All Chapters of ใครบอกตี๋ติ๋ม: Chapter 11 - Chapter 20

“สวัสดีค่ะ…ขอโทษนะคะ ที่นี่บ้านของตี๋ มงคลใช่หรือเปล่าคะ”น้อยหน่ายืนอยู่หน้าร้านขายสังฆทานขนาดใหญ่ในตลาดสด พลางรวบรวมความกล้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามออกไป เสียงของเธอฟังดูสุภาพ แต่ในใจกลับเต้นแรงบ้านหลังนี้เธอจำได้ดีถึงจะไม่ได้เคยเข้ามาข้างใน แต่สมัยเรียนมัธยมเธอเคยนั่งรถผ่านเส้นนี้บ่อย ๆ ร้านสังฆทานขนาดใหญ่ที่มีพระพุทธรูปเรียงอยู่เต็มหน้าร้าน และมีธูปเทียนลอยกลิ่นจาง ๆ อยู่ในอากาศแบบนี้ จำยังไงก็ไม่มีทางจำผิดผู้หญิงวัยกลางคนที่กำลังจัดชุดสังฆทานอยู่หน้าร้านเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มใจดีแบบคนที่คุ้นเคยกับการต้อนรับลูกค้า“ใช่จ้ะ หนูมาหาใครเอ่ย”น้อยหน่ากำถุงขนมในมือแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบ“หนูเป็นเพื่อนตี๋นะคะ”“อ๋อ เพื่อนตี๋สินะ มาหาตี๋ใช่ไหม”เธอมองน้อยหน่าตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังพิจารณา ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้น“เข้ามานั่งก่อนสิลูก ยืนอยู่หน้าร้านแดดมันร้อน เดี๋ยวจะเป็นลม”น้อยหน่าหันไปมองแดดที่ส่องอยู่บนพื้นปูนหน้าร้านอย่างเกรงใจ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ“ขอบคุณค่ะ”เธอเดินตามเข้าไปในร้านอย่างระมัดระวังด้านในร้านเต็มไปด้วยของใช้ทางศาสนา ทั้งชุดสังฆทาน ธูป เทียน หนังส

น้อยหน่ามาหยุดยืนอยู่หน้าร้านบอร์ดเกมเล็ก ๆ ตรงหัวมุมซอย ร้านเดิมที่เธอเคยมากับตี๋ตอนสมัยเรียนมัธยมป้ายร้านไม้สีซีดยังแขวนเอียง ๆ อยู่ตรงที่เดิม โต๊ะไม้ด้านในที่มองผ่านกระจกก็ยังเหมือนเดิมแทบทุกอย่าง เหมือนเวลาที่นี่แทบไม่ได้เดินไปไหนเลย‘ร้านยังเหมือนเดิมเลยแฮะ…’น้อยหน่ามองเข้าไปด้านในผ่านกระจกใส ใจเธอเต้นแรงขึ้นมาเสียงหัวเราะตอนสมัยมัธยม เสียงเถียงกันเรื่องกติกาเกม เสียงที่ตี๋เคยสอนเธอเล่นเกม ทุกอย่างวนเวียนเข้ามาในหัว เธอเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่จะตั้งสติได้ว่าทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว เรื่องของเธอกับตี๋มันจบไปนานแล้ว‘ขอให้อยู่ทีเถอะ’กริ๊ง เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้นเบา ๆ ตอนเธอผลักประตูเข้าไปกลิ่นกาแฟจาง ๆ กับเสียงพูดคุยของกลุ่มนักศึกษาหลายโต๊ะลอยเข้ามาในทันทีเด็กผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์หันมามองเธอ ก่อนจะยิ้มกว้างแบบคนขายของที่คุ้นเคยกับการต้อนรับลูกค้า“โอ๊ะ พึ่งมาครั้งแรกเหรอครับ เชิญด้านในได้เลยคร้าบ พี่คนสวย”น้อยหน่ารีบโบกมือปฏิเสธทันที“อ่ะ ไม่เป็นไรค่ะ แต่เออ…ช่วยเรียกตี๋ให้หน่อยได้ไหมคะ”“หื้อ ได้ครับ~”จากนั้นก็หันไปตะโกนเข้าไปด้านในร้านเสียงดังลั่น“พร

น้อยหน่านั่งเฝ้าตี๋อยู่ในร้านบอร์ดเกมมาเกือบชั่วโมงแล้ว แต่คนที่เธอมาตามหากลับยังไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเธอจริง ๆ จัง ๆ สักครั้ง ตี๋นั่งอยู่ที่โต๊ะเดิม ก้มหน้าก้มตาเล่นเกมกับเพื่อนเหมือนโลกนี้ไม่มีเธออยู่ตรงนั้นเลยเสียงลูกเต๋ากระทบโต๊ะ เสียงการ์ดถูกสับ เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ เขา ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ ยกเว้นก็แต่หัวใจของน้อยหน่าที่เริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ มันค่อย ๆ สะสมจากความเงียบ จากการถูกมองข้าม จากการที่เธอต้องนั่งรออยู่คนเดียวทั้งที่เป็นคนตั้งใจมาหาเขาเองแท้ ๆสุดท้ายเธอก็ทนไม่ไหว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตหาเพื่อนทันทีติ้ง[มีน ทำไงดีแก ตี๋มันให้ฉันนั่งรอ ไม่คุยกับฉันเลย]ข้อความถูกส่งไปแทบจะทันทีที่เธอพิมพ์จบ เหมือนถ้าช้ากว่านี้อีกนิด เธอคงเผลอลุกไปลากเขาออกมาคุยตรง ๆ แล้วจริง ๆไม่กี่วินาทีต่อมาติ้ง[เริ่ด]น้อยหน่ากะพริบตาปริบ ๆ ความหงุดหงิดที่มีอยู่แล้วเหมือนโดนเติมไฟเข้าไปอีกนิด[…]เธอพิมพ์ส่งกลับไปแบบงง ๆ นิ้วจิ้มหน้าจอแรงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวติ้ง[สรุปไปหาจริง ๆ เหรอ][เออสิ]เธอพิมพ์ตอบพลางเหลือบตามองไปทางตี๋ที่ยังคงนั่งเล่นเกมอย่างสบายใจ เหมือนเธอเป็นแค่เก้าอี

“น้องไม่ไปเล่นกับไอ้ติ๋มอ่ะ” เจ้าของร้านพูดขึ้นพลางยกชามมาม่าร้อน ๆ มาวางตรงหน้าตัวเอง ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างสบาย ๆ ท่าทางไม่ห่างเหินราวกับคุยกับคนรู้จัก“อ่อ ไม่เป็นไรค่ะพี่ พอดีหนูเล่นบอร์ดเกมไม่เป็นนะคะ”หลังจากที่คุยตกลงกันเสร็จว่าเธอจะเป็นเบ๊ให้ จนตอนนี้ตี๋ก็ยังไม่ยอมให้เธอกลับ ให้นั่งคอยอยู่ในร้าน โดยให้เหตุผลว่า เป็นเบ๊ ก็ต้องอยู่รับใช้แต่น้อยหน่ากลับไม่คิดแบบนั้น ความรู้สึกเธอตอนนี้ ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่มาเฝ้าแฟนเล่นเกม ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เธอควรจะได้กลับไปคุยกับเฮียธีร์มากกว่ามาติดแหง็กอยู่ตรงนี้ซู้ดดด เสียงดูดเส้นมาม่าดังขึ้น“กินไหมน้อง”ชายหนุ่มตรงหน้าถามพลางใช้ตะเกียบชี้ไปที่ชาม กลิ่นหอมลอยมาแตะปลายจมูกชัดเจน“ตามสบายเลยค่ะพี่”น้อยหน่าส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมยิ้ม ทั้งที่กลิ่นมันหอมจนท้องควรจะร้อง แต่เธอกลับไม่รู้สึกหิว หรืออาจเพราะสิ่งที่กำลังรบกวนอยู่ในใจมันแรงกว่าความหิวธรรมดาไปแล้ว“เอ่อ พี่ทอยนะ เซ็กทอย”เขาแนะนำตัวพร้อมยิ้มกว้าง สีหน้าดูขำกับมุกของตัวเอง“...”น้อยหน่าชะงักไปเล็กน้อย ความคิดหยุดไปชั่วขณะ เหมือนสมองยังไม่ทันประมวลคำพูดเมื่อครู่“ฮ่า ๆ พี่ล้อเล

ตี๋กลับมาถึงบ้านในช่วงดึก บ้านเงียบสนิท พ่อ แม่ พี่น้องของเขาหลับหมดแล้ว มีเพียงเสียงพัดลมเพดานหมุนเอื่อย ๆ อยู่ในห้องทำงานเล็ก ๆ ที่แยกออกมาจากห้องนอนเขาวางเครื่องซีพียูของน้อยหน่าบนโต๊ะ ที่มีอุปกรณ์ช่างเรียงรายอยู่เต็มไปหมด“ไหน ดูดิ คอมมันเป็นอะไร” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางเริ่มไขน็อตใต้เครื่องอย่างชำนาญแกร็ก…แกร็กฝาหลังถูกเปิดออก“โชคดีที่แรมไม่เสียหาย” ตี๋บ่นพึมพำขณะตรวจเช็กชิ้นส่วนด้านใน สายตาไล่ดูทีละจุดอย่างคนที่คุ้นเคยกับงานแบบนี้ แรมไม่เสียหาย แต่อื่น ๆ ด้านในช็อตจากการถูกน้ำ แค่มีแรม ทุกอย่างที่สำคัญก็ไม่หายแล้วตี๋ถอด SSD ของน้อยหน่าออก เขาเดินถือขึ้นไปบนห้อง ก่อนที่จะเอาไปเสียบแทนที่ในคอมของเขา คอมของตี๋แรงมากพอและมีช่องใส่ที่จะใส่ได้หลายตัว เขาเสียบ SSD กลับเข้าที่ ทดลองเปิดไฟล์ข้อมูลสำรองหน้าจอโหลดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ สายตาก็ปะทะเข้ากับโฟรเดอร์หนึ่งที่มีชื่อว่า... [ยังไม่ได้ตัด]“อะไรของเธอวะ...หรือจะเป็นคลิปที่บอกว่าสำคัญ” เขาพึมพำก่อนจะกดเปิดดู และในวินาทีนั้นภาพวิดีโอปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ“อะอ๊าส์ ฮะเฮียขาาา”เสียงหวาน ๆ ดังออกมาจากลำโพง ตี๋สะดุ้งทันทีเฮือก รี