All Chapters of ปราบพยศคุณหนูจวนแม่ทัพ: Chapter 61 - Chapter 70

เพื่อป้องกันมิให้ความลับสุดยอดนี้รั่วไหลหากเกิดเหตุไม่คาดฝันระหว่างทาง แต่เขาใช้คำเปรียบเปรยถึง “ภัยมืดจากอำนาจชั่วร้ายในราชสำนัก” และ “ผู้ไม่ประสงค์ดีระดับสูง” ที่กำลังปองร้ายคุณชายจ้าวมู่เฉิน ผู้ซึ่งเป็น “แขกคนสำคัญ” ของท่านพ่อ และกำชับให้ท่านพ่อ “เพิ่มการอารักขาคุณชายจ้าวอย่างแน่นหนาที่สุด เตรียมพร้อมรับมือการลอบสังหารที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ และให้ถือว่าเรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด มีความสำคัญระดับคอขาดบาดตาย”เมื่อเขียนเสร็จ เขาประทับตราประจำตัวลงบนสาส์นอย่างหนักแน่น ก่อนจะม้วนสาส์นนั้นใส่กระบอกไม้ไผ่อย่างดี ผนึกครั่งอย่างรัดกุม แล้วยื่นส่งให้หลี่กงกง “นำสาส์นนี้ไปมอบให้แก่หัวหน้าหน่วยม้าเร็วที่ข้าไว้วางใจที่สุด สั่งให้เขาคัดเลือก ม้าเร็วฝีเท้าดีที่สุด ที่สามารถเดินทางได้ทั้งวันทั้งคืน นำสาส์นนี้ไปส่งให้ถึงมือท่านพ่อข้าที่ค่ายบัญชาการชายแดนโดยเร็วที่สุด! ห้ามหยุดพักระหว่างทางเป็นอันขาด! บอกเขาว่า เรื่องนี้สำคัญยิ่งกว่าชีวิต!” “พ่ะย่ะค่ะ ท่านผู้บัญชาการ!” หลี่กงกงรับกระบอกสาส์นมาด้วยสองมือ ก่อนจะรีบถอยออกไปปฏิบัติการตามคำสั่งทันทีจ้าวเหวินหยวน มองตามการกระทำอันเด็ดขาด และรวดเร็วข

เขาหยุดมองปฏิกิริยาของเหล่าหยวน ก่อนจะกล่าวเสริม “และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เมื่ออยู่ในค่ายแล้ว ข้าจะให้จ้าวมู่เฉินได้เริ่มเรียนรู้วรยุทธ์อย่างจริงจังเสียที แม้ความจำจะยังไม่กลับคืน แต่การฝึกฝนร่างกาย และทักษะการป้องกันตัว ย่อมเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเขา เพื่อที่จะได้เอาตัวรอดได้ในภายภาคหน้า”เหล่าหยวนรับฟังข้อเสนอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจที่จะได้อยู่ในที่ปลอดภัยยิ่งขึ้น และยินดีที่คุณชายจะได้รับการฝึกฝน แต่ก็อดกังวลถึงความไม่สะดวกสบาย และความเข้มงวดของชีวิตในค่ายทหารไม่ได้ อย่างไรก็ตาม เขาก็ทราบดีว่านี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดในเวลานี้“ท่านแม่ทัพกล่าวถูกแล้วขอรับ” เหล่าหยวนตอบรับโดยไม่ลังเล “ในสถานการณ์เช่นนี้ ค่ายทหารของท่านย่อมเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับนายน้อย และการที่คุณชายจะได้รับการฝึกฝนวรยุทธ์ ก็นับเป็นพระคุณอย่างสูง ข้าน้อยไม่มีข้อปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น เพราะข้าเชื่อมั่นว่าที่นี่คือที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้วสำหรับนายน้อย”“ดีมาก” แม่ทัพเฉินเหยาจินพยักหน้าอย่างพอใจ “เช่นนั้นเจ้ากลับไปเตรียมตัว บอกกล่าวแก่ทุกคนให้พร้อม ข้าจะให้คนจัดเตรียมที่พักพิเศษภายในค่ายไว้ให้ ส่วนเรื่อ

จ้าวมู่เฉินมองไปรอบๆ ลานฝึกที่ดูว่างเปล่าด้วยแววตา ประหม่าและไม่มั่นใจนัก “อาจารย์หรือขอรับ?” เขาพึมพำ “จะเหมือน... เหมือนพี่ใหญ่เฉินหรือไม่?” ความคิดถึงพี่สาวคนเก่งผุดขึ้นมาในใจทันทีเหล่าหยวนเพียงแค่ยิ้มบางๆ ไม่ได้ตอบคำถามนั้น “รอสักครู่นะขอรับ อาจารย์คงกำลังมา”จ้าวมู่เฉินยืนรอด้วยใจที่เต้นตุ้มๆ ต่อมๆ เขากลัวว่าอาจารย์คนใหม่จะดุ หรือน่ากลัวเหมือนทหารร่างใหญ่ที่เขาเห็นเดินขวักไขว่อยู่ในค่ายหรือไม่แล้วในที่สุด... ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็เดินตรงเข้ามายังลานฝึกด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง ร่างนั้นสวมชุดฝึกสีฟ้าอ่อนรัดกุมทะมัดทะแมง ผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นสูงอย่างเรียบร้อยเผยให้เห็นต้นคอระหง ใบหน้างดงามราวหยกสลักนั้นแม้จะยังอ่อนเยาว์ แต่กลับฉายแววมุ่งมั่นและจริงจัง... หากแต่ที่มุมปากนั้น กลับมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คุ้นเคยปรากฏอยู่!จ้าวมู่เฉินเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความ ตกตะลึงอย่างสุดขีด! เขาจ้องมอง “อาจารย์” ที่เพิ่งปรากฏกายนั้นอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง! “พี่ใหญ่เฉิน!!!” เขาร้องออกมาเสียงดังอย่างลืมตัว ความดีใจ ความประหลาดใจ และความสับสนถาโถมเข้ามาพร้อมกัน “ท่าน... ท่านมาได้อย่างไร! แล้ว... ท่านจะม

“นี่คือ 'ตารางการฝึกฝนพิเศษ' ที่ข้าคิดค้นขึ้นมาเพื่อเจ้าโดยเฉพาะ!” เฉินซูเหรินประกาศด้วยท่าทางภูมิใจอย่างยิ่ง “ข้าเห็นว่าการฝึกแบบทหารจริงๆ อย่างการแบกหินหรือวิ่งขึ้นเขานั่นมันน่าเบื่อจะตายไป แถมยังทำให้เจ้าเหนื่อยเกินไปอีกด้วย” นางกล่าว พลางทำหน้าเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกของเขา “ดังนั้น เพราะข้ากลัวว่าเจ้าจะเหนื่อยเกินไป ตารางการฝึกฝนใหม่นี้จึงเน้นหนักไปทางการเล่นสนุกเสียมากกว่า! รับรองว่าเจ้าจะต้องชอบแน่ๆ!”จ้าวมู่เฉินได้ยินดังนั้นก็ตาโตเป็นประกาย “เล่นสนุกหรือขอรับ! ดีจังเลย!”“แน่นอน!” เฉินซูเหรินยืดอก “ดูนะ... ช่วงเช้า หลังจากเจ้าทานข้าวเสร็จ เราจะเริ่มด้วย 'การฝึกความว่องไว'!” นางชี้ไปที่ภาพวาดรูปคนสองคนกำลังวิ่งไล่กัน “ก็คือ... เล่นวิ่งไล่จับกันนั่นเอง! ข้าจะวิ่งหนี ส่วนเจ้าก็ต้องพยายามจับข้าให้ได้ เป็นการฝึกกำลังขาและสายตาไปในตัว!”จ้าวมู่เฉินพยักหน้าหงึกๆ อย่างเห็นด้วย การวิ่งไล่จับพี่ใหญ่เฉินดูน่าสนุกกว่าการแบกหินเป็นไหนๆ!“ต่อมา” นางชี้ไปยังภาพก้อนหินหลายก้อน “เราจะ 'ฝึกกำลังแขน' ด้วยการหาเก็บก้อนหินสวยๆ แล้วมาแข่งกันโยนให้ไกลที่สุด! ใครโยนได้ไกลกว่าเป็นผู้ชนะ!” นางยิ้มกริ่ม

หลังจากที่ "พี่ใหญ่เฉิน" ได้ก่อตั้งกลุ่มเฉพาะกิจของนางขึ้นเป็นที่เรียบร้อย แม้จะด้วยการชี้นิ้วเลือก และประกาศแต่งตั้งเอาเองเสียส่วนใหญ่ ดรุณีน้อยเฉินซูเหรินก็ไม่รอช้า นางหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องนำทีมของตนไปลงชื่อเข้าร่วมการแข่งขันชิงธงกับท่านปู่ให้จงได้!ขบวน “ทัพ” ทั้งสี่ชีวิตจึงเริ่มต้นขึ้น เฉินซูเหรินเดินนำหน้าอย่างกระฉับกระเฉง เชิดหน้าเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายมุ่งมั่นประหนึ่งแม่ทัพน้อยกำลังจะนำทัพออกศึก ตามหลังมาด้วย จ้าวมู่เฉิน ที่ยังคงมีท่าทางงุนงงเล็กน้อย แต่ก็ก้าวตาม “พี่ใหญ่” ของเขาไปอย่างว่าง่าย ในมือยังถือลูกข่างไม้ที่เพิ่งเล่นค้างไว้ ถัดมาคือ อาไค่ บุรุษร่างสูงใหญ่ที่เดินตามอย่างซื่อๆ แววตาเต็มไปด้วยความสับสนว่าตนกำลังจะไปทำอะไรกันแน่ แต่เมื่อคุณหนูเฉิน และคุณชายจ้าวไป เขาก็ย่อมต้องตามไปด้วย และปิดท้ายขบวนด้วย เหล่าหยวนผู้มีสีหน้าเหมือนกลืนยาขม เขาเดินตามมาอย่างเงียบๆ พลางถอนหายใจในอกเป็นระยะๆ กับความวุ่นวายครั้งใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้นเส้นทางจากลานฝึกส่วนตัวไปยังกระโจมบัญชาการหลักของแม่ทัพผู้เฒ่าเฉินเหยาจินนั้น ต้องผ่านลานฝึกรวม และบริเวณที่พักของเหล่าทหาร เมื่อขบวนอันแปลกป