جميع فصول : الفصل -الفصل 60

ณ ค่ายทหารลับในหุบเขาเร้นลับ จดหมายเร่งด่วน ที่ผนึกตราประจำตัวของเหล่าหยวนไว้อย่างแน่นหนา ถูกส่งมอบต่อให้กับม้าเร็วฝีเท้าจัดของกองทัพ ตามคำสั่งพิเศษของแม่ทัพเฉินเหยาจิน ทหารม้าเร็วนายนั้นรับจดหมายมาด้วยความเคารพ ก่อนจะควบม้าทะยานออกจากค่ายลับ ผ่านเส้นทางที่ซับซ้อนซึ่งมีเพียงคนของท่านแม่ทัพเท่านั้นที่ล่วงรู้ มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงด้วยความเร็วสูงสุดภารกิจแรกของม้าเร็วผู้นี้ หาใช่การตรงไปยังจวนสกุลจ้าวไม่ แต่เป็นการมุ่งหน้าไปยัง ตำหนักเหอผิง อันเป็นที่ประทับของ องค์หญิงชิงเหอ พระมารดาของคุณหนูเฉินซูเหริน และเป็นที่พำนักของท่านผู้บัญชาการเฉินซูเหลียงด้วยเช่นกัน ท่านแม่ทัพเฉินเหยาจินได้กำชับอย่างหนักแน่น ให้แจ้งข่าวการรอดชีวิต ของคุณชายจ้าวแก่บุตรชาย และสะใภ้ของท่านให้ทราบเป็นการภายในก่อน เพื่อให้ทั้งสองได้เตรียมตัวรับสถานการณ์และรักษาความลับนี้ไว้ ก่อนที่จดหมายจะถูกนำส่งต่อไปยังจวนสกุลจ้าวม้าเร็วควบตะบึงฝ่าลมฝุ่น ผ่านทิวทัศน์ที่เปลี่ยนจากป่าเขาสู่ทุ่งราบ และเข้าสู่กำแพงเมืองหลวงอันโอ่อ่าในที่สุด เขาเร่งรุดไปยังตำหนักเหอผิง แจ้งข่าวสำคัญแก่ผู้บัญชาการเฉินซูเหลียงและองค์หญิงชิงเหอตามคำสั่ง

“ดูเหมือนว่า สภาพของจ้าวมู่เฉินอาจจะไม่ได้ดีมากนัก ฮูหยินใหญ่ถึงกับร่ำไห้ปานนั้น ไม่ใช่แค่เพราะดีใจที่รอดตายแน่”จ้าวซื่อเจี๋ยขมวดคิ้ว “ท่านแม่หมายความว่า...”“ข้าหมายความว่า มันอาจจะบาดเจ็บสาหัส หรือพิกลพิการ หรืออาจจะ... เสียสติไปแล้วก็ได้” อนุหลิวกล่าวอย่างเยือกเย็น “ใช่สิขอรับ ตกเหวลึกปานนั้น ไม่ตายก็คงพิการ หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็ยิ่งเป็นโอกาสของเรา! แต่เราจะลงมือซ้ำสองโดยประมาทไม่ได้ คนที่ช่วยมันไว้ย่อมไม่ธรรมดา การส่งจดหมายผ่านช่องทางพิเศษถึงจวนเราได้ ย่อมหมายถึงผู้มีอำนาจพอตัว... บางทีอาจเป็นคนของแม่ทัพชายแดนสักคน”“แล้วเราจะทำอย่างไรดี ท่านแม่?” ความกังวลเริ่มคลายลง กลายเป็นแววตาแห่งความทะเยอทะยานที่คุ้นเคย“ในเมื่อศัตรูมีผู้หนุนหลัง เราก็ต้องหาผู้หนุนหลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า!” อนุหลิวกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่จะช่วยให้เจ้าก้าวข้ามหัวพี่ชายเจ้าได้อย่างแท้จริง... องค์ชายใหญ่หลี่ซวน!”จ้าวซื่อเจี๋ยพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่การจะเข้าถึงองค์ชายใหญ่มิใช่เรื่องง่าย”“ย่อมไม่ง่าย แต่ก็ใช่ว่าไม่มีหนทาง” อนุหลิวกล่าว “ข้าได้ยินมาว่า คุณชายชุยจื

เมื่อออกมาสู่โลกภายนอกเขตจวนอันคุ้นเคย จ้าวมู่เฉินรู้สึกตื่นตาตื่นใจระคนประหม่า เฉินซูเหรินรีบจูงมือเขาเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่นางคุ้นเคย เพื่อหลีกเลี่ยงเส้นทางหลักที่อาจมีคนรู้จักพบเห็น ในสายตาของชาวบ้านที่เดินสวนไปมา พวกเขาดูเหมือนพี่ชายรูปงามที่จูงมือน้องสาวน่ารักน่าเอ็นดูออกมาเที่ยวเล่น จ้าวมู่เฉินเองก็พยายาม สงวนท่าทีเขาพยายามยืดตัวตรง เดินด้วยท่าทางนิ่งสงบ เลียนแบบท่าทางสุขุมของท่านลุงหยวนเท่าที่จำได้ เพื่อปิดบังอาการผิดปกติและความรู้สึกไม่มั่นคงของตน ไม่ให้ใครสังเกตเห็นได้ง่ายๆไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงตลาดชายเมืองที่คึกคักจอแจ เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า เสียงต่อรองราคา เสียงผู้คนพูดคุยจอแจ ผสมผสานกับกลิ่นอาหารหอมกรุ่น และสีสันอันหลากหลายของสินค้า ทำให้จ้าวมู่เฉินผู้ไม่คุ้นเคยรู้สึกตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก เขาเดินเกาะแขนเฉินซูเหรินแน่น มองซ้ายมองขวาอย่างสนใจใคร่รู้ขณะที่กำลังเดินเบียดเสียดผู้คนอยู่นั้นเอง ชายร่างผอมโซผู้หนึ่งในชุดมอซ่อก็เดินเซเข้ามาชนจ้าวมู่เฉินอย่างจัง! “โอ๊ะ! ขออภัยคุณชาย!” ชายผู้นั้นกล่าวขอโทษขอโพยอย่างลนลาน ก่อนจะรีบเดินเบียดผู้คนหายไปอย่างรวดเร็ว จ

แม่ทัพผู้เฒ่าเห็นว่าไม่ใช่เรื่องเสียหายอันใด “เอาเถิด” ท่านตอบตกลงอย่างง่ายดายตามประสาปู่ผู้ตามใจหลาน “ปู่จะสั่งให้หมอทหารแวะเวียนไปดูอาการให้ทุกวันตามที่เจ้าขอ... จนกว่าเจ้าจะพอใจก็แล้วกัน”“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ท่านปู่!” เฉินซูเหรินยิ้มกว้างออกมาได้เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน นางรู้สึกขอบคุณในความเมตตาของท่านปู่ และรู้สึกอุ่นใจขึ้นที่อย่างน้อยตนเองก็ได้ทำอะไรบางอย่างเพื่อ 'จ้าวน้อย' บ้างแล้วนับจากวันนั้น หมอทหารก็แวะเวียนมาที่เรือนพักท้ายจวนทุกเช้าตามคำสั่ง และเฉินซูเหรินก็จะคอยอยู่ซักถามอาการของจ้าวมู่เฉินด้วยตนเองเสมอ แม้จะดูเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่การกระทำที่เกิดจากความรู้สึกผิดและความห่วงใยนี้เอง ที่กำลังหล่อหลอมดรุณีน้อยจอมแก่นให้ เติบโตขึ้น มีความรับผิดชอบมากขึ้น... โดยที่นางเองก็อาจจะยังไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย…..ข่าวลือของคุณชายจ้าว สร้างแรงกระเพื่อมอย่างใหญ่หลวงในแวดวงสังคมชั้นสูงของเมืองหลวง ทำให้แต่ละคนที่รู้ข่าวมีความรู้สึกที่แตกต่างกันไป สุดแล้วแต่ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์หรือส่วนได้ส่วนเสียกับคุณชายจ้าวผู้นี้อย่างไรณ จวนสกุลจ้าว บรรยากาศที่เคยโศกเศร้าได้แปรเปลี่ยนเป็นความหวังระ

ขณะเดียวกัน เหล่าขุนนางที่จับกลุ่มกันอยู่บ้าง ก็ต่างกระซิบกระซาบพูดคุยกันถึง เรื่องเคราะห์ร้ายที่บุตรชายของจ้าวเหวินหยวนได้รับ เสียงพึมพำดังลอดมาให้ได้ยินเป็นระยะ “น่าสงสารท่านรองฯ จ้าวนัก บุตรชายคนโตอนาคตไกลต้องประสบเคราะห์เช่นนั้น...” “แต่ก็นับว่ายังมีโชคอยู่บ้าง ได้ยินว่ารอดชีวิตมาได้มิใช่รึ?” “รอดก็เหมือนไม่รอด ได้ข่าวว่าบาดเจ็บสาหัส ความจำเลือนหายไปแล้ว...” “แล้วตอนนี้อยู่ที่ใดกันเล่า? เห็นว่าหาตัวไม่พบไม่ใช่หรือ?” “...สวรรค์ช่างเล่นตลกนัก...”จ้าวเหวินหยวนและเฉินซูเหลียงเดินผ่านกลุ่มขุนนางเหล่านั้นไปเงียบๆ โดยไม่ได้แสดงความคิดเห็นหรือหยุดทักทายผู้ใดเป็นพิเศษ เมื่อมาถึงลานกว้างหน้าพระราชวัง รถม้าคันหนึ่งซึ่งประดับตราสัญลักษณ์ของตำหนักเหอผิงก็เคลื่อนเข้ามาจอดเทียบรออย่างนุ่มนวลรถม้าของตำหนักเหอผิงแล่นออกจากเขตวังหลวงช้าๆ ผ่านประตูชั้นต่างๆ ออกมาสู่ถนนหลวงของเมืองหลวง จ้าวเหวินหยวนนั่งเหม่อมองทิวทัศน์ภายนอกที่เคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ แสงแดดยามสายเริ่มเจิดจ้า เสียงจอแจของผู้คนและรถม้าบนท้องถนนดังเข้ามาเป็นระยะ แต่ดูเหมือนสิ่งเหล่านี้จะไม่ได้ผ่านเข้าสู่การรับรู้ของเขาเลยแม้แต่น้อย จิ