Todos los capítulos de ปราบพยศคุณหนูจวนแม่ทัพ: Capítulo 31 - Capítulo 40

แสงอรุณลอดผ่านม่านหมอกบางเบา สาดลำแสงอ่อนๆ เข้ามายังปากถ้ำ เผยให้เห็นภาพภายในที่ต่างไปจากเมื่อคืนเล็กน้อย ถิงถิงซึ่งนอนซมด้วยพิษไข้ บัดนี้ลืมตาขึ้นแล้ว แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวและดูอิดโรย แต่แววตากลับมีประกายของสติสัมปชัญญะคืนมาบ้างแล้ว นางค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงผนังถ้ำอย่างเชื่องช้า ความร้อนในกายทุเลาลงไปมาก เหลือเพียงความอ่อนเพลียและปวดเมื่อยไปทั้งร่างจ้าวมู่เฉินที่นอนหลับอยู่ข้างๆ รู้สึกตัวตื่นเมื่อถิงถิงขยับตัว เขารีบลุกขึ้นนั่งตามทันที ดวงตาที่ยังฉายแววไร้เดียงสาจ้องมอง 'พี่สาว' ของเขาอย่างพิจารณา “พี่ถิงถิง... ตื่นแล้วหรือขอรับ?” เขาเอ่ยถามเสียงใส “หายหนาวแล้วหรือยัง?”ถิงถิงฝืนยิ้มบางๆ ส่งให้ “เจ้าค่ะ คุณชาย... ข้าดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณท่านนะเจ้าคะที่อยู่เป็นเพื่อนข้าทั้งคืน” “ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย พี่ถิงถิงเก่งต่างหาก” จ้าวมู่เฉินตอบตามความรู้สึก ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ “พี่หิวไหม? อยา

เหล่าหยวนเคลื่อนกายผ่านพงไพรหนาทึบด้วยฝีเท้าอันแผ่วเบาราวกับพยัคฆ์ซุ่มซ่อน ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวเต็มที่ ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบด้านอย่างระแวดระวัง ขณะที่หูคอยเงี่ยฟังเสียงฝึกซ้อมทางทหารที่ดังแว่วมาเป็นระยะ เสียงนั้นช่วยนำทาง แต่ก็เป็นเครื่องเตือนใจถึงอันตรายที่อาจรออยู่เบื้องหน้า ภูมิประเทศของหุบเหวเร้นลับแห่งนี้ยิ่งมายิ่งซับซ้อน หน้าผาหินปูนสูงชันสลับกับป่าดิบชื้น และหลุมยุบขนาดเล็กใหญ่ เถาวัลย์และไม้เลื้อยพันเกี่ยวกันรกเรื้อ ยากต่อการเดินทางสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับอดีตทหารม้าหน่วยพิเศษเช่นเขาแล้ว มันเป็นเพียงอุปสรรคที่ต้องใช้ความชำนาญ และความอดทนในการก้าวข้ามยิ่งเข้าใกล้ต้นเสียงมากเท่าใด ความรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ป่าร้างธรรมดาก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น เหล่าหยวนสังเกตเห็นร่องรอยการดัดแปลงสภาพแวดล้อมอย่างชาญฉลาด กิ่งไม้บางกิ่งถูกตัดแต่งเพื่อเปิดเส้นทางลับ ก้อนหินบางก้อนถูกวางในตำแหน่งที่ผิดธรรมชาติคล้ายเป็นเครื่องหมายบอกทาง และบางครั้งเขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของควันไฟที่ลอยมากับลม บ่งบอกถึงการตั้งค่ายพักแรมในที่สุด เมื่อเขาปีนขึ้นมาถึงสันเนินเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังม

แม่ทัพเฉิงเหยาจินนั่งฟังอย่างสงบ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาทางสีหน้า แต่ดวงตาคู่คมนั้นไม่ละไปจากเหล่าหยวนเลยแม้แต่วินาทีเดียว เมื่อเหล่าหยวนเล่าจบ ความเงียบก็เข้าปกคลุมกระโจมอีกครั้ง มีเพียงเสียงคบไฟที่ลุกไหม้เบาๆ“เรื่องที่เจ้าเล่ามานั้นเหลือเชื่อยิ่งนัก” แม่ทัพเฒ่ากล่าวในที่สุด“การรอดชีวิตจากการตกเหวแห่งนี้แทบเป็นไปไม่ได้ และการที่พวกเจ้ามาปรากฏตัวใกล้กับค่ายลับของข้า... มันบังเอิญเกินไป”“ข้าน้อยทราบดีว่าเรื่องนี้เหลือเชื่อ แต่ทุกคำที่กล่าวล้วนเป็นสัตย์จริง โปรดท่านแม่ทัพโปรดพิจารณาด้วยเถิดขอรับ” เหล่าหยวนยืนกราน“เจ้าอ้างว่าเป็นเพียงคนเดินทาง แต่ท่าทาง การยืน การตอบคำถามของเจ้า บ่งบอกว่าเจ้าได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป” สายตาของเฉิงเหยาจินหรี่ลง “เจ้าเป็นใครกันแน่ คนแซ่หยวน?”เหล่าหยวนนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ เขารู้ดีว่าหากไม่สามารถทำให้แม่ทัพเฒ่าผ

การปรากฏตัวของทหารในชุดเกราะเต็มยศ ทำให้ทั้งอาไค่ ถิงถิง และจ้าวมู่เฉินเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจระคนความโล่งใจ ความรู้สึกปลอดภัยที่แท้จริงเอ่อล้นขึ้นมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ประสบเหตุร้ายทหารนายหนึ่งกางเปลหามออกอย่างรวดเร็ว “เชิญแม่นางพักผ่อนบนนี้เถิด พวกเราจะนำทางท่านกลับค่ายเอง” เขากล่าวกับถิงถิงด้วยความสุภาพ ถิงถิงขอบคุณ และยอมขึ้นไปนอนบนเปลแต่โดยดี ร่างกายของนางยังต้องการการพักผ่อนขบวนเดินทางกลับจึงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีทหารฝีมือดีคอยคุ้มกันหน้าหลังอย่างแน่นหนา เหล่าหยวนเดินเคียงข้างเปลหาม คอยดูแลถิงถิง ส่วนอาไค่เดินประกบจ้าวมู่เฉินที่เดินจับชายเสื้อเหล่าหยวนไม่ยอมห่าง ระหว่างทาง เหล่าหยวนได้เล่าเรื่องราวที่เขาได้พบเจอที่ค่ายทหารให้ทั้งสามฟังคร่าวๆ ว่าเขาได้พบกับแม่ทัพใหญ่ผู้มีเมตตา ซึ่งเป็นทหารของต้าถัง และท่านได้เสนอที่พักและความช่วยเหลือให้ โดยเลี่ยงที่จะกล่าวถึงฐานะที่แท้จริงของแม่ทัพ หรืออดีตของตนเอง เพื่อไม่ให้ดูซับซ้อนหรือน่ากลัวเกินไปสำหรับคุณชาย

หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่คณะของจ้าวมู่เฉินได้ย้ายเข้ามาพักพิงยังเรือนหลังเล็กอันสงบเงียบท้ายจวนแม่ทัพเฉินเหยาจิน ชีวิตเริ่มเข้าสู่ภาวะปกติมากขึ้นภายใต้ความปลอดภัย และการดูแลอย่างดี อาการของถิงถิงหายดีเป็นปกติแล้ว เหลือเพียงความอ่อนเพลียเล็กน้อย ส่วนบาดแผลภายนอกของทุกคนก็ค่อยๆ สมานตัวทว่า แม้จะมีที่พักอันสะดวกสบาย และอาหารการกินที่ไม่ขาดตกบกพร่อง แต่เงาแห่งความไม่แน่นอนก็ยังคงทอดทับอยู่ในใจของเหล่าหยวน อาไค่ และถิงถิงบ่ายวันหนึ่ง ณ โถงกลางของเรือนพัก ซึ่งตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน ทั้งสี่คนนั่งล้อมวงกันอยู่รอบโต๊ะไม้ตัวเตี้ย กลางโต๊ะนั้น มี กองเงินอีแปะทองแดง กองหนึ่งวางอยู่ แสงแดดยามบ่ายที่ส่องผ่านหน้าต่างลงมากระทบเหรียญโลหะ ทำให้เกิดประกายวับแวมเป็นครั้งคราว เสียงเหรียญกระทบกันเบาๆ ดังขึ้นเมื่อเหล่าหยวนใช้นิ้วเกลี่ยมันอย่างครุ่นคิด“ข้านับดูคร่าวๆ แล้ว” เหล่าหยวนเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ “เงินกองนี้... น่าจะพอให้เราใช้จ่าย