All Chapters of ใครบอกตี๋ติ๋ม: Chapter 31 - Chapter 40

หลายวันมานี้ตี๋ยังไม่ได้เจอหน้าน้อยหน่า เพราะเขาไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง พอไม่ทัก เธอก็ไม่คิดจะทักกลับ ตอนแรกก็ตั้งใจจะแค่แกล้งเล่น เอาแค่สนุก ตามอารมณ์ที่พาไป แม้จะยังชอบเธออยู่ตั้งแต่เลิกรากันไป แต่ก็ไม่คิดว่าจะอาการหนักจนถึงขั้นกินไม่ได้ นอนไม่หลับแบบนี้พอคิดจะง้อ ก็กลัวเสียศักดิ์ศรี แต่อีกใจก็ไม่ได้อยากค้างคาอุตส่าห์หายไปสามปีแล้ว ไม่คิดว่าจะได้กลับมาอีกครั้ง เลยไม่อยากห่างจากกันอีก อยากครอบครอง อยากอยู่ใกล้เช้าวันนี้ตี๋ลงทุนไปร้านตัดผมของเพื่อนพี่ชาย เขาไปตัดผมจนสั้นเกรียน ย้อมผมใหม่เป็นสีทอง หนวดเคราที่เคยรุงรังก็ตัดออก เผยใบหน้าเกลี้ยงเกลา“เฮ้อ รู้สึกโล่งหัวเลยวะ” เขายืนอยู่หน้ากระจก มองตัวเองอย่างไม่คุ้นเคย นี่ก็ไม่ได้ตัดผมมาสามเดือนแล้ว พอมาตัดก็รู้สึกโล่ง ๆ แปลก ๆ“แม่ง...มึงจะชอบไหมวะ น้อยหน่า” ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะเธอ ยิ่งได้ยินคำพูดของพี่ชายในวันนั้น ก็ยิ่งอยากดูแลตัวเองกลัว...กลัวว่าเธอจะไม่เอาวันต่อมา น้อยหน่ามาเรียนหนังสือตามปกติ เธอยังไม่ได้ไปหาตี๋ อย่าว่าแต่จะไปหาเลย แค่จะทักก็ยังไม่อยากทัก ยังคงนอย ๆ เขาอยู่ระหว่างที่เธอนั่งรอเลิกเรียนอยู่นั้น มีนที่เห็นเพื่อนเ

“เอ่อ คอมเธอใกล้ซ่อมเสร็จแล้วนะ รออะไหล่มาถึงเดี๋ยวเปลี่ยนให้” ตี๋พูดขึ้นในระหว่างที่เขากับเธอกำลังนั่งทานข้าวอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่เขาเป็นคนจองไว้ บรรยากาศภายในร้านค่อนข้างเงียบ แสงไฟสลัว ๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่น“จะได้เมื่อไหร่เหรอ” น้อยหน่าถามขึ้น พลางเงยหน้ามองตี๋เล็กน้อย สายตามีทั้งความคาดหวังและความสงสัยปนกันไปไม่ได้เล่นเกมมากี่วันแล้วนะ...พอคิดถึงเรื่องเกม ตอนนี้ในหัวของน้อยหน่ากลับไม่มีเฮียธีรืเลยแม้แต่น้อย“เสาร์หน้า”“อ่า ดีเลย”“แต่มีข้อแลกเปลี่ยน” ตี๋พูดต่อทันทีหลังจากนั้น สายตามองเธออย่างมีเลศนัย มุมปากยกขึ้นนิด ๆ เหมือนคนที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างเอาไว้แล้ว“ตี๋จะเจ้าเล่ห์อะไรอีก” น้อยหน่าหรี่ตามองเขาเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความระแวง แต่ก็ไม่ได้จริงจังถึงขั้นไม่อยากฟัง“กูเจ้าเล่ห์ที่ไหนล่ะ” เขายักไหล่ตอบแบบไม่ใส่ใจ น้ำเสียงติดกวนเล็ก ๆ ตามนิสัยเดิมที่เธอคุ้นเคยดี“ตี๋อย่าพูดคำหยาบสิ” เธอทำหน้าดุใส่เล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากัน แต่ก็ไม่ได้ดูน่ากลัวอะไร กลับออกแนวเหมือนงอแงมากกว่า“พรุ่งนี้ไปเที่ยวกัน” เขาเปลี่ยนเรื่องทันทีเหมือนไม่อยากโดนบ่นต่อ พลางมองเธอตรง ๆ เหมือนกำลังรอค

“อาบเสร็จแล้วเหรอ” ตี๋เอ่ยถามขณะที่เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ เส้นผมยังเปียกเล็กน้อย มีหยดน้ำไหลลงมาตามกรอบหน้า เขาเหลือบไปเห็นน้อยหน่ากำลังยืนง่วนอยู่กับทีวี เหมือนกำลังเลือกอะไรบางอย่าง“อืม เสร็จแล้ว” น้อยหน่าตอบโดยไม่หันมา สายตายังคงจ้องหน้าจอ มือกดรีโมตเปลี่ยนเมนูไปมา“ฝนยังไม่หยุดตกเลย อยู่ดูหนังก่อนก็ได้นะ”“ไม่ใช่ว่าเปิดโอกาสให้ฉันอยู่รึไง” ตี๋เอ่ยแซว มุมปากยกขึ้นนิด ๆ สายตามองเธออย่างรู้ทัน“ไม่ใช่สักหน่อย น้อยหน่าแค่กลัวว่าถ้าตี๋ขี่รถแล้วจะอันตราย” เธอรีบเถียงทันที ไม่อยากยอมรับว่าสิ่งที่ตี๋พูดมาก็มีสิ่งที่ถูกต้องอยู่ด้วย แค่ตอนที่อยู่ด้วยกันในวันนี้มันดีมาก จนไม่อยากให้อีกฝ่ายกลับ“เหรอ นึกว่าเธออยากให้ฉันอยู่ต่อ”“ก็...ไม่ใช่สักหน่อย” เธอชะงักเล็กน้อยก่อนจะตอบ แก้มขึ้นสีจาง ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ในใจก็ยอมรับว่าตัวเองก็มีหวั่นไหวอยู่เหมือนกัน หลังจากวันนั้นที่ทุกอย่างมันเลยเถิดไปมากกว่าที่คิดเธอก็แค่อยากเปิดโอกาสให้เขาเท่านั้นเอง แม้อีกใจจะยังยึดติดอยู่กับเฮียธีร์ แต่เธอก็ไม่อยากปิดโอกาสตัวเองขนาดนั้น เพราะอีกฝ่ายก็ไม่เคยชัดเจนกับเธอเลย ต่างจากตี๋ในวันนี้ที่แสดงออกชัดเจนว่าเขายัง

น้อยหน่าและตี๋มาถึงน้ำตกในช่วงบ่ายของวันถัดมา โชคดีที่เป็นน้ำตกในชุมชน เลยไม่ค่อยมีคน บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ มีเพียงเสียงน้ำไหลกับเสียงลมพัดผ่านต้นไม้“สวยจัง...ตี๋มาที่นี่บ่อยเหรอ” เธอมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตา เป็นครั้งแรกที่ได้มาเที่ยวน้ำตก พ่อแม่ไม่เคยอนุญาตให้เธอมาเลยสักครั้ง“ก็แค่เคยมาครั้งนึง เห็นมันสวย เลยคิดว่าถ้าได้พาเธอมา เธอน่าจะชอบ” เขาตอบพลางมองเธอมากกว่าวิวตรงหน้า แค่เห็นน้อยหน่าชอบ เขาก็มีความสุขแล้ว“ทำไมถึงได้มั่นใจขนาดนั้นว่าน้อยหน่าจะชอบ”“ก็เพราะเป็นแฟนเก่าละมั้ง ถึงรู้ใจเธอ”“อื้อ สวยดี น้อยหน่าชอบ” เธอพยักหน้าอย่างพอใจ แก้มแดงระเรื่อ แม้คำว่าแฟนเก่าจะแอบบาดใจอยู่หน่อย ๆ แต่อีกใจก็รู้สึกดีที่อีกฝ่ายรู้ใจเธอ“ชอบเหมือนกัน” ตี๋พูดเบา ๆ น้อยหน่าหันกลับมามองเขาอย่างไม่รู้ตัว และพบว่าตี๋เองก็มองเธออยู่เช่นกัน แถมยังยิ้มให้เธอตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว น้อยหน่ารีบหนีลงน้ำ หวังให้ความเย็นของสายน้ำพัดผ่านเอาความร้อนบนหน้าออกไป“น้ำเย็นจัง” น้อยหน่าค่อย ๆ ก้าวลงไปในน้ำ เธอสะดุ้งเล็กน้อย ไม่คิดว่าน้ำในตอนบ่ายจะเย็นแบบนี้ แต่ก็เป็นเย็นสบาย“ระวังล

“ตะ…ตี๋ เดี๋ยวมีคนมาเห็น” น้อยหน่าพยายามจะชักมือกลับแต่ก็สู้แรงของตี๋ไม่ได้ มือเรียวถูกจับแกมบังคับให้คว้าที่แกนกายใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในร่มผ้า“งั้นแสดงว่าถ้าไม่มีคนก็ได้ใช่ไหม”“มะ…ไม่รู้”หมับ!มือหนากระชากให้น้อยหน่าตามมาบริเวณต้นน้ำที่มีโขดหินขนาดใหญ่บดบังสายตา มุมนี้มีโขดหินใหญ่หลายโขด ทั้งยังมีต้นไผ่เสียดสีกันไปมาพอจะให้กลบเสียงและบดบังสายตาได้“ตรงนี้ไม่มีใครเห็น”“ตี๋” น้อยหน่าตกใจ เพราะไม่คิดว่าตี๋จะกล้าทำอะไรที่นี่ แต่แทนที่เธอจะห้าม น้อยกลับใจเต้นแรง ตื่นเต้นไปพร้อมกับเขาปฏิเสธความต้องการของตัวเองลึก ๆ ไม่ได้ว่าน้อยหน่าเองก็ตื่นเต้นที่อยากจะทำกันที่นี่...แต่เธอก็ต้องรักษาฟอร์มเสียหน่อย“เธอ…อมให้หน่อยดิ”“กะ…ก็ได้”น้อยหน่าคุกเข่าลงกับพื้น ผืนน้ำยามที่เธอก้มตัวลงมันเสมอกับหน้าอก เธอค่อย ๆ ปลดกางเกงของตี๋ออกก่อนจะโยนไปบนโขดหินพร้อมกับชั้นในทันทีที่แกนกายขนาดใหญ่ออกมาเผชิญโลกภายนอก น้อยหน่ากลืนน้ำลายอึกใหญ่ แม้จะเคยเห็นของตี๋แล้วแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันใหญ่จนเธอกลัว...แต่ถึงอย่างนั้นมือเรียวกับกอบกุมแกนกายใหญ่เอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ปลายลิ้นร้อนค่อย ๆ แตะลงบนปลายหยักแผล็บ…อ่อ