All Chapters of ปราบพยศคุณหนูจวนแม่ทัพ: Chapter 71 - Chapter 80

นัยน์ตาคมกริบจับจ้องไปยังเป้าหมายตรงหน้า ลมหายใจนางแผ่วเบา ทว่ามั่นคง ทุกการเคลื่อนไหวแฝงด้วยความมุ่งมั่นและอาจหาญลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะ ปลายผ้าคาดเอวสีแดงสดของเฉินซูเหรินปลิวสะบัดประหนึ่งธงศึกในสนามรบ ทุกสายตาจับจ้องมาที่นางเป็นตาเดียว บางคนกระซิบกระซาบ บางคนยืนนิ่งขรึมรอดูการแสดงฝีมือของบุตรีแม่ทัพผู้เฒ่าเสียงกลองศึกหยุดลงในฉับพลัน ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงขนนกปลายธนูเสียดสีไปกับอากาศเมื่อสัญญาณเริ่มการแข่งขันดังขึ้น เฉินซูเหรินยกคันธนูขึ้นมาในระดับอก ดึงสายธนูถอยหลังจนตึงเต็มแรง สายตานางคมกริบราวพญาเหยี่ยว ล็อคเป้าหมายไว้แน่น ปลายนิ้วปล่อยสายธนูออกในพริบตา เสียง "ฟิ้ว!" ดังแหวกอากาศ ลูกศรพุ่งตรงดิ่งเข้าสู่เป้าหมายอย่างแม่นยำนางได้รับการฝึกฝนทักษะนี้มาตั้งแต่เด็ก ลูกศรแรกพุ่งออกไปอย่างแม่นยำ ปักตรงกลางเป้าอย่างงดงาม ลูกศรถัดมาก็ยังคงเข้าเป้าทุกครั้ง สร้างความทึ่งให้กับผู้ชมรอบสนาม บางคนถึงกับอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าคุณหนูเฉินจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ นางเพียงเชิดหน้ายิ้มเล็ก ๆ ก่อนเดินออกจากลานพร้อมคะแนนเต็ม…..สนามประลองสำหรับการต่อสู้มือเปล่า ในวันนี้คึก

“วันนี้…ต้องปีนเขาใช่หรือไม่?” เขาหันไปถามเสียงแผ่ว ท่าทีคล้ายจะกลัว คล้ายจะตื่นเต้น คล้ายจะ…ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ในการแข่งขันอันยิ่งใหญ่เฉินซูเหรินหัวเราะเบา ๆ ยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ “ใช่…และห้ามวิ่งเตลิดกลางทางอีกนะ เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าเมื่อวานเจ้าไปวิ่งไล่เก็บก้อนหินกลางสนามแข่ง?”จ้าวมู่เฉินเกาศีรษะ ดวงหน้าใส ๆ แสดงสีหน้าเขินอายเล็กน้อยเหล่าหยวนในร่างชายชราหลังค่อมเดินมาหยุดอยู่ข้างหลัง มือหนึ่งถือตะกร้าผลไม้ อีกมือยื่นขนมเปี๊ยะให้ “นายน้อย ทานหน่อยเถิด ข้านำมาเผื่อท่าน ยามปีนเขาจะได้ไม่หิวกลางทาง” จ้าวมู่เฉินผงกศีรษะตอบรับเบา ๆเสียงกลองศึกดังกระหึ่ม ดุจเสียงสัญญาณปลุกมังกรให้ตื่นจากนิทรา ทั่วทุกค่ายน้อยใหญ่ เหล่าทหารกลุ่มที่ผ่านการทดสอบทั้งสี่ด่าน ต่างตื่นตัวพลัน สวมเกราะคว้าศัสตรา วิ่งทะยานมายังลานรวมพลด้วยฝีเท้าหนักแน่น เรียงรายเป็นระเบียบ ลมหายใจประสานเป็นหนึ่ง เสียงฝีเท้ากระทบพื้นลานดังประหนึ่งกลองรบของทวยเทพผืนธงประจำค่ายถูกโบกสะบัดอย่างสง่างาม ผ้าแพรสีแดงเพลิงปลิวไหวดุจเปลวเพลิงต้องลม กระแทกใจเหล่าทหารให้คึกคักร้อนแรงไม่ต่างไฟสงครามแม่ทัพเฉินเหยาจิน สวมเกราะดำทมิฬเดินขึ้นแท

พลันความคิดหนึ่งผุดวาบขึ้นในห้วงสมอง ‘แผนช่วงชิง!’หากสามารถดักหน้า หรือชิงเอาธงจากกลุ่มทหารอื่นที่อ่อนประสบการณ์กว่า นางย่อมมีโอกาสเก็บธงได้มากกว่าผู้ใดดวงตาคู่งามหรี่ลงอย่างเฉียบคม แล้วค่อย ๆ หันไปมองผู้ติดตามของตนทีละคน...เหล่าหยวน ชายชราอายุคราวท่านปู่ ใบหน้าราบเรียบ ปราศจากพิษสง ดวงตากลับปรากฏประกายเฉลียวอยู่บ้าง แม้กายเงอะงะ แต่ชาญฉลาดนักในการลอบเร้นและวิเคราะห์เส้นทางจ้าวมู่เฉิน นายน้อยผู้รูปงามดังเซียนสวรรค์ หากแต่ความจำเสื่อมจนมิเหลือกระบวนยุทธ์ใด อุปนิสัยก็เปิ่นซื่อปนทะเล้น มิเหมาะแก่การแย่งชิงสิ่งใดนอกจากหัวใจหญิงสาวในตลาดอาไค่...บ่าวผู้อยู่ข้างกายนายน้อย กายใหญ่เท่าหมีสีน้ำตาล แขนขาดั่งเสาไม้ซุง แข็งแกร่งไม่แพ้ทหารอารักษ์แคว้นใหญ่ ทว่า...สมองน้อยนักประหนึ่งหมีแพนด้าเมื่อสายตาพินิจครบทั้งสาม นางพลันถอนหายใจยาว“...แผนช่วงชิงหรือ?” นางพึมพำกับตนเอง“หวังพึ่งทัพเช่นนี้ คงมิใช่ทัพกล้า แต่เป็นกองเตี้ย”ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอย่างระอา แต่แฝงความเอ็นดู ดวงตาของนางแม้เรียบเย็นเฉกเช่นหิมะยามค่ำ ทว่าภายในกลับอบอุ่นด้วยประกายบางประการ“เอาเถิด...” เสียงนางเบาเสียยิ่งกว่าลมกระทบไผ่

ทั้งสี่จึงหันหลังให้กับป่าลึก เดินมุ่งหน้ากลับสู่ค่ายฝึกด้วยฝีเท้าที่กระฉับกระเฉงยิ่งขึ้น ยามนี้มิใช่เพียงแค่ผืนธงที่เฉินซูเหรินถือไว้ในมือ แต่ยังมีความชื่นชมยินดีที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเหล่าผู้ติดตามทุกคน และความผูกพันที่เริ่มถักทอเป็นสายใยบางเบา ท่ามกลางภารกิจอันท้าทายนี้เฉินซูเหริน และคณะกำลังก้าวลงจากเนินเขาอย่างผ่อนคลาย ด้วยผืนธงเจ็ดผืนในมือที่ได้มาจากการใช้ไหวพริบล้วน ๆ บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงลมพัดใบไม้เสียดสีกันดุจเสียงกระซิบของพงไพร ทว่า...ความสงบนั้นพลันถูกทำลายลงในชั่วพริบตา!เมื่อร่างของบุรุษฉกรรจ์สี่นายสวมชุดทหารสีเข้มปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ขวางทางลงเขาของพวกเขาเอาไว้ ใบหน้าของชายทั้งสี่เต็มไปด้วยความทะนงตน และแววตาจ้องมองมายังเฉินซูเหรินดุจดั่งพยัคฆ์ที่จ้องจับเหยื่อหนึ่งในนั้นก้าวออกมาข้างหน้า รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าคมคายดุดัน คล้ายแม่ทัพผู้เก่งกาจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเล็กแหลมประหนึ่งแมวเหมียว “พวกเราคือกลุ่มพยัคฆ์อัคคี ผู้ผดุงความยุติธรรม! พวกเราเฝ้ามองการกระทำของคุณหนูอยู่เนิ่นนานแล้ว!”ชายผู้นั้นหยุดชั่วครู่ ก่อนจะมองมายังเฉินซูเหรินด้วยแววตาตำหนิ “ข้าเห็นว่าสิ่งท

“พี่ใหญ่เฉิน! พี่ใหญ่เฉิน! ดูสิขอรับธงเยอะแยะเลย! หากร่วมกับของเราต้องได้ที่หนึ่งแน่นอน!” จ้าวมู่เฉินร้องอย่างร่าเริง ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนรอยยิ้มกว้างดุจเด็กน้อยที่ได้ของเล่นถูกใจสิ้นคำของจ้าวมู่เฉิน แรงยินดีก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งสี่คน เหล่าหยวน ยิ้มจนแก้มปริ อาไค่ ถึงกับกระทุ้งหมัดเบาๆ ในอากาศด้วยความปิติ และเฉินซูเหรินเองก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มออกมาอย่างสดใส นางรับผืนธงจากเล่าเปียวมานับรวมกับของตนได้ทั้งหมด สิบสองผืน! พลางคิดในใจ “อันดับหนึ่งในสามคงไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วกระมัง!”หลังจากเก็บผืนธงเข้าที่อย่างเรียบร้อย เฉินซูเหรินก็ก้าวเข้าไปประคองเล่าเปียวและติงซานอย่างนอบน้อม ซึ่งสร้างความประหลาดใจระคนปลื้มปีติให้ทั้งสองยิ่งนัก นางเดินนำหน้าเหล่าทหารร่วมสามสิบชีวิตลงจากเขา มุ่งหน้ากลับสู่ค่ายฝึก…..การกลับค่ายและรอยยิ้มของแม่ทัพผู้เฒ่าณ ทางเข้าค่ายฝึก แม่ทัพผู้เฒ่า เฉินเหยาจิน ยืนรออยู่พร้อมเหล่าขุนพลและนายกองคู่ใจ ใบหน้าอันเหี่ยวย่นตามกาลเวลาของเขายังคงแฝงไว้ซึ่งความสง่างามและบารมี ดวงตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างคาดหวัง และแล้ว ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้รอยยิ้มอบอุ่นผลิบานบนใ