Alle Kapitel von ปราบพยศคุณหนูจวนแม่ทัพ: Kapitel 11 – Kapitel 20

ข่าวลือที่ถูกสร้างขึ้นอย่างจงใจนี้ ถูกปรุงแต่งให้งดงามเกินจริงเล็กน้อย หากแต่แก่นแท้ของคุณธรรม และความสามารถของจ้าวมู่เฉินนั้นเป็นที่ประจักษ์อยู่แล้ว ข่าวนี้จึงยิ่งเสริมส่งให้ภาพลักษณ์ของเขาเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้นในสายตาชาวฉางอัน จนนาม “จ้าวมู่เฉิน” กลายเป็นหัวข้อสนทนาอันดับต้นๆ ในเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว โดยที่เจ้าตัวเอง ซึ่งอาจกำลังนั่งขัดสมาธิทบทวนตำราอยู่ในเรือนไผ่ขาวอันเงียบสงบ หรือเตรียมตัวเข้าเฝ้าองค์รัชทายาท ยังคงไม่ล่วงรู้ถึงกระแสธารแห่งคำสรรเสริญที่กำลังถาโถมอยู่ภายนอก และยิ่งไม่ตระหนักว่า... คำสรรเสริญเหล่านั้น กำลังนำพาภัยร้ายมาสู่ตนภายในตำหนักส่วนพระองค์อันโอ่อ่า หากแต่แฝงเร้นไว้ซึ่งบรรยากาศอันตึงเครียด ไอสังหารเย็นเยียบอบอวลไปทั่วบริเวณ องค์ชายใหญ่หลี่ซวน ประทับนั่งอยู่บนพระเก้าอี้ ดวงตาเรียวคมหรี่ลงเล็กน้อยขณะสดับฟังรายงานจากขันทีคนสนิทเกี่ยวกับข่าวลือที่สะพัดไปทั่วเมือง เมื่อได้ยินนามของจ้าวมู่เฉินกับการสรรเสริญเยินยอเหล่านั้น สีพระพักตร์พลันเคร่งขรึมลงทันที“จ้าวมู่เฉิน... คุณชายจวนขุนนางจ้าวผู้นั้นอีกแล้วรึ?” พระสุรเสียงแฝงแววไม่พอพระทัยอย่างชัดเจน “ขุนนางสกุลจ้าวแ

หลายครั้งที่นักรบถู่ปัวสามารถควบม้าตัดหน้า แย่งชิงลูกคลีไปจากผู้เล่นต้าถังได้อย่างง่ายดาย หรือหลบหลีกการเข้าปะทะด้วยการบังคับม้าอันน่าทึ่ง ทำให้รูปเกมของต้าถังเสียกระบวนไปชั่วขณะ เสียงโห่ร้องชื่นชมในความสามารถของทัพถู่ปัวดังขึ้นเป็นระยะจากฝั่งผู้ชมชาวฉางอันเอง สลับกับเสียงให้กำลังใจทัพต้าถังจ้าวมู่เฉินเห็นองค์ชายใหญ่เริ่มมีสีพระพักตร์บึ้งตึงขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกฝ่ายตรงข้ามกดดันอย่างหนัก เฉินซีห่าวเองก็ดูกระวนกระวาย พยายามเร่งเกมบุกอย่างหักโหม แต่กลับยิ่งเปิดช่องว่างให้ฝ่ายถู่ปัวโต้กลับได้ง่ายขึ้น‘ความชำนาญบนหลังอาชาคือหัวใจสำคัญของการตีคลี’ จ้าวมู่เฉินคิดในใจ ‘ฝ่ายเราเน้นพละกำลัง และกลยุทธ์ตามตำรา แต่ขาดความลื่นไหลและความเข้าใจในธรรมชาติของม้าศึกเฉกเช่นพวกเขา หากยังคงเล่นในรูปแบบนี้ต่อไป เกรงว่าจะเสียทีให้แก่ฝ่ายถู่ปัวเป็นแน่’เขาทอดสายตามองเกมที่ยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด การปะทะกันเริ่มหนักหน่วงขึ้น ผู้เล่นทั้งสองฝ่ายต่างไม่มีผู้ใดยอมอ่อนข้อให้แก่กัน แม้จะยังไม่เห็นสัญญาณอันตรายที่มุ่งเป้ามายังตนเองโดยตรง แต่ความเข้มข้นของการแข่งขัน และความเหนือกว่าของคู่ต่อสู้ ก็ทำให้บรรยากาศในสนาม

ความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งประจักษ์แก่ใจ มิได้ทำให้จ้าวมู่เฉินตื่นตระหนกจนเสียขวัญ ตรงกันข้าม มันกลับจุดประกายความเย็นเยียบ และความมุ่งมั่นอันแข็งแกร่งขึ้นในดวงตาของเขา บัดนี้ ทุกการเคลื่อนไหวในสนามมิใช่เพียงเพื่อชัยชนะ แต่คือการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดการแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป จ้าวมู่เฉินเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังยิ่งขึ้น พยายามทิ้งระยะห่างจากนักกีฬาถู่ปัวที่จับจ้องเขาเป็นพิเศษ แต่การป้องกันตัวเพียงอย่างเดียวย่อมไม่พอ เขาเริ่มส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมทีม เริ่มใช้กลยุทธ์ที่ได้วางแผนร่วมกับองค์รัชทายาท“ฝ่าบาท! ทางซ้ายพ่ะย่ะค่ะ!” เสียงของจ้าวมู่เฉินดังขึ้น ชัดเจนท่ามกลางเสียงอึกทึก เขาตีส่งลูกคลีไปยังตำแหน่งที่องค์รัชทายาทกำลังเคลื่อนที่ไปองค์รัชทายาทหลี่เสียนทรงรับลูกได้อย่างแม่นยำ ตรัสตอบด้วยสุรเสียงหนักแน่น “รับทราบ..! เสิ่นคุน..! สกัดทางนั้น..!”“ขอรับ..!” คุณชายเสิ่นตอบรับ ขับม้าเข้าสกัดกั้นนักกีฬาถู่ปัวที่พยายามจะเข้ามาแย่งลูกทันที เปิดพื้นที่ว่าง"ตู้เหอ! เติม.!" จ้าวมู่เฉินร้องบอกเพื่อนอีกคน“เข้าใจแล้ว..!” คุณชายตู้ควบม้าทะยานขึ้นหน้าไปยังตำแหน่งที่ได้เปรียบ เตรียมพร้อมรับลูกส่งต่

ณ กระโจมผ้าใบสีขาวขนาดใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังอัฒจันทร์อันอึกทึกของสนามแข่งตีคลี บัดนี้ บรรยากาศภายในกลับเงียบสงัดและอบอวลไปด้วยกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ กลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรนานาชนิดที่ใช้ในการรักษา ลอยผสมผสานกับกลิ่นยาต้ม และกลิ่นคาวจางๆ ของโลหิต สร้างความรู้สึกทั้งสงบ และน่าหวั่นเกรงในคราวเดียวกัน แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผืนผ้าใบลงมา ทำให้ภายในไม่มืดทึบจนเกินไป แต่ก็ไม่สว่างจ้าจนรบกวนผู้ป่วย บนชั้นไม้ และโต๊ะเล็กๆ รอบกระโจม วางเรียงรายไปด้วย อุปกรณ์ทางการแพทย์ เท่าที่จำเป็น เข็มเงินวาววับ ผ้าพันแผลสะอาด ขวดกระเบื้องใส่ยาลูกกลอน และยาผงต่างๆใจกลางกระโจมนั้น บน แคร่ไม้ เรียบง่ายตัวหนึ่ง จ้าวมู่เฉินกำลังนอนหายใจรวยริน หมดสติอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ศีรษะของเขาถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาวสะอาด หลายชั้น ทรวงอกขยับขึ้นลงแผ่วเบาตามจังหวะลมหายใจที่ตื้น และอ่อนแรง แสดงให้เห็นว่าเขายังคงมีชีวิตอยู่ หากแต่อยู่ในสภาพที่เปราะบางยิ่งนักข้างแคร่ไม้นั้น นายท่านจ้าว บิดาของเขายืนนิ่งงัน มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่ข้างลำตัว แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและ ความเป็นห่วงอย่างสุดซึ

ภายในเรือนไผ่ขาว บรรยากาศยังคงอบอวลไปด้วยความเงียบสงัด และกลิ่นยาสมุนไพรจางๆ จ้าวมู่เฉิน ซึ่งเพิ่งฟื้นคืนสติ บัดนี้นั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง ดวงตายังคงฉายแววสับสน และมึนงง มองไปรอบห้องราวกับเป็นคนแปลกหน้า ขณะที่นายท่านจ้าว และฮูหยินจ้าวนั่งอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าเคร่งเครียดระคนกังวล หลังจากความตกใจในคำพูดอันแปลกประหลาดของบุตรชาย พวกเขาก็ได้แต่รอคอยการมาถึงของหมอหลวงด้วยใจจดจ่อมิทันไร บ่าวคนสนิทก็วิ่งเข้ามารายงานด้วยความนอบน้อม “เรียนนายท่าน, ฮูหยิน ท่านหมอหลวงมาถึงแล้วขอรับ!”นายท่านจ้าวผุดลุกขึ้นทันที “เชิญท่านหมอเข้ามาเร็ว!”หมอหลวง ท่านเดิมก้าวเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าที่รีบเร่ง แต่ยังคงไว้ซึ่งความสุขุม เขาค้อมกายทำความเคารพนายท่านจ้าว และฮูหยินจ้าว ก่อนจะเดินตรงไปยังเตียงผู้ป่วย วางกระเป๋ายาหนังใบใหญ่ลงบนโต๊ะไม้ใกล้เตียงนอนอย่างแผ่วเบา“ท่านหมอ...” ฮูหยินจ้าวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “บุตรข้า... เขาฟื้นแล้วก็จริง แต่เขา... เขาจำแม่ไม่ได้... เขาถามว่าข้าเป็นใคร... แล้วยังบอกว่าที่นี่ไม่ใช่เรือนของเขา... มันเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ?” ดวงตาของนางแดงก่ำ เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นหมอหลวงพยักหน