All Chapters of THE PATIENT'S SECRET : Chapter 21 - Chapter 30

Almira's POV.. Nagising ako sa patuloy na malakas na pagbuhos ng ulan. Madilim pa rin ang paligid, at doon ko napagtanto na nasa kwarto pa rin ako ni Master Ace.Sa tabi ko, mahimbing siyang natutulog. Tahimik at payapa ang mukha niya, malayo sa malupit at walang awang presensya niya kagabi.Sandali ko siyang tinitigan.Pareho kaming nasa ilalim ng puting kumot, at sa katahimikan ng sandaling iyon, parang ibang tao siya hindi ang Master Ace na kinatatakutan at hindi ko maintindihan.Mapait akong napangiti."Ang payapa mo ngayon, Master Ace..." bulong ko.Pero sa kabila ng katahimikang iyon, may kirot sa puso ko na hindi ko maalis-alis.Dahil alam kong kahit gaano siya katahimik ngayon, may mga bagay pa rin sa pagitan namin na hindi ko kayang kalimutan.Paulit-ulit naming ginawa iyon, at paulit-ulit din akong nanghinayang...Buo na ang desisyon ko sa sarili ko.Aalis ako ngayon—may nabuo man kaming baby o wala.Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama niya. Maingat akong naglakad papun

Third POV... Dahil sa sobrang lalim ng iniisip ni Almira, hindi na niya namalayan na nakatulog na pala siya sa sofa.Tahimik ang paligid, wala na din ang Malakas na ulan.hanggang umabot ng ala siete ng Gabi Hindi parin ito nagigising..Mula sa hagdan, muling bumaba si Ace.Nakaitim siya mula ulo hanggang paa—itim na jacket, itim na cap, itim na pantalon, at rubber shoes. Tahimik siyang lumapit kay Almira, saka huminto sa harapan nito.Ilang segundo siyang nakatitig lang.Bahagya siyang ngumisi habang pinagmamasdan ang dalagang mahimbing na natutulog, na para bang may isang lihim siyang tanging siya lang ang nakakaalam.Pagkaraan ng ilang sandali, tumalikod siya at tahimik na naglakad pababa ng basement.Habang bumababa sa hagdan, dinukot niya ang sigarilyo, sinindihan iyon, at dahan-dahang humithit.Ang bawat bugso ng usok ay unti-unting humalo sa malamlam na ilaw ng basement, lalo pang nagpapatingkad sa malamig at misteryosong aura ng isang taong sanay mabuhay sa dilim.Maraming pa

Almira POV... Naalimpungatan ako nang makaramdam ng kakaiba.Parang may mali.Parang may nakatingin sa akin.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko, at muntik na akong mapatalon sa gulat nang makita ko si Master Ace na nakaupo sa gilid ng kama.Nakatitig na naman siya sa akin."M-Master Ace naman!" halos mapasigaw ako, nanlalaki ang mga mata habang mabilis na hinahaplos ang dibdib ko dahil sa sobrang gulat.Blangko lang ang ekspresyon niya, pero nakakainis dahil kahit ganoon...Ang gwapo pa rin niya."Get up and cook. I'm hungry," malamig niyang utos.Napakunot ang noo ko."M-Master... paano ka nakapasok dito? At paano mo nalaman kung saan ang kwarto ko?" sunod-sunod kong tanong, halatang naguguluhan.Hindi siya agad sumagot.Tahimik lang siyang nakatingin sa akin, na para bang pinag-aaralan ang bawat reaksyon ko. Sobrang tahimik na halos marinig ko na ang sariling tibok ng puso ko.Maya-maya, bahagya siyang ngumiti.Hindi iyon ngiting masaya.May kakaibang misteryo at bigat iyon.

Almira's POV.. Mabilis akong tumayo-halos madulas pa sa sahig sa sobrang kaba."Mukhang yari na naman ako neto!" bulong ko sa sarili, nanginginig ang boses."Ano, Master Ace?! Nalilibugan ka na naman, bwisit ka!" sigaw kong may halong takot at inis, sabay pahid ng luha sa pisngi. Pero imbes na magalit, ngumisi lang siya yung ngising may halong dilim at panganib.Naghubad kasi siya ng suot niya, kaya alam ko na naman kung saan na naman kami papunta. Nilalabanan ko ang panginginig ng tuhod ko, pero pakiramdam ko, kahit anong sigaw ng utak ko na tumakbo, nananatili akong nakatayo sa harap niya parang may humahawak sa kaluluwa ko para manatili ro'n, sabagay kung tatakbo ako alam ko naman na hindi parin ako makakatakas.Matagal akong takot nakatitig dito. At sa gitna ng kaguluhan sa isip ko, bigla kong naalala ang isang bilyong halaga ng baby!!!Napatawa ako ng mahina hindi ko na alam kung kabaliwan o desperasyon 'to. Pero isa lang ang malinaw sa akin:kung sa dilim ng kwarto na 'to gag

Almira's POV. Pagkatapos naming maghapunan kanina, agad niya akong pinaakyat sa kwarto ko..Lumapit ako sa veranda at sinilip ang paligid. Madilim na...Kanina nakita ko na naman na dumaan ang itim na kotse palabas ng mansion... at ngayon, malakas na ang kutob ko na si Master Ace talaga yun... At malakas din ang kutob kong may daanan talaga sa basement!!"Mas okay pala na bangkay na lang ang pagtuunan ng pansin ni master ehh," bulong ko sa sarili ko.Hindi ko naman alam, malibog pala si master pag may sumpong!!Maya-maya ay nakarinig ako ng kalabog sa mula sa baba. Agad akong napatayo sa kinauupuan ko."Teka... ano 'yun?!" bulong ko sa sarili, Kinilabutan ako sa ideya na mag-isa lang ako sa mansion at Gabi pa!!!. Baka may ibang tao na nakapasok... at dumaan sa basement.Tumayo ako at dahan-dahang sumilip sa pinto, pilit tinatanaw ang ibabang bahagi ng mansion na maliwanag parin dahil sa malalaking chandelier ng sala.Kung may magnanakaw nga, kailangan Kong magtago!!Siguro natanaw n