Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

67

บทที่ 48 "สินสอด"

เช้าวันใหม่ แสงอาทิตย์อ่อนส่องลอดเข้ามายังเรือน เสียงนกเช้าขับขานรับรุ่งวันใหม่ สายน้ำตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ เขาย่องเบา ๆ ลงครัวไปจัดเตรียมอาหารให้เสือลักษมณ์ผู้ยังคงหลับสบายอยู่บนเรือน กลิ่นข้าวสวยหอมกรุ่นกับแกงจืดลอยอบอวลไปทั่วเมื่อเขาถือถาดกับข้าวเดินกลับขึ้นมา เสือลักษมณ์ก็ก้าวออกมาจากห้องพอดี ราวกับคอยอยู่แล้ว สายน้ำรีบยกถามกับข้าวไปไว้บนโต๊ะอาหาร ก่อนจะรีบเดินเข้ามาหาคนรัก“อ๊ะ พี่ลักษมณ์ ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ” สายน้ำชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง ๆ ส่งให้“อืม ไปไหนมา” เสียงทุ้มยังแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่น แต่แฝงด้วยความเอ็นดู มือหนาลูบหัวคนรักอย่างอ่อนโยนด้วยความรักและเอ็นดู“ไปทำกับข้าวให้พี่ลักษมณ์ไงจ๊ะ” เสือลักษมณ์ยกมือคว้าคนรักเข้ามาใกล้ ก่อนกดริมฝีปากลงบนแก้มนุ่มเต็มแรงฟอด!“เมียกูนี่น่ารักฉิบหาย” มือหนากอดคอสายน้ำให้มาซบอกตัวเอง ความคลั่งรักของเสือลักษมณ์ทำเอาสายน้ำแทบจะเขินตายอยู่ตรงนั้น“หึย คนบ้า” สายน้ำหน้าแดงจัด พยายามเบือนหน้าหนี“บ้าแล้วรักไหม” เสียงถามเจือรอยยิ้ม“รักจ้ะ” คำตอบสั้น ๆ แต่ทำเอาเสือลักษมณ์ยิ้มพอใจ“กูก็รักมึงเหมือนกัน” สายน้ำมองเขาแววตาเป็นประกาย ก่อนเอ่ยขึ้นอย่า
last updateDernière mise à jour : 2026-10-03
Read More

บทที่ 49 "ทับทิม"

แฮก ๆ เสียงหอบกระเส่าดังอยู่ภายในห้องนอนกลางดึก เสือลักษมณ์พลิกกายไปมาด้วยความอึดอัดไม่สบายตัว พลันขนลุกซู่กับสัมผัสข้างกาย ดวงตาค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างช้า ๆ เบื้องหน้าไม่ใช่ภาพฝ้าหรือเพดานแต่เป็นใบหน้าของหญิงสาวที่เขาคุ้นเคย ทับทิม“พี่ลักษมณ์จ๊ะ” เสียงของเธอดังขึ้นข้างหูสะดุ้งสุดตัว ใจเต้นแรงวูบเหมือนถูกปลุกให้ฟื้นจากความตายดวงตาเขาเบิกกว้าง มองใบหน้านั้นด้วยทั้งความตกใจและไม่อยากเชื่อ ชัดเจนทับทิมมาอยู่ตรงหน้า มาอยู่ตรงนี้ได้ไงกัน“ทับทิมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เสือลักษมณ์ถามอย่างไม่เชื่อสายตา เขาไล่เธอออกไปจากชุมเสือแล้วนี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง“ฉันคิดถึงพี่เหลือเกิน” เธอแนบกอดร่างเขาแน่นขึ้น กลิ่นกายคุ้นเคยตีตื้นจมูกอึกทับทิมนอนกอดเขาแน่น ยิ่งมองหน้าเธอเท่าไร ความรู้สึกโหยหาก็ถาโถม คิดถึงเธอขึ้นมาเสียดื้อ ๆ จากที่เดิมทีไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับเธอมาก่อน จากที่เห็นหน้าควรจะโกรธเกลียดแต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่มีความรู้สึกเช่นนั้น“พี่ลักษมณ์รีบ ๆ มารับฉันกลับไปอยู่ด้วยกันนะจ๊ะ” ทับทิมออดอ้อนออเซาะก่อนที่เธอจะค่อย ๆ จางหายไป แววตาเว้าวอนยังตรึงติดในหัวใจเขาเสือลักษมณ์รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งใจราวกับหัว
last updateDernière mise à jour : 2026-10-06
Read More

บทที่ 50 "โดนของ"

ทับทิม!” เขาตะโกนชื่อเสียงดัง หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด พยายามเรียกหาเธอแต่ก็พบแต่ความว่างเปล่าเสือลักษมณ์ผลักประตูห้องน้ำเปิดออก ก้าวเดินออกมาราวคนเสียสติ ตามหาทับทิมด้วยสายตาลนลาน แต่ไม่พบใครเลยสายน้ำที่ยกสำรับกับข้าวขึ้นมายืนมองอยู่ไกลเข้ามาด้วยความตกใจ รีบเข้ามาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย“พี่ลักษมณ์จ๊ะ!” เขาเรียกพร้อมคว้าแขนไว้“เฮือก!”เขาสะดุ้งสุดตัว หันกลับมาเห็นสายน้ำก็เต็มไปด้วยความหงุดหงิด“มึงหรอกเหรอ ทับทิมไปไหนแล้วล่ะ” แววตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ท่าทางของเสือลักษมณ์ราวกับคนเสียสติทำเอาสายน้ำทำอะไรไม่ถูก ถึงคนรักเขาบางทีจะเอาแต่ใจยังไงก็ไม่เคยฉุนเฉียวแบบนี้“ฮะ? คุณทับทิม ถามถึงคุณทับทิมทำไมเหรอจ๊ะ” สายน้ำขมวดคิ้วงงงัน เสียงสั่นเครือ“ไปตามทับทิมมา” เขาสั่งเสียงห้วน ดวงตาแดงก่ำคล้ายคนบ้า พร่ำเพ้อหาแต่ทับทิมอยู่อย่างนั้น“คุณทับทิมไม่อยู่จ้ะ” สายน้ำตอบเบา ๆ ใจเต้นแรง รู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดความจริงออกไป“ฮะ ไปไหน” เขากัดฟันถาม น้ำเสียงดุดัน“ไม่รู้จ้ะ” เขาก้มหน้าลง สายตาเต็มไปด้วยความกลัว ไม่ได้เอื้อนเอ่ยออกไปว่าเสือลักษมณ์นั่นแหละที่เป็นคนไล่เธอออกจ
last updateDernière mise à jour : 2026-10-06
Read More

บทที่ 51 "พี่ลักษมณ์ตั้งสติ!"

หลายวันมานี้ เสือลักษมณ์ไม่แม้แต่จะมองหน้าสายน้ำและสะบันงา คนตัวเล็กกลับมาอยู่ที่กระท่อมด้วยความรู้สึกสับสนและเจ็บปวดที่โดนหมางเมิน อีกฝ่ายไม่แม้แต่มาตามเขาแม้แต่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นสายน้ำก็ไม่หยุดทำหน้าที่เมียเขาเดินขึ้นมาบนเรือนใหญ่ ยกกับข้าวสำรับเย็นมาให้ และก็เจอเข้ากับสะบันงา เธอเดินเข้ามาทักเขา โดยที่ข้างกายมีสาวใช้คนสนิท“สายน้ำ!” เสียงเรียกของสะบันงาดังชัด ใบหน้าของเธอไม่มีรอยยิ้มหรือเค้าของความใจดีแม้แต่น้อย“ว่าไงจ๊ะคุณสะบันงา” เขาขานรับอย่างนอบน้อม แววตายังอ่อนแรง“เอาข้าวมาให้พี่ลักษมณ์เหรอ” เธอปรายตามองสำรับในมือ ถามเสียงเหนื่อยล้า“จ้ะ” เขาพยักหน้าตอบเบา ๆ พลางวางสำรับบนโต๊ะอาหาร แล้วหันหน้าไปคุยกับเธอตรง ๆ ทันทีที่สะบันงาเห็นหน้าสายน้ำเธอก็ระบายความอัดอั้นใจออกมา“เฮ้อ เอามาก็ไม่กินหรอก” เธอถอนหายใจใส่ พี่ลักษมณ์ของเธอหลายวันมานี้ไม่ออกมากินข้าวเลย ซ้ำให้คนเอาไปให้ที่ห้องก็ไม่ยอมกิน เอาแต่เก็บตัว แถมวันนี้ยังออกไปไหนไม่รู้แต่เช้า ไม่รู้ว่าจะกลับมากินไหม อาการช่างน่าเป็นห่วงนัก“...เป็นอะไรของเขากันนะ” สายน้ำพึมพำกับตัวเอง แววตาเจือความกังวล รับรู้ถึงความผิดปกติ หากเสือ
last updateDernière mise à jour : 2026-10-07
Read More

บทที่ 52 "ทำยังไงดี"

“พี่ลักษมณ์ตั้งสตินะจ๊ะ สายน้ำไม่ให้ไป” สายน้ำเดินตามเท่าไรก็ไม่ทันก้าวเดิน อีกฝ่ายมุ่งหน้าไปที่รถยนต์ก่อนจะเข้าไปนั่งพร้อมกับสะท้าน“อย่ามายุ่ง!” เขาตะคอกใส่คนตัวเล็ก มือสตาร์ตเหยียบคันเร่ง หมายจะพุ่งชนหากสายน้ำไม่หนี คนตัวเล็กผวา ล้มลงกับพื้น ร่างสั่นเทาไปทั้งตัวร้องไห้จนตัวโยน“พี่อย่าไปนะ!”“อย่ามายุ่งกับกู ถ้ายังไม่อยากตาย”บรึ๊นเสือลักษมณ์พูดทิ้งท้ายก่อนจะหมุนพวงมาลัยไปอีกทางและขับรถออกไปโดยไม่หันกลับมามองเสือดำ เสือใบ้ และลูกน้องคนอื่นที่ได้ยินเสียงเสือลักษมณ์โวยวายก็รีบเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง ทว่าเมื่อมาเห็นแล้วก็เห็นคนตัวเล็กกำลังนั่งร้องไห้ เห็นรถหายไปจนลับตาด้วยความเร็ว“ฮึกฮือออ” สายน้ำสะอื้นพรั่งพรู น้ำตาไหลอาบแก้ม ทั้งเสียใจและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน ไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะตาย แต่กลัวเสือลักษมณ์ที่เป็นเช่นนี้“สายน้ำมีอะไร เสียงดังอะไร” ดำถามขึ้นทันที แววตาเต็มไปด้วยความกังวล“พะพี่ลักษมณ์บอกว่าจะออกไปหาคุณทับทิมจ้ะ” เขาตอบทั้งน้ำตา เสียงขาดห้วง“นี่มันอะไรกันเนี่ย!” เสียงดังจนสะบันงาตื่นขึ้น เธอรีบเดินเข้ามาหาทั้ง ๆ ที่ใส่ชุดนอน เมื่อเห็นสายน้ำร้องไห้และรอยล้อรถเธอก็ใจ
last updateDernière mise à jour : 2026-10-07
Read More

บทที่ 53 "คนที่จะตายห่า"

บรึ๊นนนนนเสียงรถกลับมาอีกครั้งในยามเช้า สะบันงาและสายน้ำไม่รอช้ารีบตามมาทันทีที่บ้านใหญ่ โดยมีเสือดำและเสือใบ้เดินตามมา พวกเขาทุกคนยังไม่มีใครนอนหลับเลยสักคนหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน“พี่ลักษมณ์” สายน้ำรีบเรียกเสียงดัง หัวใจเต้นแรงด้วยทั้งความโล่งใจที่เสือลักษมณ์กลับมาอย่างปลอดภัยแต่ก็อดหวาดหวั่นเสียไม่ได้“อ๊ะ!” สะบันงาร้องตกใจทันทีที่เห็นคนเปิดประตูรถลงมาอีกฝั่งเป็นทับทิม ดวงตาเบิกกว้างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองนี่พี่ลักษมณ์ไปรับมันกลับมาจริง ๆ สินะ“ทับทิม” เสือลักษมณ์เอ่ยชื่อเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความหลงใหล โอบแขนเสือลักษมณ์ เชิดหน้าใส่สะบันงาพร้อมยิ้มเยาะ“ตกใจเหรอที่เห็นหน้าฉัน” เธอส่งเสียงเย้ย แววตาคมกริบฉายแววเหนือกว่า“...” สายน้ำเงียบงันไปในทันที ใจบีบรัดจนแทบขาดลมหายใจ ความรู้สึกเจ็บปวดเจ็บใจถาโถมเมื่อเห็นคนรักรักคนอื่น“หลีกหน่อยนะ พอดีฉันกับพี่ลักษมณ์ทำ อุ๊ย เดินทางกันมาเหนื่อย จะพักสักหน่อยนะ” เธอพูดพลางกระตุกยิ้ม ริมฝีปากแต่งแต้มรอยยิ้มเยาะ“คุณทำอะไรกับพี่ลักษมณ์กันแน่!” สายน้ำตะโกนถามเสียงสั่น น้ำตารื้นคลอเบ้า คนตัวเล็กรีบเดินมาขวางทันทีเพื่อไม่ให้ทับทิมและเสือลักษมณ
last updateDernière mise à jour : 2026-10-07
Read More

บทที่ 54 "ฉันก็เป็นเมียเหมือนกัน"

“มึงไปเฝ้าพี่มึงดี ๆ ก่อนที่มันจะตายห่า” ดำกำชับ เสียงเด็ดขาด“ไปกันเถอะ ฉันร้อนใจจะตายห่าอยู่แล้ว” สะบันงาหันไปบอกสายน้ำ สีหน้าเคร่งเครียด“เออ” ดำตอบรับสั้น ๆ ก่อนที่ทุกคนจะเดินมาถึงบ้านของพ่อใหญ่ครามหรือบ้านของดำ เป็นจังหวะเดียวกันที่รถคันหรูขับเข้ามาทันทีที่เห็นพ่อใหญ่ครามลงมาจากรถ ดำก็เข้าไปถามไถ่พ่อตัวเองทันที“พ่อ เป็นไงบ้าง” เขาถามเสียงเข้ม มองหน้าชายชราด้วยแววตาเคร่งเครียด“หลวงตาจะแก้ของให้” พ่อใหญ่ตอบเสียงหนักแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม“จ้ะ เมื่อไหร่จ๊ะ” สายน้ำถามทันที แววตาเปี่ยมความหวัง“แยกมันออกจากอีทับทิมได้เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น” พ่อใหญ่เอ่ยชัดถ้อย ดวงตาคมกริบ สิ่งที่สำคัญไม่ใช่แก้ของ แต่จะทำยังไงให้มันหลุดจากผู้หญิงแพศยาคนนั้นได้“เราต้องวางแผนจ้ะ” สายน้ำเสนอความคิด น้ำเสียงจริงจังจนทุกคนเงียบฟัง“แผนอะไร” ดำเลิกคิ้วถาม สีหน้าครุ่นคิด“เสือลักษมณ์เป็นโจร แน่นอนว่าต้องมีเพื่อน ถูกไหมจ๊ะ” สายน้ำถามด้วยเสียงเรียบแต่หนักแน่น“อืม มึงนี่ก็ฉลาดนะเนี่ย” ดำเอ่ยชมทันที มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย ไม่คิดว่าเพื่อนตัวเล็กของเขาจะฉลาด“แหะ ๆ” คนตัวเล็กหัวเราะแก้เขิน แก้มแดงเล็กน้
last updateDernière mise à jour : 2026-10-07
Read More

บทที่ 55 "เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้นเอง"

สายน้ำยกสำรับกับข้าวขึ้นมาบนบ้านใหญ่ในช่วงเย็น แม้จะโดนผลักไสอยู่หลายครั้งหลายหนแต่ก็ไม่อาจทำให้ความรักที่เขามีแต่คนรักจางหรือลดน้อยลงไป สายน้ำทำกับข้าวมาให้หลังจากที่ไม่เห็นทับทิมหรือสะบันงาลงไปทำกับข้าวในครัว ด้วยความห่วงใยคนรักจึงทำให้เองเหมือนเช่นทุกวัน แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมแตะต้องเลยก็ตามเมื่อไม่เห็นเงาคนรักออกมากินข้าวที่โต๊ะ สายน้ำก็ถือวิสาสะยกเข้าไปให้ถึงในห้อง ดำที่เป็นห่วงสายน้ำก็ขอมาด้วย แต่แอบรออยู่ที่นอกห้อง“พี่ลักษมณ์ สายน้ำเอาข้าวมาให้จ้ะ” เสียงหวานเอ่ยเรียกเบา ๆ พร้อมวางถาดอาหารลงบนโต๊ะไม้ที่มุมห้องนอน กลิ่นข้าวสวยร้อน ๆ ลอยคลุ้งไปทั่ว แต่เจ้าของห้องกลับไม่แม้แต่จะหันมามองเสือลักษมณ์นั่งขลุกตัวอยู่กับทับทิมบนเตียง ทั้งสองโอบกอดกันกลม ทับทิมเอนซบกับอกแกร่งสีหน้ายิ้มเยาะเย้ยสายน้ำ คนมองเห็นภาพบาดตาก็เจ็บปวดใจ อ้อมกอดนั้นเคยเป็นของเขามาก่อน สายน้ำอยากจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ แต่ก็ต้องกลั้นมันเอาไว้ไม่ให้ใครได้สมน้ำหน้า“เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ” เสียงเข้มตอบห้วน ๆ แฝงไปด้วยความไม่ไยดี เสือลักษมณ์เอาแต่สนใจทับทิม ไม่มองหน้าสายน้ำแม้แต่น้อย“...” สายน้ำเม้มปากแน่น สายตาสั่นไ
last updateDernière mise à jour : 2026-10-14
Read More

บทที่ 56 "แผน"

“เรื่องใหญ่เลยละพี่” มืดรีบยื่นซองจดหมายเก่า ๆ ที่ยับเล็กน้อยมาให้“ไหนมึงว่ามา”“นี่จ้ะ พี่อ่านเอาเอง”เสือลักษมณ์รับซอง เปิดอ่าน พลันทับทิมก็ขยับมายืนเคียง ออเซาะอย่างเคย“มีอะไรกันจ๊ะพี่ลักษมณ์” เสียงออดอ้อนเอ่ยถามเขากวาดตามองตัวอักษรไม่กี่บรรทัด แต่หัวใจก็เต้นแรงด้วยความโกรธ ทันทีที่อ่านจบ เขาขย้ำจดหมายทิ้งด้วยแรงมือมหาศาล“ลุงคำโดนทางการไล่ล่าน่ะ ต้องการกำลังเสริม ตอนนี้แกแก่แล้วไม่ไหว”“เสือคำน่ะเหรอจ๊ะ” ทับทิมถามทันที แววตาเต็มไปด้วยความสนใจ เธอรู้จักแกดี เพื่อนเก่าของพ่อที่ล่วงลับไปนาน หากนับเวลาก็ถือว่าแก่หง่อมเต็มที“อืม” เขาพยักหน้า“พี่คงต้องขึ้นไปหัวเมืองเหนือคืนนี้” น้ำเสียงหนักแน่นราวคำสั่ง เส้นทางที่เสือคำอยู่ไกลโพ้น หากไม่ออกคืนนี้ก็คงสายเกินไป“แต่ทับทิมอยากอยู่กับพี่ ให้ทับทิมไปกับพี่นะจ๊ะ” หญิงสาวรีบคว้าแขนเขาแน่น ความหวาดหวั่นสะท้อนในน้ำเสียงและดวงตา“ไม่ต้อง มันอันตราย” เขาปฏิเสธทันที มือใหญ่จับบ่า จ้องหน้าเมียแน่นิ่ง“ไม่เป็นไร พี่จะกลับมาหานะ” เขาลูบเส้นผมเธอเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนลงเหมือนปลอบใจ“แต่...” ทับทิมเสียงสั่น ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความกลัว ดวงตาคู่สวยพร่า
last updateDernière mise à jour : 2026-10-14
Read More

บทที่ 57 "ล้างแค้น"

“ออกรถกันได้แล้ว” เสียงพ่อใหญ่ครามตะโกนสั่ง เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องแข่งกับความเงียบของยามค่ำคืน รถเคลื่อนตัวออกไปท่ามกลางสายลมที่พัดแรงภายในห้องนอนของเสือลักษมณ์ หลังจากที่อีกฝ่ายจากไป ทับทิมที่อยู่เพียงลำพังก็กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งด้วยความไม่พอใจ“กรี๊ดดดดด” เสียงกรีดร้องของทับทิมดังลั่น ทำเอาชมพู่สะดุ้งเฮือกจากที่นอน เธอรีบวิ่งมาหาทับทิมในห้องทันที“คุณทับทิมเป็นอะไรจ๊ะ” ชมพู่รีบถามด้วยความตกใจ“ก็ไอ้แก่คำน่ะสิ มันจะตายแล้วก็ยังจะลากผัวกูไปด้วย” ทับทิมน้ำตาคลอ ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธและหึงหวง“ใจเย็น ๆ นะจ๊ะ” ชมพู่พยายามปราม แม้ใจตัวเองจะร้อนรุ่มไม่แพ้กัน“จะเย็นได้ไง กูอุตส่าห์ได้กลับมาแล้ว แต่พี่ลักษมณ์ก็ยังเลือกไอ้แก่นั่นมากกว่ากู” เสียงทับทิมสั่นเครือ คล้ายเสียสติ“เดี๋ยวเสือลักษมณ์ก็กลับมาจ้ะ คุณทับทิมรอก่อนนะจ๊ะ” เสียงปลอบใจดังแผ่ว แต่ทับทิมกลับส่ายหน้าแรง ๆ“กูละร้อนใจนัก กลัวเหลือเกิน กลัวว่าไอ้พวกนั้นจะหลอกพี่ลักษมณ์ไปแก้ของ” ทับทิมยกมือกุมอกหอบหายใจ ชมพู่ที่กลัวเจ้านายจะเป็นลมก็พยุงทับทิมไปนั่งอยู่บนเตียง ก่อนจะลุกขึ้นมาปิดประตู ปิดหน้าต่าง กลัวว่าคุยอะไรกันเสียงดัง
last updateDernière mise à jour : 2026-10-14
Read More
Dernier
1234567
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status