All Chapters of ปราบพยศคุณหนูจวนแม่ทัพ: Chapter 1 - Chapter 10

ปลายยามซวี (19.00-21.00 น.) ค่ำคืนปกคลุมเรือนไผ่ขาวด้วยม่านแห่งความเงียบสงบ แสงจันทร์นวลกระจ่างพราวพร่างอยู่บนผืนฟ้า กระทบต้องหลังคากระเบื้องของเรือนน้อย เสียงจิ้งหรีดร้องระงมอยู่ภายนอก ประสานเสียงกบร้องหาคู่ ดุจบทเพลงแห่งรัตติกาลที่บรรเลงอยู่ไม่รู้จบจ้าวมู่เฉินก้าวเท้าเข้าสู่เรือนของตน ดวงตาสีดำสนิททอดมองรอบกายด้วยความรู้สึกอันยากจะพรรณนา ‘ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ชั้นไม้วางตำรายังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิม ผนังเรือนยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนของไม้จันทน์’ เขาใช้ปลายนิ้วเรียวละไล้ไปตามพื้นผิวของมัน ลูบสัมผัสความทรงจำอันแสนไกล ตั้งแต่เยาว์วัยเขาเติบโตภายในเรือนแห่งนี้ หลับใหลใต้ชายคาแห่งความอบอุ่น ทุกย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยอดีตที่เขาคิดถึงหลังจากชำระล้างร่างกายด้วยน้ำอุ่น กลิ่นกำยานที่จุดไว้ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย ละอองไอหอมรัญจวนลอยอ้อยอิ่งทั่วห้อง จ้าวมู่เฉินสวมอาภรณ์นอนสีเรียบง่าย ก่อนเดินไปยังโต๊ะไม้สักด้านหนึ่ง หยิบเอกสารที่บิดาสั่งให้บ่าวชายนำมาให้ แล้วเริ่มต้นอ่านข้อมูลเกี่ยวกับเด็กน้อยเฉินซูเหรินเพียงไม่นาน ริมฝีปากของเขาก็แย้มยิ้มอย่างขบขัน ขณะที่สายตาไล

แสงแดดอ่อนยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องสีเขียวไข่กาของเรือนไผ่ขาว เงาของต้นหลิวที่ปลูกเรียงรายอยู่ริมสระน้ำโบกไหวตามแรงลม จ้าวมู่เฉินในวัยสิบห้าปีนั่งสงบนิ่งอยู่บนเสื่อลำแพน มือขวาถือพู่กันจรดลงบนกระดาษขีดเขียนตัวอักษรอย่างพลิ้วไหว บทกวีที่เขาแต่งขึ้นถูกถ่ายทอดลงบนแผ่นกระดาษด้วยลายมือที่งดงาม และเฉียบคมสามวันหลังจากกลับจากตำหนักเหอผิง เสียงจอแจของเหล่าชาวบ้านที่ออกมามุงดูเรื่องมงคลหน้าจวนสกุลจ้าว บรรดาบ่าวไพร่ต่างก้มกราบหน้าผากแนบพื้นรอรับพระราชโองการ ทว่าใบหน้าล้วนฉายแววปิติยินดี แม้จะพยายามก้มหน้าหลบซ่อนความรู้สึก แต่รอยยิ้มกลับเผยออกมาอย่างปิดไม่อยู่ การได้รับพระราชโองการจากฝ่าบาทเช่นนี้ นับเป็นเกียรติใหญ่หลวงต่อจวนสกุลจ้าวขบวนเชิญพระราชโองการมาถึง รถม้าหรูหราเคลือบทองอร่าม ลากโดยม้าศึกสี่ตัวที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี ขันทีในวังยกหีบแพรพรรณ เงินทอง เครื่องประดับ และสี่สิ่งวิเศษสำหรับนักปราชญ์ออกมาตั้งเรียงรายเบื้องหน้าจ้าวมู่เฉิน สิ่งของล้ำค่าเหล่านี้บ่งบอกถึงพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาทอย่างชัดเจนกงกงวัยกลางคนที่เป็นผู้อ่านราชโองการลอบพิจารณาจ้าวมู่เฉินอยู่เงียบ ๆ ดรุณีหนุ่มตร

จ้าวมู่เฉินรีบสาวเท้าออกจากบริเวณภูเขาจำลอง เงาร่างสูงสง่าทอดผ่านแสงแดดยามบ่าย แต่ภายในใจกลับเต้นระส่ำด้วยความกังวล เสียงสนทนาที่ได้ยินเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในหู เขากลัวว่าองค์ชายใหญ่จะสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นทันใดนั้นเอง หางตาขององค์ชายใหญ่ก็เหลือบไปเห็นเงาบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ใกล้ภูเขาจำลอง เขาชะงักฝีเท้า หันไปมองด้วยความสงสัย“เมื่อครู่ท่านเห็นอะไรหรือไม่..?”เขาถามบุรุษวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างๆบุรุษผู้นั้นส่ายหน้า “ข้าไม่ได้สังเกตเห็นอะไร ท่านอาจจะตาฝาดไปเอง”องค์ชายใหญ่ขมวดคิ้ว เขาไม่แน่ใจว่าตนเองคิดไปเองหรือไม่ แต่ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลยังคงวนเวียนอยู่ในใจขณะเดียวกัน จ้าวมู่เฉินก็รีบออกจากตำหนักศึกษาหลวงด้วยความรวดเร็ว เมื่อเห็นรถม้าของเหล่าหยวนจอดรออยู่หน้าวัง เขาจึงสั่งให้สารถีรีบกลับจวนทันที“เหล่าหยวน เร็วเข้า..! กลับจวนโดยเร็วที่สุด..!”จ้าวมู่เฉินกระโดดขึ้นรถม้าอย่างรวดเร็ว เขากลัวว่าองค์ชายใหญ่ และบุรุษผู้นั้นจะตามมา เขาแง้มม่านหน้าต่างออกดู เห็นว่าไม่มีใครตามมา เขาจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกภายในรถม้า จ้าวมู่เฉินนั่งเหงื่อกาฬไหลเปียกหลัง

รองอาจารย์ใหญ่ชวี ก้าวออกมาเบื้องหน้า มองลูกศิษย์ที่อ่อนล้าด้วยสายตาเห็นใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัด“ฝ่าบาทมีพระราชบัญชาให้แจ้งแก่พวกเจ้าว่า ในค่ำคืนนี้ จะมีการจัดงานเลี้ยงฉลองต้อนรับคณะราชทูตจากแคว้นถู่ปัว ณ พระราชวังหลวง พวกเจ้าทุกคนต้องเข้าร่วมงานโดยพร้อมเพรียงกัน”เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นในกลุ่มลูกศิษย์ หลายคนเริ่มมีสีหน้าสดชื่นขึ้น เมื่อรู้ว่าจะได้เข้าร่วมงานเลี้ยงในพระราชวังหลวง“และอีกสามวัน จะมีการจัดการแข่งขันตีคลีระหว่างแคว้นขึ้น ฝ่าบาททรงมีพระราชประสงค์ให้พวกเจ้าทุกคนมีส่วนร่วมในการนำชัยชนะมาสู่แผ่นดินต้าถัง” รองอาจารย์ใหญ่ชวีกล่าวเสริม“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ/ขอรับ” เหล่าลูกศิษย์ต่างตอบรับเสียงดัง บ้างตอบด้วยเสียงหนักแน่น บ้างตอบด้วยเสียงหอบเหนื่อย บ้างตอบด้วยเสียงอ่อยๆ แสดงถึงความไม่เต็มใจที่จะเข้าร่วมการแข่งขัน“พวกเจ้าจงกลับไปพักผ่อน เปลี่ยนอาภรณ์ให้เรียบร้อย แล้วเดินทางไปร่วมงานเลี้ยงตามเวลาที่กำหนด”รองอาจารย์ใหญ่ชวีเอ่ย ก่อนจะเดินนำอาจารย์คนอื่นๆ กลับเข้าไปในตำหนักศึกษาเหล่าลูกศิษย์ค่อยๆ ทยอยลุกขึ้นยืน บ้างประคองเพื่อน บ้างเดินกะเผลกออกจากลานหน้าตำหนักศึกษา เสียงพูด

นายท่านจ้าวซดน้ำแกงเข้าไปอึกใหญ่ รสขมปนเปรี้ยวของสมุนไพรช่วยให้เขาเริ่มรู้สึกตัวขึ้นเล็กน้อย ทว่าฤทธิ์สุรายังคงครอบงำ ทำให้เขาพลั้งปากเอ่ยถึงเรื่องราวที่ไม่ควรเอ่ยถึง“ความทุกข์ที่อัดอั้นในใจของข้าตอนนี้มันใหญ่หลวงนัก เจ้า...เจ้าไม่รู้อะไร...เฉินเอ๋อร์...เขา...เขาได้ยิน...องค์ชายใหญ่...กับ...แม่ทัพ...กำลังวางแผน”อนุหลิวชะงักมือ ใบหน้าของนางซีดเผือด นางรีบใช้มือปิดปากนายท่านจ้าวแน่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ“ท่านพี่! ท่านพูดอะไรออกมา! เรื่องราชสำนักไม่ควรเอ่ยยามเมา ท่านอย่าได้พูดถึงมันอีก!” นางกระซิบเสียงสั่นทว่าเมื่อนางได้ยินว่าจ้าวมู่เฉินบังเอิญได้ยินเรื่องราวการก่อกบฏ นางก็เปลี่ยนท่าที ดวงตาของนางเปล่งประกายวาวโรจน์ นางรีบคาดคั้นถามรายละเอียดจากนายท่านจ้าว แม้เขาจะเมามายจนพูดจาไม่รู้เรื่อง แต่ข้อมูลที่ได้มาก็มากพอที่อนุหลิวจะเข้าใจสถานการณ์“จ้าวมู่เฉิน...มันบังเอิญรู้เรื่องนี้...” อนุหลิวพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของนางฉายแววอำมหิต “...ถ้าปล่อยมันไว้...มันอาจจะนำภัยมาสู่เราได้...”นางลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนด้านนอก แสงจันทร์สาดส่องลงมา ทำให้ใบหน้าของนางดู