All Chapters of ปราบพยศคุณหนูจวนแม่ทัพ: Chapter 41 - Chapter 50

ข้างกายบนโต๊ะไม้เตี้ยตัวหนึ่ง มีชุดน้ำชา ที่ยังอุ่นกรุ่นส่งกลิ่นหอมจางๆ และจานกระเบื้องเคลือบเล็กๆ บรรจุผลไม้เชื่อมสีอำพัน หวานฉ่ำวางอยู่ ตาก็อ่านตำรา มือข้างหนึ่งก็เอื้อมไปหยิบผลไม้เชื่อมเม็ดอวบเข้าปากเป็นระยะๆ เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข เขากำลังดำดิ่งอยู่ในโลกอันเรียบง่ายและสงบสุขของตนเองแต่แล้ว ในความเงียบสงบนั้น พลันมีบางสิ่งเคลื่อนไหว!มือเล็กๆ ขาวผ่องสองข้าง ค่อยๆ เกาะเข้าที่ขอบกำแพง เตี้ยๆ ที่กั้นเขตเรือนพักออกจากสวนด้านนอก ก่อนที่ศีรษะเล็กๆ ที่ประดับด้วยปิ่นปักผมรูปผีเสื้อจะ ชะโงกขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็น ดรุณีน้อยผู้หนึ่ง อายุราวแปดขวบปี ดวงหน้างดงามหมดจดราวกับหยกเจียระไน ผิวขาวผุดผ่อง ดวงตากลมโตฉายแววซุกซนและอยากรู้อยากเห็นนางคือเฉินซูเหริน คุณหนูผู้แก่นแก้วแห่งจวนแม่ทัพ ที่แอบใช้เวลาว่างยามบ่ายหนีพี่เลี้ยงออกมาสำรวจ “อาณาเขตใหม่” ที่ท่านปู่เพิ่งจัดให้ “แขกพิเศษ” พักอาศัย นางใช้สายตาคู่กลมโตนั้น สาดส่องสำรวจไปทั่วบริเวณลานกว้างอย่างรวดเร็

เฉินซูเหรินปีนข้ามกำแพงเตี้ยๆ กลับเข้ามายังเขตสวนของจวนใหญ่อย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับกระรอก นางปัดเศษดินเศษหญ้าออกจากชุดผ้าไหมเนื้อดีอย่างลวกๆ ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินไปยังเรือนพักหลักของท่านปู่ทันที ในหัวเล็กๆ ของนางนั้นเต็มไปด้วยคำถาม และความสับสนปนเปเด็กหนุ่มคนนั้น... จ้าวมู่เฉิน... ใช่ชื่อนี้จริงๆ หรือ? เหตุใดจึงมาอยู่ที่เรือนหลังเล็กท้ายจวนได้? แล้วท่าทางแปลกประหลาดเหมือนเด็กไม่รู้ความนั่นอีกเล่า? มันช่างแตกต่างจากคำร่ำลือที่นางเคยได้ยินจากพวกพี่ๆ หรือเหล่าคุณหนูในเมืองหลวงลิบลับนัก พวกนั้นต่างพูดถึงคู่หมั้นของนางว่าเป็นคุณชายหนุ่มผู้เพียบพร้อม มีความสามารถทั้งบุ๋นบู๊ หน้าตาหล่อเหลาคมคาย... แต่คนที่นางเพิ่งเจอเมื่อครู่นี้ กลับดูเหมือนเด็กโข่งท่าทางเซ่อซ่าที่สนใจแต่ผลไม้เชื่อมเสียมากกว่า!นางไม่เข้าใจ! และเมื่อไม่เข้าใจ เฉินซูเหรินผู้ไม่เคยเก็บงำความสงสัยไว้ได้นาน ก็ตัดสินใจว่าจะต้องไปหาคำตอบจากผู้ที่น่าจะรู้ดีที่สุด ท่านปู่ของนางเอง!นางเดินลัด

ในตาพลันเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม เมื่อเห็นว่ามือเล็กๆ ที่เพิ่งตบบ่าเขาเมื่อครู่นั้น บัดนี้มี ของชิ้นหนึ่งพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า มันคือ ลูกข่างไม้ กลึงเกลาอย่างดี สีสันสดใส เป็นของเล่นยอดนิยมที่เด็กๆ ในเมืองหลวงชอบเล่นกันยิ่งนัก ความทรงจำรางๆ แวบเข้ามาในหัว ก่อนเดินทางออกจากเมืองหลวง จ้าวมู่เฉินเหมือนจะเคยได้ผ่านตา เด็กๆ ข้างถนนเล่นเจ้าสิ่งนี้ด้วยความสนุกสนาน แต่เขาไม่เคยได้ลองเล่นมันเลยสักครั้งดวงตาของจ้าวมู่เฉินเป็นประกายด้วยความสนใจใคร่รู้ เขาลืมความตกใจเมื่อครู่ไปเสียสิ้น ยื่นมือออกไปหมายจะจับลูกข่างไม้นั้นมาดูใกล้ๆ ทว่าเฉินซูเหรินกลับไวกว่า! นางพลิกข้อมือหลบมือของเขาได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ“อยากเล่นหรือ?” นางถามพลางหมุนลูกข่างในมือโชว์ ยั่วเย้าให้อยากมากขึ้นจ้าวมู่เฉินพยักหน้าหงึกๆ อย่างรวดเร็ว ดวงตาจ้องมองลูกข่างไม่วางตา"ถ้าอยากเล่น..." เฉินซูเหรินยิ้มอย่างมีเลศนัย เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ทำท่าทางเหมือนผู้ใหญ่กำลังสั่งสอนเด็ก "...เจ้าต้อง เรียนข้าว่า

นับจากวันแรกที่ได้พบกัน โลกอันเงียบเหงาและสับสนของ จ้าวมู่เฉิน ก็พลันสว่างไสวและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เขามีความสุขเป็นอย่างยิ่งที่ได้รู้จัก 'พี่ใหญ่เฉิน' สหายเพียงคนเดียวที่เขามีในเวลานี้ ความรู้สึกอิสระและเป็นตัวของตัวเองที่เขาสัมผัสได้เมื่ออยู่กับนางนั้น เป็นดั่งสายลมเย็นที่พัดพาความกังวลและความหวาดกลัวให้จางหายไปชั่วขณะทุกๆ วัน ในช่วงเวลาที่เหล่าหยวนและอาไค่ออกไปทำงานภายนอก เฉินซูเหรินก็จะหาทางแอบหนีจากจวนใหญ่มายังเรือนพักท้ายสวนแห่งนี้เสมอ นางจะนำของเล่นแปลกใหม่มาอวดเขาเสมอ วันนี้อาจจะเป็นว่าวผีเสื้อสีสวยที่นางเพิ่งได้มาใหม่ วันพรุ่งนี้อาจจะเป็นหน้ากากไม้รูปเทพเจ้าที่ดูน่าเกรงขาม หรือบางวันก็เป็นเพียงก้อนหินรูปร่างประหลาดที่นางเก็บได้ระหว่างทาง จ้าวมู่เฉินจะตื่นเต้นดีใจกับของทุกชิ้นที่พี่ใหญ่เฉินนำมาให้ ดวงตาเป็นประกายราวกับเด็กน้อยที่ได้รับของขวัญล้ำค่าแต่ความสัมพันธ์ของพวกเขามิได้มีเพียงการเล่นสนุกฝ่ายเดียว ในบางครั้ง เมื่อเฉินซูเหรินรู้สึกเบื่อหน่ายของเล่นแล้ว หรืออาจจะแค่อยากแกล้งทำตัวเป็น 'ผู้ใหญ

“ทานยานี้ต่อเนื่องสักเจ็ดวัน จะช่วยบำรุงร่างกายและปรับสมดุลลมปราณและการไหลเวียนของเลือดได้”หลังจากเสร็จสิ้นการรักษาและจัดยาเรียบร้อยแล้ว ขณะที่ท่านหมอกำลังจิบชาที่ถิงถิงรินให้ เหล่าหยวน ผู้มีสีหน้าครุ่นคิดมาตลอด ก็ตัดสินใจเอ่ยถามในสิ่งที่เขากังวลใจที่สุดขึ้นมา “เอ่อ... ท่านหมอขอรับ” เขาเริ่มด้วยความลังเลเล็กน้อย “ไม่ทราบว่าท่านพอจะได้ข่าวคราวอันใดจากเมืองหลวงบ้างหรือไม่ขอรับ? ข้าน้อย... ข้าน้อยเพียงแต่ กังวลว่า ข่าวเรื่องอุบัติเหตุของคุณชาย... จะกระจายไปถึงเมืองหลวงแล้ว หรือไม่...”ท่านหมอชะงักมือที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นเล็กน้อย มองหน้าเหล่าหยวน ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ข่าวไปถึงแล้ว ท่านหยวน และไปไกลกว่าที่ท่านคิดเสียอีก” น้ำเสียงของท่านหมอแฝงความเห็นใจ “ตอนนี้ในเมืองหลวงร่ำลือกันให้แซ่ด ว่าขบวนของคุณชายจ้าวมู่