All Chapters of ใครบอกตี๋ติ๋ม: Chapter 41 - Chapter 50

[กูไม่รู้ว่ามึงคิดอะไร แต่กูไม่มีทางเอาคลิปมึงไปปล่อย] ตี๋กดส่งข้อความหาน้อยหน่า เพราะเขาไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด ใจมันยังค้างอยู่กับเรื่องที่เธอเข้าใจเขาผิดถ้าน้อยหน่ายอมฟังสักนิด คงไม่เป็นแบบนี้ฝ่ายน้อยหน่าหลังจากที่กลับมาถึงห้อง พ่อก็ไม่อยู่แล้ว แถมยังเอาพะพายไปด้วย พอได้อยู่คนเดียวเธอก็ร้องไห้โหออกมาด้วยความรู้สึกสับสน“ฮึกฮือ” เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังอยู่ในห้องเงียบ ๆ มือยังสั่นนิด ๆ เธอเปิดคอมเพื่อเช็คข้อมูลในฮาร์ดดิสทว่าสิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่สิ่งที่เธอคิด“ไม่มีคลิปนี่...มีแต่ธีสิส” น้อยหน่าอุทานหลังจากเปิดฮาร์ดดิสแล้วไม่มีคลิปโป๊ของเธอจริง ๆ ใจที่เคยตึง ๆ เหมือนถูกปล่อยลงทันที[หน้า200-219 ผิด แก้ให้แล้ว] ข้อความขึ้นเรียงอยู่ในโฟลเดอร์อย่างเป็นระเบียบ[คลิป ตัดแล้วเบลอหน้าให้แล้ว] อีกไฟล์ถูกจัดแยกไว้อย่างดี เหมือนตั้งใจทำให้จริง ๆ“เฮ้อ...เข้าใจผิดเหรอวะ” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ มือกุมหัวตัวเองแน่น น้ำตาถูกปาดทิ้งจนเหือดแห้ง จนความรู้สึกที่เคยหน่วงกลับคลายลง แทนที่ด้วยความรู้สึกผิดไม่ใช่แค่ตี๋ที่ซ่อมคอมให้ แถมยังช่วยแก้ธีสิสที่เธอทำทิ้งไว้ แถมยังช่วยตัดต่อคลิปที่เธอจะลงในช่องเ

“ห้องนี้…” น้อยหน่าก้าวเข้ามาในห้องนอนของตี๋ช้า ๆ สายตามองไปรอบ ๆ อย่างคุ้นเคยแปลก ๆ“ทำไมมันคุ้น ๆ แบบนี้นะ” เธอพึมพำเบา ๆ คิ้วขมวดนิด ๆ“ทั้งโต๊ะ ทั้งมุมนี้…เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน” เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะคอมมากขึ้น ใจเริ่มเต้นแปลก ๆ ความรู้สึกติดค้างอยู่ในใจ เป็นครั้งแรกที่เธอเข้ามาในห้องตี๋ เพราะตอนที่เขาให้เธอไปหาก็เป็นที่คอนโด มีครั้งเดียวที่มาบ้าน แต่ไม่ใช่ห้องนี้แต่ไม่รู้ทำไมยิ่งเห็นห้องนี้เธอก็ยิ่งคุ้นตา เหมือนกับเคยเห็นมานาน จากที่ไหนสักที่“…เดี๋ยวนะ” เธอชะงัก มือหยุดค้างกลางอากาศ หน้าจอคอมพิวเตอร์ของตี๋ยังคงถูกเปิดเด่นหรา“นี่มัน…หน้าจอแชท” สายตาจับจ้องไปที่หน้าจออย่างไม่กระพริบ“ไอดีนี้…” เสียงน้อยหน่าเริ่มสั่น หัวใจเริ่มเต้นระทึก ไม่อยากยอมรับกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า“ไม่จริงน่า” เธอส่ายหัวช้า ๆ เหมือนไม่อยากเชื่อ“อึก เฮียธีร์กับตี๋คือคนเดียวกันเหรอ”แอ๊ด...ปัง! เสียงประตูเปิดแล้วปิดอย่างแรงดังขึ้น“น้อยหน่า!” เสียงตี๋ดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นเธอ สีหน้าของเขาแสดงออกอย่างชัดเจนไม่น้อยที่เห็นน้อยหน่ายืนอยู่ในห้องของเขา แถมเธอยังร้องไห้ส่ะจนตาแดงก่ำ“น้อยหน่า! ร้องไห้ทำไม”“ตี๋ส

“รีบไปเถอะ เดี๋ยวสาย” ตี๋พูดขึ้นขณะจอดรถหน้าคณะ สายตามองเธอเหมือนกลัวจะไปไม่ทันจริง ๆ เมื่อวานน้อยหน่านอนค้างที่บ้านเขา วันนี้จึงได้มีโอกาสมาส่งเธอเรียน…เป็นอะไรที่แปลกใหม่ แต่รู้สึกดีชะมัด“อื้อ…ขอบคุณนะที่มาส่ง” น้อยหน่าปลดหมวกกันน็อกออก พลางหันไปยิ้มให้เล็กน้อย“แล้วตี๋ไม่มีเรียนเหรอ ตามน้อยหน่ามาทำไม” เธอเอียงคอมองเขาแบบสงสัยนิด ๆ หลังจากที่น้อยหน่าเดินเข้ามาในตึกเรียนแล้ว ตี๋ก็ไม่ได้ไปไหน เดินตามเธอต้อย ๆ เหมือนลูกหมายังไม่ยอมหย่านมแม่ยังไงยังงั้น“วันนี้ไม่มีเรียน เดี๋ยวจะคอยอยู่หน้าห้องล่ะกัน จะได้กลับพร้อมกัน” ตี๋พูดสบาย ๆ“แต่มันนานนะ”“ไม่เป็นไร รอได้ หรือเธอไม่อยากให้รอ” เขายักไหล่เบา ๆ แต่สายตามองตรงไปตรงมา การที่เขามารอเธอนั้นไม่ได้หนักหนาสาหัตอะไรออกจะเต็มใจ แต่ก็แอบระแวงในตัวเธอไม่ได้เหมือนกัน ไม่รู้ว่าไม่อยากให้รอหรืออะไรกันแน่“บ้า น้อยหน่าไม่ได้คิดแบบนั้น” นรี้อยหน่าบปฏิเสธทันทีเพราะไม่อยากให้ตี๋คิดเองเออเอง ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้รอ แต่ไม่เคยมีใครมารอเธอแบบนี้ มันแปลก แต่ก็รู้สึกดี แต่ลึก ๆ ในใจเธอก็เกรงใจเขา“เดี๋ยว!” น้อยหน่าที่กำลังจะเข้าห้องเรียน ก็ถูกรั้งเอาไว้เสี

“ช่วงนี้น้อยหน่าดูมีความสุขนะ” ตี๋เอ่ยขึ้นพลางมองน้อยหน่าที่กำลังช่วยจัดของอยู่ สีหน้าดูผ่อนคลายกว่าปกติ ตั้งแต่คบกัน น้อยหน่าก็มาช่วยขายของที่ร้านอยู่เป็นประจำ เรียกได้ว่าไม่ต่างจากลูกสาวของบ้านอีกคน เธอไม่ได้แตะคอมเล่นเกมเหมือนเมื่อก่อน กลับกันก็มาเป็นแม่ค้าที่นี่“…อือ ก็มีความสุขจริง ๆ นั่นแหละ”“ดีขนาดนั้นเลยเหรอ แค่มาอยู่บ้านฉันเนี่ยนะ”“ก็บ้านตี๋อบอุ่นนี่หน่า คุณแม่ก็ใจดี” น้อยหน่าพูดออกมาตรง ๆ พลางหันไปมองคุณแม่ที่กำลังยุ่งอยู่หน้าร้าน“ดีใจนะที่น้อยหน่าโอเค”“อีกอย่างพอรู้ว่าตี๋คือเฮียธีร์ น้อยหน่าก็ไม่จำเป็นต้องเหนื่อยแล้ว” น้อยหน่าพูดต่อ น้ำเสียงมีความสบายใจ“ทำไมล่ะ”“ก็มีเฮียธีร์อยู่ข้าง ๆ แล้วนี่หน่า ไม่ต้องไปไล่จีบอีก” น้อยหน่ายิ้มกวน ๆ ใส่เขา“ชักจะหึงขึ้นมาแล้วสิ”“คิก” น้อยหน่าหัวเราะเบา ๆ อย่างคนได้ใจ“ถ้าสมมติว่าเป็นคนละคน น้อยหน่าจะทำยังไง” ตี๋ถามต่อ น้ำเสียงเริ่มจริงจังขึ้นนิดหน่อย ขณะเดียวกันมือก็ช่วยเธอจัดของ“ก็ต้องเลือกคนที่ดีที่สุดสิ” น้อยหน่าตอบทันทีโดยไม่ลังเล“แล้วตี๋ดีไหม” ตั้งแต่คบกัน ตี๋ก็ไม่เคยพูดคำหยาบอีกเลยเพราะรู้ว่าน้อยหน่า แถมเขายังแทนตัวเองด้วยช

“ร้านนี้ใช่ไหม” ชายวัยกลางคนลงจากรถตู้คันหนู ข้างกายมีลูกน้องคนสนิทคอยถือร่มอยู่ข้าง ๆ สายตามองร้านสังฆทานตรงหน้าอย่างไม่วางตา ลูกสาวเขามาติดพันลูกชายบ้านนี้เองสินะ“ครับนาย” ลูกน้องตอบทันทีชายวัยกลางคนกวาดสายตามองร้านตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ร้านสังฆภัณฑ์ผสมร้านดอกไม้ที่ดูเรียบง่าย แต่กลับมีลูกค้าเข้าออกไม่ขาดสาย กลิ่นดอกไม้สดลอยอ่อน ๆ คลุกเคล้ากับกลิ่นธูปเทียนมันไม่ใช่สถานที่ที่เขาคิดว่าลูกสาวควรจะมายืนอยู่“รับอะไรดีคะ...” เสียงของนลินเอ่ยทักขึ้นตามมารยาท ก่อนจะชะงักไป“ไอ้เปี๊ยก!”นลินอุทานเสียงดัง สีหน้าที่เคยเรียบสงบเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในทันที“นลิน!”สายตาของทั้งสองปะทะกันเหมือนประกายไฟที่รอวันปะทุ“แกมาทำอะไรที่นี่” เธอถามเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจหลังจากเห็นหน้าเพื่อนรักในวันวาน เหอะ คนอย่างท่านเปี๊ยก ลดตัวลงมาร้านเธอ พายุคงจะเข้าแล้ววันนี้“แกนั่นแหละมาทำอะไรที่นี่”“ลูกสาวฉันอยู่ที่นี่...”“อย่าบอกนะว่าผู้ชายที่ลูกสาวฉันมาติดพันคือลูกแก”บรรยากาศรอบร้านเงียบลงทันที ลูกค้าที่อยู่ใกล้ ๆ เริ่มชะลอฝีเท้า เหมือนรับรู้ถึงความตึงเครียด“…คุณพ่อ”เสียงน้อยหน่าดังขึ้นเบา