Todos los capítulos de ปราบพยศคุณหนูจวนแม่ทัพ: Capítulo 21 - Capítulo 30

วันเวลาในเรือนไผ่ขาวผ่านไปอย่างเชื่องช้า และเงียบงัน จ้าวมู่เฉินยังคงพักฟื้นอยู่บนเตียงภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดยิ่งกว่าไข่ในหินจาก ฮูหยินจ้าว แม้ร่างกายภายนอกของบุตรชายวัย สิบแปดปี ซึ่งบัดนี้เติบโตเป็นหนุ่มน้อยรูปร่างสูงสง่า จะค่อยๆ ฟื้นตัว บาดแผลที่ศีรษะเริ่มสมาน แต่สภาพจิตใจ และความทรงจำกลับยังคงเป็นปริศนาอันมืดมนฮูหยินจ้าวเฝ้า สังเกตทุกอากัปกิริยา และพฤติกรรมของบุตรชาย ด้วยหัวใจที่ทั้งเปี่ยมหวัง และหวาดหวั่น นางสังเกตเห็นว่า แววตาของมู่เฉินที่มองมายังนางนั้น แม้จะมีความคุ้นเคยอยู่บ้าง แต่ก็ขาดความลึกซึ้ง และความผูกพันเฉกเช่นบุตรชายวัยหนุ่มที่นางรู้จัก เขามักจะเงียบขรึมในบางครา แต่บางครั้งก็ช่างพูดช่างซักถามในเรื่องราวที่ดูเหมือนจะหลงลืมไปนานแล้วสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกประหลาดใจ และใจหายวาบที่สุด คือพฤติกรรมบางอย่างที่คล้ายคลึงกับเมื่อครั้งเขายังเป็นเด็กน้อยวัยห้าขวบปีไม่มีผิดเพี้ยน นางจำได้แม่นยำว่า ในวัยนั้ บุตรชายคนโตของนางผู้มีแววเฉลียวฉลาดมาแต่กำเนิด มักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการท่องจำตำราซูจิง ด้วยความขยันขันแข็งเกินวัย และบัดนี้... ภาพนั้นก็หวนกลับมาอีกครั้งหลายครั้งที่นางเห็

ขณะนั้นเอง เสียงล้อรถม้าก็ดังขึ้นใกล้ๆ เหล่าหยวน ในชุดสารถีธรรมดา บังคับรถม้าคันใหญ่ที่ดูมั่นคงแข็งแรง แล่นเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าเรือน อย่างนุ่มนวล ท่าทางของเขาดูเป็นปกติ แม้จะแฝงความซุ่มซ่ามเล็กน้อย ตอนลงมาเปิดประตูรถม้า แต่แววตากลับมีความสุขุม และระแวดระวังซ่อนอยู่ตามมาด้วย อาไค่ บ่าวชายคนสนิท ร่างสูงใหญ่ เขาเดินตามรถม้าเทียมเกวียนอีกคันหนึ่งมาติดๆ ก่อนจะเริ่ม ขนย้ายหีบสัมภาระต่างๆ จากพื้นขึ้นไปไว้บนเกวียนคันนั้นอย่างขะมักเขม้น ท่าทางดูแข็งแรงแต่ก็ออกจะเก้งก้างอยู่บ้างตามประสาคนซื่อนายท่านจ้าวเดินออกมาสมทบ เขามองบุตรชายที่ยืนนิ่งอยู่ด้วยแววตาซับซ้อน ก่อนจะหันไปกำชับเหล่าหยวนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง “เหล่าหยวน! การเดินทางครั้งนี้ ความปลอดภัยของคุณชายใหญ่คือสิ่งสำคัญที่สุด ข้าฝากเขาไว้กับเจ้าและอาไค่ ต้องดูแลเขาให้ดีที่สุด ห้ามเกิดเรื่องผิดพลาดใดๆ ขึ้นเด็ดขาด ไม่ว่าเรื่องสุขภาพหรือการเดินทาง เข้าใจหรือไม่!”เหล่าหยวนค้อมกายลงต่ำ รับคำอย่างหนักแน่น แววตาฉายประกายคมกล้าขึ้นมาชั่ววูบก่อนจะกลับไปเป็นปกติ “ขอรับใต้เท้า! ข้าน้อย และอาไค่ จะดูแลคุณชายใหญ่เยี่ยงชีวิต ไม่ให้คลาดสายตา

“ท่านลุง! เกวียนมันเกะกะ ข้าว่า... ข้ายกหลบไปทางโน้นแป๊บเดียวก็หมดเรื่องแล้วขอรับ!” อาไค่ร้องบอกเสียงดัง พร้อมกับเดินดุ่มๆ เข้าไปหาเกวียนคันนั้นทันที“เดี๋ยว..! เดี๋ยวสิอาไค่..! อย่าเพิ่ง..!” เหล่าหยวนร้องห้าม พยายามจะเข้าไปขวาง แต่ดูเหมือนจะก้าวขาพันกันเองจนเกือบสะดุดล้มแต่ช้าไปเสียแล้ว! อาไค่วางมือใหญ่ปานใบตาลลงบนคานเกวียนไม้เนื้อแข็ง ออกแรงเพียงนิดเดียว เกวียนบรรทุกสินค้าที่หนักอึ้งทั้งคันก็ถูก ยกมุมหนึ่งลอยขึ้นจากพื้น ก่อนที่เขาจะดันมันให้ไถลไปด้านข้างได้อย่างง่ายดายราวกับเป็นเกวียนของเล่น!“ครืดดด... โครม! เคร้ง!”เสียงเกวียนครูดกับพื้นดินดังสนั่นหวั่นไหว สินค้าบางส่วนบนเกวียนที่มัดไว้ไม่แน่นหนาพอ ตกลงมากระแทกพื้นเสียงดังโครมคราม ไก่หลายตัวที่ผูกอยู่ใกล้ๆ ตกใจบินกระเจิงไปคนละทิศละทาง ผู้คนรอบข้างต่างหันมามองเป็นตาเดียว บ้างอ้าปากค้าง บ้างหัวเราะ บ้างส่ายหน้าอย่างระอา“เฮ้ย!!! เจ้าบ่าวร่างยักษ์! ทำบ้าอะไรกับเกวียนข้า!!!” พ่อค้าเจ้าของเกวียนร้องลั่น วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาดูสินค้าของตนที่หล่นกระจายอาไค่ยังคงยืนเกาหัวด้วยท่าทางงงๆ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงเกิดความวุ่นวายขึ้น “ข้า... ข้า

ความคิดของเขาวกกลับไปถึงเหตุการณ์ในสนามตีคลี และรอยยิ้มอันเย็นชาขององค์ชายใหญ่ แม้จะไม่มีหลักฐาน แต่สัญชาตญาณของเขากู่ร้องว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา และการถอนตัวของเงามืดเหล่านี้ อาจไม่ใช่สัญญาณที่ดีเสมอไป มันอาจหมายถึงการยืนยันเป้าหมาย... และการเตรียมการสำหรับ ‘อุบัติเหตุ’ ที่แท้จริงที่อาจรออยู่เบื้องหน้าเหล่าหยวนถอนหายใจเบาๆ มือที่กุมบังเหียนกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย เขาเหลือบมองไปยังรถม้าด้านหลังแวบหนึ่ง แววตาฉายประกายกร้าวขึ้นมาชั่วขณะ ก่อนจะกลับไปสงบนิ่งดังเดิม เขาหันไปส่งสัญญาณบางอย่างให้อาไค่ที่อยู่บนเกวียนสัมภาระอย่างแนบเนียน อาไค่พยักหน้ารับ แม้จะยังดูงงๆ เล็กน้อยก็ตามเส้นทางเบื้องหน้ายังคงทอดยาวต่อไป ท่ามกลางทิวทัศน์ที่ดูเหมือนจะงดงามและสงบสุข แต่สำหรับเหล่าหยวนแล้ว ทุกย่างก้าวต่อจากนี้ คือการเดินอยู่บนคมดาบที่ต้องอาศัยความระมัดระวังสูงสุด เพื่อปกป้องคุณชายผู้ไม่รู้เดียงสา ที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่ในโลกอันสงบสุขของตนเอง ให้รอดพ้นจากภยันตรายที่มองไม่เห็น...…..

“แต่เราต้องรีบออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด”ในขณะนั้นเอง อาไค่ก็เริ่มรู้สึกตัว เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ส่ายศีรษะไล่ความมึนงง พอเห็นเหล่าหยวน และคนอื่นๆ เขาก็เบิกตากว้าง “ท่านลุง! คุณชาย! ถิงถิง! พวกเรา... ยังไม่ตาย?” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และโล่งอก แม้จะเจ็บระบมไปทั้งตัว แต่ดูเหมือนร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาจะทนทานต่อการตกกระแทกได้ดีกว่าคนอื่น“ยังไม่ตาย แต่อยู่ในสภาพไม่สู้ดีนัก” เหล่าหยวนตอบ พลางประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว “อาไค่ เจ้าพอจะขยับได้หรือไม่ ลองดูซิว่าเราติดอยู่สูงจากพื้นหุบเหวแค่ไหน และสภาพด้านล่างเป็นอย่างไร”อาไค่พยักหน้ารับ แม้จะยังดูงุนงงแต่ก็ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด เขาค่อยๆ ใช้พละกำลังมหาศาลยันตัวเองขึ้น มองลอดช่องเถาวัลย์ลงไปเบื้องล่างที่มืดมิดและมีเสียงน้ำไหลอยู่ไกลๆ “มองไม่ค่อยชัดเลยขอรับท่านลุง ฝนยังตกอยู่ แต่ดูเหมือนจะไม่