วก็ได้แล้วแบบนี้เขาควรทำอย่างไร ไอ้เสือ…คิดสิวะ!ทางด้าน ทับทิม เธอเดินทางกลับถึงบ้านของตนในยามดึกพร้อมสาวใช้คนสนิท หลังจากห่างหายไม่ได้กลับมานานนัก บ้านทั้งหลังก็เต็มไปด้วยฝุ่นผงและหยากไย่ ชมพู่ ที่เกรงว่าเจ้านายจะลำบาก จึงเร่งมือทำความสะอาดห้องให้นับตั้งแต่มาถึง จนเวลาล่วงเลยเกือบตีสอง ทั้งคู่ก็ยังไม่ได้เอนกายพักผ่อน“ห้องกวาดเสร
last updateDernière mise à jour : 2026-09-07
Read More

บทที่ 39 "ใครคือคนร้าย"

“คุณครับ” เสียงเรียกแผ่วข้างหูปลุกให้ร่างสูงที่เผลอหลับสะดุ้งตื่นขึ้นมา ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยสัญชาตญาณนักล่า มือหนาพุ่งไปคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายทันที“ใคร!”“หมอเองครับ!” หมอรีบยกสองมือขึ้นห้ามปรามด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดเพราะแรงบีบจากมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยพลัง เสือลักษมณ์เพิ่งรู้ตัวจึงคลายมือออกอย่างรวดเร็ว เขายกมือหนาลูบใบหน้าตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกสติ หัวใจยังเต้นแรงกับความตกใจที่ตัวเองเผลอเงยหน้าเอนหลับโดยไม่รู้ตัว“เมียผมเป็นยังไงบ้างครับ” เสียงทุ้มถามทันควัน“คนไข้ถูกย้ายไปที่ห้องพิเศษแล้วครับ”“ห้องพิเศษ?”“ครับ พอดีห้องรวมเต็ม…เลยถือวิสาสะย้ายคนไข้ไปที่ห้องพิเศษให้”คิ้วเข้มขมวดเป็นปม แม้หมอจะพูดเรียบ ๆ แต่ความจริงอีกด้านคือ ญาติคนไข้คนอื่น ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะนั่งใกล้เขา บรรยากาศรอบห้องเต็มไปด้วยแรงกดดัน หมอจึงจำใจย้ายสายน้ำออกมา เพื่อเลี่ยงปัญหา“ขอบใจนะหมอ”“เอ่อ…แต่เมื่อเช้ามีญาติอีกคนมาเยี่ยมแล้วนะครับ ไม่แน่ใจว่าคุณทราบหรือเปล่า” เสือลักษมณ์ชะงัก สายตาคมวาวขึ้นมาทันที “ใครครับ!”“หมอก็ไม่ทราบเหมือนกัน”“ห้องไปทางไหนครับ!”“ถัดจากนี้ไปอีกห้าห้องครับ”“ขอบใจมาก” ฝ่ามือหนาตบบ่า
last updateDernière mise à jour : 2026-09-12
Read More

บทที่ 40 "สงสารมัน"

“เฮ้อ มึงนี่นะ ดีที่รอดมาได้ กูว่าแล้ว ถึงมึงจะโง่ยังไงก็ไม่น่าเซ่อซ่าถึงกับตกน้ำเองหรอก”“พี่ดำ!”“ฮ่า ๆ กูล้อเล่นน่า” ดำหัวเราะจนตาหยี เขาลุกเดินมาลูบหัวสายน้ำด้วยความเอ็นดูเสียงหัวเราะและความสนิทสนมที่ทั้งสองมีต่อกันยิ่งทำให้เสือลักษมณ์เจ็บปวด แต่ก็อดรู้สึกอบอุ่นใจไม่ได้ที่เห็นใครสักคนคอยดูแลสายน้ำ ด้วยความร้อนรุ่มในอก เขาจึงผลักประตูห้องเข้าไปในทันทีสายน้ำถึงกับหน้าเหวอ ส่วนดำกลับยืนเฉย ราวกับไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันของเสือลักษมณ์แม้แต่น้อย“กูไปกินข้าวก่อนนะ ลากไอ้ใบ้มาตั้งแต่เช้า ยังไม่ได้กินอะไรเลย”“จ้ะ”ดำลุกเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เสือลักษมณ์อยู่กับสายน้ำเพียงลำพัง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทันที ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว บรรยากาศหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกเสือลักษมณ์ลากเก้าอี้มานั่งข้างคนตัวเล็ก ทว่าสายน้ำกลับไม่สนใจ เอาแต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น“เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง”น้ำเสียงของเสือลักษมณ์อ่อนลง เต็มไปด้วยความห่วงใย แต่ยิ่งเห็นคนตรงหน้าทำเฉยเมย หัวใจเขาก็ยิ่งเจ็บปวด นี่สินะ ความรักที่ทั้งงดงามและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน“…”“สายน้ำ”“คุณช่วยเราทำไม”คำว่า คุณ ยิ
last updateDernière mise à jour : 2026-09-12
Read More

บทที่ 41 "อดีต"

ดึกสงัด เงียบจนได้ยินเสียงลมพัดแผ่ว เสือลักษมณ์ยังคงไม่ยอมไปไหน เขานั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องคนไข้ แม้พยาบาลจะออกปากบอกให้ไปพักหลายครั้ง แต่ก็ยังคงดื้อด้านนั่งอยู่ต่อเมื่อถึงขั้นที่หมอออกมาเตือนว่า ทั้งคนไข้และญาติคนอื่น ๆ เริ่มหวาดกลัว เสือลักษมณ์จึงจำใจถอยไปหลบอยู่ข้างเสาต้นใหญ่ในอาคารแทน เสาอยู่ไม่ไกลนักจากห้องพักผู้ป่วย และจากตรงนั้น เขายังมองเห็นประตูห้องของสายน้ำได้อย่างชัดเจนเขาแทบไม่ได้พักเลยตลอดคืน สมองมัวแต่ขบคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป ปัญหาที่รุมเร้าไม่ได้อยู่ที่ชุมเสืออีกแล้ว ทับทิมก็ถูกไล่ออกไป สร้อยก็ไปแล้ว เหลือเพียงสะบันงาที่เขาไม่รู้จะหาทางจัดการเช่นไร ถ้าไม่ติดว่าบุญคุณค้ำคอ เขาคงไล่เธอไปตั้งนานแล้วถ้าย้อนกลับไปได้…หากรู้ว่าอนาคตจะได้เจอคนที่หัวใจหมายปอง เขาคงไม่ตอบแทนบุญคุณแก่คนเฒ่าคนแก่พวกนั้นด้วยการยอมรับภาระที่กำลังพันธนาการเขาในวันนี้สายตาคมทอดมองไปยังบานประตูห้องที่ปิดสนิทอย่างเหม่อลอย แล้วความทรงจำก็ค่อย ๆ พาเสือลักษมณ์หวนกลับไปยังวันวานอีกครั้งห้าปีก่อน ณ ชุมเสือครามชายสูงวัยผู้เปี่ยมไปด้วยอำนาจทั้งสี่นั่งเรียงกันบนตั่งไม้ขนาดหนึ่งคน ภายในห้องรับแขกอันเงียบสงบ บร
last updateDernière mise à jour : 2026-09-23
Read More

บทที่ 42 "อย่าทิ้งสายน้ำ"

“อึก!” เสือลักษมณ์สะดุ้งด้วยความเจ็บ มีดปักลงที่แขนจนเลือดไหลซึมออกมาสายน้ำที่ถูกมัดตาและปากอยู่พยายามดิ้นรนจนในที่สุดก็สามารถแกะผ้าที่พันออกได้ เขาหอบหายใจแรงด้วยความหวาดกลัวแต่ดวงตาเปล่งประกายมุ่งมั่น มือเล็กคว้าเสาน้ำเกลือที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ แล้วสะบัดสุดแรงเพล้ง! ตุ้บ!เสาน้ำเกลือฟาดเข้าที่ไหล่ของคนร้ายอย่างจังจนมันเซถอยหลัง สายน้ำตะโกนลั่นทั้งน้ำเสียงสั่นเครือ “ช่วยด้วย! มีคนร้าย!”เสือลักษมณ์ที่เจ็บแขนยืนนิ่งตะลึง เขาไม่คิดเลยว่าสายน้ำที่อ่อนแอในสายตาของเขาจะลุกขึ้นมาสู้กับคนร้ายได้เช่นนี้ ความเจ็บปวดร้าวที่แขน สายตาคมก้มมองแขนตัวเองที่เต็มไปด้วยบาดแผลและเลือดเสือลักษมณ์ไม่เคยคาดคิดว่าตัวเองจะมีวันอ่อนแอ เขาไม่เคยถูกฟันแล้วเข้ามาก่อน สายตาคมมองไปยังไอ้ชั่วช้านั่นอีกครั้ง ในมือมันมีมีดอาคม มิน่า เขาถึงได้บาดเจ็บเช่นนี้! ไม่รู้ว่ามันเป็นของใครกัน ถ้าเห็นหน้ามันเขาไม่เอามันไว้แน่เสียงฝีเท้าวิ่งกรูเข้ามาใกล้จากด้านนอก ประตูถูกผลักเปิดออก แต่ทันทีที่ผู้คนพุ่งเข้ามา ร่างของโจรก็หายวับไปในเงามืด เหลือเพียงความเงียบและลมหายใจหอบหนักของสายน้ำกับเสือลักษมณ์ที่ยังคงยืนอยู่กลางห้อง“ใครก็ไ
last updateDernière mise à jour : 2026-09-23
Read More

บทที่ 43 "รัก"

หลังจากที่กลับมาถึงชุมเสือ สายน้ำก็พยุงเสือลักษมณ์เข้ามาในห้องนอน สองคนนั่งกันอยู่บนเตียง สายตามองประสานกันอย่างลึกซึ้ง“สายน้ำรักพี่นะ” คนตัวเล็กสารภาพความรู้สึกด้วยความเอียงอาย เสือลักษมณ์ได้ยินก็ใจชื่น ลูบหัวคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน“กูก็รักมึงเหมือนกัน”“ตอนนี้สายน้ำพร้อมจะเป็นของพี่ลักษมณ์แล้ว” มือใหญ่สอดเข้า รอบเอว ดึงร่างเล็กชิดเข้าหาตัว แนบแน่นจนไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรก เสือลักษมณ์ซุกหน้าลงซอกคอ สูดลมหายใจลึกคล้ายเก็บกลิ่นของคนตรงหน้าให้ฝังลึกเข้าไปในสัญชาตญาณดิบ“มึงนี่นะ...เกิดมาเปลี่ยนใจกลางคัน กูไม่หยุดแน่” เขาคำรามพร่า ขบเม้มที่ซอกคอขาวจนเกิดรอย มืออีกข้างลูบไล้ต่ำลงไปเรื่อย ๆ จนคนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก“อื้อออ” เสียงครางในลำคอ สายน้ำทำอะไรไม่ถูกเขาได้แต่นั่งหอบหายใจแรง ปล่อยให้เสือลักษมณ์เล่นกับร่างกายตัวเองอย่างกับเป็นตุ๊กตานุ่มนิ่ม“หันหน้ามา” มือหนาจับพลิกกายคนตัวเล็กเข้าหาตัวเอง สายน้ำหลุบตาต่ำ ไม่กล้าสบตาเสือลักษณ์เพราะเอียงอายกายขาวเนียนอวดร่าตรงหน้าเสือหนุ่ม ทำเอาคนจับจ้องได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ รู้ว่าสายน้ำน่ะขาว แต่ไม่คิดว่าจะขาวราวกับน้ำนมขนาดนี้เขาเห็นคนตัวเล็กก้
last updateDernière mise à jour : 2026-10-03
Read More

บทที่ 44 "บทรัก"

มือหนาตะปบเข้าที่สะโพกมนของคนตัวเล็กใต้ร่าง สายน้ำผวากอดคอเสือลักษณ์แน่นด้วยความตกใจ ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก ใบหน้าห่างกันแค่คืบ“กูจะเริ่มแล้วนะ” พูดจบนิ้วเรียวก็รูดไล้ไปตามช่องทางหยักสีสวย ทำเอาคนตัวเล็กหดตัวเกร็งยามที่ถูกสัมผัส ริมฝีปากห่อจนร้องซี้ดอย่างที่ไม่เคยได้ลิ้มรสมาก่อน“อะอูยย...พี่ลักษมณ์”“หึ” เสือลักษมณ์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี นิ้วจากที่รูดไล้ก็ค่อย ๆ แทรกเข้ามาในช่องทางรัก สายน้ำนิ่วหน้าด้วยความจุก พอเริ่มขยับ ความรู้สึกก็เริ่มเปลี่ยนไป พร้อมกับเสียงครางที่ตามมาติด ๆ“อะอื้ออ อ้า”นิ้วคว้านไปมาในช่องทางรักเพื่อเบิกทาง พอได้ยินเสียงครางสุขสม เสือลักษมณ์ก็จงใจกระแทกนิ้วเข้าออกจากหนึ่งนิ้วเป็น สองนิ้ว จากสองเป็นสามคนตัวเล็กเด้งสะโพกสวนกับที่นิ้วของเขากระแทกเข้าออก สายน้ำเชิดหน้าร้องครางออกมาอย่างไม่เป็นภาษาเขาไม่เคยสุขสมเท่านี้มาก่อนในชีวิต ไม่ค่อยรู้เลยว่าการร่วมรักจะมีความสุขเช่นนี้ ด้วยเฉพาะเวลาที่ได้ทำกับคนที่ใจปรารถนา“อะอ๊า พี่ลักษมณ์จ๋า” เขาเรียกเสือลักษมณ์เสียงหวาน เสือหนุ่มที่ไม่คิดว่าจะโดนเรียกด้วยน้ำเสียงแบบนี้ก็ยิ่งแข็งขืนยิ่งกว่าเดิม น้ำเสียงแหบพร่าก้มลงกระซิบข้
last updateDernière mise à jour : 2026-10-03
Read More

บทที่ 45 "สายน้ำเหนื่อย อย่าจ้ะ"

สายน้ำค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นในช่วงสาย แสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่างกระทบลงบนร่างเปลือยเปล่าที่แนบชิดอยู่ใต้ผ้าห่ม กลิ่นกายของเสือลักษมณ์ยังคงติดอยู่ทำให้ใบหน้าเนียนร้อนวูบขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ“จุ๊บ” เสือลักษมณ์โน้มตัวลงมาจูบเบา ๆ ที่หน้าผากคนตัวเล็ก สัมผัสอ่อนโยนขัดกับบุคลิกแข็งกระด้าง จากนั้นเขาค่อย ๆ ยันกายขึ้นคร่อมร่างเล็กที่ยังนอนหลับตาพริ้มอยู่ รอยยิ้มที่มุมปากชายหนุ่มเผยความขี้แกล้งอ่า วันนี้เป็นวันที่เขามีความสุขที่สุดเลย“พอแล้วจ้ะ” สายน้ำร้องห้าม ยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งเบา ๆ ใบหน้าแดงซ่านด้วยความเขิน พวกเขาเพิ่งทำกันไปเมื่อคืนหยก ๆ ตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะเล่นบทรักต่อ มันเร่าร้อนเกินไปซะเขาทนไม่ไหว“ไม่อยากทำต่อเหรอ” เสือลักษมณ์ถามยิ้ม ๆ เสียงนุ่มนวลอย่างน่าประหลาดสำหรับผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าโหดที่สุดในชุมเสือ“สายน้ำเหนื่อยจ้ะ...” สายน้ำตอบเบา ๆ พลางหลบสายตา ดวงตากลมโตดูอ่อนล้า กว่าจะได้นอนก็ยันเช้า เขาไม่ไหวอีกแล้ว“งั้นไปอาบน้ำ แล้วมาทานข้าวกันเถอะ” เสือลักษมณ์ลูบผมนิ่มของอีกฝ่ายเบา ๆ แล้วลุกออกจากเตียงไปหยิบผ้าขนหนูให้“จ้ะ” สายน้ำพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ขยับกายลุกขึ้น สีหน้าเกร็ง
last updateDernière mise à jour : 2026-10-03
Read More

บทที่ 46 "ไปอยู่กับกูนะ"

สายน้ำเดินตรงมาที่บ้านของดำ ทันทีที่เขามาถึง ใบหน้าก็ยิ่งยับยู่ยี่เข้าไปอีก เมื่อเห็นดำกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเปลใต้ถุนเรือน ร่างใหญ่เหยียดตัวเต็มเปล ดูสบายใจตรงข้ามกับตัวสายน้ำอย่างสิ้นเชิงสายน้ำผ่อนลมหายใจออกแรง ๆ อย่างอัดอั้น ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงปลายเปล ดำที่เพิ่งลืมตาตื่น ขมวดคิ้วทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่าย“เป็นอะไรของมึง หน้ายุ่งหน้ายี้แต่เช้า” ดำถามเสียงงัวเงีย มือเกาหัวแกรก ๆ อย่างหงุดหงิดนิด ๆ ที่ถูกปลุกจากการนอนหลับแสนสบาย มาถึงไอ้ตัวเล็กนี่ก็ทำหน้าอมทุกข์ เป็นอะไรของมันวะนั่น“เฮ้อ...” สายน้ำถอนหายใจยาว เหมือนทุกอย่างหนักอึ้งอยู่ในอกจนพูดไม่ออก ไม่รู้จะพูดยังไง ไม่รู้จะบอกยังไง เป็นเมียแล้วแต่ไม่ยอมย้ายไปอยู่กับผัวก็กระไรอยู่“ไอ้สายน้ำ” ดำเรียกอีกครั้ง เสียงแข็งขึ้นนิด ๆ พลางยันตัวลุกนั่งมองอีกฝ่ายตรง ๆ“เฮ้อ...”“ห่าเอ๊ย มาถึงก็ถอนหายใจ ทำท่าเหมือนอยากจะตาย กูจะได้หาผ้ามาผูกคอให้เลยเอาไหม!” ดำสบถลั่นอย่างเหลืออด แต่ลึก ๆ ก็เต็มไปด้วยความห่วงใยที่มุมหนึ่งของรั้วไม้ เสือลักษมณ์ยืนซุ่มอยู่เงียบ ๆ หลังต้นสักใหญ่ ร่างสูงหลบสายตาอย่างแนบเนียน แต่น้ำเสียงของดำกับสายน้ำที่ดังลอดมา ทำ
last updateDernière mise à jour : 2026-10-03
Read More

บทที่ 47 "ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย"

“ให้สายน้ำนอนกับพี่ลักษมณ์เหรอจ๊ะ” สายน้ำตาโตเงยหน้ามองตาแป๋ว ความเขินอายทำให้หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุอก เขายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ในห้องนอนกว้างที่มีเพียงเขากับเสือลักษมณ์“อืม ไม่อยากนอนกับกูเหรอ” เสือลักษมณ์ยื่นแขนโอบกอดร่างเล็กจากด้านหลัง คางหนาวางแนบไหล่มน น้ำเสียงทุ้มทอดออดอ้อนจนสายน้ำหน้าแดงซ่านตึก ตึก ตึกเสียงหัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุ แม้จะเป็นผัวเมียกันแล้ว แต่สายน้ำก็ยังคงไม่ชินเสือลักษมณ์โหมดอ้อน อีกฝ่ายอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ จนสายน้ำทำอะไรไม่ถูก“นอนด้วยกันนะ” คำพูดเรียบง่ายแต่หนักแน่น ราวกับเป็นคำสั่งที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน สายน้ำได้แต่พยักหน้ารับ ใครจะปฏิเสธได้กันพ่อคุณ ประเดี๋ยวก็งอนอีก จนตอนนี้สายน้ำไม่รู้เลยว่าใครกันแน่ที่เป็นผัว ใครเป็นเมีย ดูท่าแล้วเขานี่แหละจะเป็นผัว“จ้ะ”“อ๊ะ! พี่ลักษมณ์” สายน้ำสะดุ้งเมื่อถูกอีกฝ่ายกดปลายจมูกลงบนซอกคอ จนทั้งร้อนและจั๊กจี้ไปพร้อมกัน“จะทำอะไรจ๊ะ” เขาถามเสียงสั่น มือกำชายเสื้อแน่น กระเป๋าใส่เสื้อผ้ายังวางบนพื้น ไม่ทันจะได้จัดของก็โดนจู่โจมเสียแล้วเสือลักษมณ์เปลี่ยนจากกอดเอวมาโอบไล่ พาเมียรักไปนั่งบนเตียง สายน้ำได้แต่เออออตาม“ไม่ได้ทำอ
last updateDernière mise à jour : 2026-10-03
Read More
Dernier
1234567
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status