All Chapters of เจ้าหนี้เถื่อน: Chapter 111 - Chapter 120

ก่อนแต่งงานกับอัยลดา ศิลาได้สร้างเรือนหอใหม่หนึ่งหลัง หลังจากแต่งงานก็ย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนั้นทันที วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ จารึกจึงพาลูกกับภรรยามาเยี่ยมอัยลดาที่บ้าน ตอนนี้ศิลาไม่ให้อัยลดาทำงานแล้ว เพราะเขาอยากให้เธอได้มีเวลาอยู่กับลูกทั้งสองคน ถึงคนที่สองจะยังอยู่ในท้องก็ตาม และถึงแม้จะบอกว่าทำงานเพียงคนเดียว แต่เขาก็ไม่ค่อยได้เข้าไปที่ผับนัก ส่วนใหญ่จะตรวจงานและสั่งงานออนไลน์ จะเข้าไปประมาณสัปดาห์ละสองถึงสามวันเท่านั้นและอัยลดาก็มีส่วนช่วยในการตรวจสอบร้านเสมอ เพียงแต่เธอไม่ได้เข้าไปที่หน้างานเท่านั้น อีกทั้งเพราะพนักเก่า ๆ พูดถึงโทษของการทุจริตอยู่บ่อยครั้ง คนใหม่ที่เข้ามาจึงไม่กล้าแม้แต่จะคิด อีกทั้งศิลาและอัยลดายังตรวจสอบกล้องวงจรปิดทุดวัน หากมีสิ่งใดผิดปกติก็จะให้ผู้จัดการตรวจสอบและส่งรายงานให้ทันที “คุณตาคุณยายมาแล้ว” ธีรุฒม์วิ่งเข้าไปหาจารึก ที่กำลังอ้าแขนรอรับหลานชายสุดที่รัก ธีรุฒม์เป็นแก้วตาดวงใจทั้งสองครอบครัว เพราะเขาคือหลานคนแรก แต่ยังดีที่ตอนนี้มินตราคลอดหลานชายให้ธำรงอีกคนแล้ว ธีรุฒม์จึงไม่ถูกดึงตัวไปมาระหว่างสองบ้าน จารึกอุ้มห

เรื่อง บอสคะ โปรดออมมือด้วยค่ะ เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานของประธานบริษัท ลูมิเน็กซ์ อินดัสทรี จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทผลิตหลอดไฟที่ใหญ่เป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศดังขึ้นสามครั้ง “เข้ามา” ภาคินพูดออกไปโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง เพราะได้ยินแค่เสียงของส้นรองเท้ากระทบกับพื้นหินอ่อนเขาก็รู้แล้วว่าคือน้องสาวคนเล็กของบ้าน “พี่คินคะ พลอยมีเรื่องจะรบกวนพี่คินอีกแล้วค่ะ” พลอยไพลินพูดออกเจือเสียงอ้อน “ฟังจากน้ำเสียงแล้วน่าจะสำคัญมาก” พลอยไพลินจึงไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป “พอดีว่าเพื่อนพลอยตกงานค่ะ พี่คินช่วยรับเพื่อนพลอยเข้ามาเป็นเลขาพี่รักได้ไหมคะ” เพราะเมื่อสองเดือนก่อนเลขาของรักนรินทร์เพิ่งลาออกไป ตอนนี้ยังหาคนใหม่มาแทนไม่ได้เลย ภาคินยอมละสายตาจากงานตรงหน้าสักที “ทำไมไม่ไปถามไอ้รักมันเองล่ะ” “ไม่เอา กลัวโดนด่า” ถ้าให้ขอความช่วยเหลืออย่างอื่น พลอยไพลินยังกล้าคุยกับรักนรินทร์ แต่ถ้าเป็นเรื่องงาน อีกทั้งยังเป็นเรื่องเลขาส่วนตัวของเขาเธอไม่อยากคุยกับเขานัก ภาคินหรี่ตามองน้องสาว “คิดดีแล้วเหรอจะให้เพื่อนมารองรับอารมณ์ของมันน่ะ”

ทางด้านของกัลยากรเมื่อได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนก็ดีใจมาก ถึงแม้พลอยไพลินยังไม่รับปากว่าเธอจะได้งานนี้ก็ตาม ขอเพียงมีโอกาสได้สัมภาษณ์งานก็พอ กัลยากรเดินออกไปหน้าร้าน บ้านหลังนี้เป็นบ้านเช่าชั้นเดียว แม่ของเธอใช้พื้นที่หน้าบ้านทำเป็นร้านขายขนมไทย ซึ่งเปิดตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าถึงบ่ายสอง ตอนนี้เกือบบ่ายสองแล้วลูกค้าจึงไม่ค่อยมี เธอเดินยิ้มออกไปหาแม่กับพี่ชาย อลิษาแม่ของเธอจึงถามว่า “อารมณ์ดีอะไรถึงได้เดินยิ้มมาแต่ไกล” “พอดีพลอยโทรมาบอกว่าพรุ่งนี้ให้แก้มเข้าไปกรอกใบสมัครพร้อมกับสัมภาษณ์งานทันทีค่ะแม่” “ขอให้สมหวังสักทีนะ” เห็นลูกสาวออกจากบ้านไปสมัครงานทุกวันติดต่อกันหลายเดือน แม่อย่างเธอก็อดสงสารไม่ได้ “แก้มก็หวังอย่างนั้นค่ะ” “ยินดีล่วงหน้านะแก้ม” “ค่ะพี่วิน” นาวินคือพี่ชายของกัลยากร ซึ่งขาของเขาพิการเนื่องจากเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อปีที่แล้ว ทำให้เขาเดินไม่ได้ กระทั่งเขาต้องลาออกจากงาน ดังนั้นค่าใช้จ่ายในบ้านจึงตกอยู่ที่แม่กับน้องสาว ทว่ากัลยากรตกงานมาสี่เดือนแล้ว เช่นนั้นตอนนี้รายได้จึงมาจากการขายขนมเพียง

พลอยไพลินเดินไปส่งเพื่อนที่ฝ่ายบุคคลแล้วจึงเดินไปที่ทำงานของตนซึ่งอยู่ฝ่ายจัดซื้อ เพราะอย่างไรเธอก็มั่นใจว่า พี่ชายคนโตต้องคุยกับพี่ชายคนรองได้สำเร็จอย่างแน่นอน เธอจึงไม่เป็นห่วงเพื่อนมากนัก กัลยากรกรอกใบสมัครเสร็จแล้ว หัวหน้าฝ่ายบุคคลจึงเดินมาสัมภาษณ์ “ลุกขึ้นยืนหน่อยค่ะ” ปาริฉัตรบอก กัลยากรทำตามอย่างไม่อิดออด ปาริฉัตรมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางคิดในใจว่าเลขาคนนี้คือคนที่ขี้เหร่ที่สุดเท่าที่เธอเคยสัมภาษณ์มาแม้จะมีความน่ารักอยู่มากก็ตาม ขนาดสวยมากกว่านี้ยังอยู่กับท่านรองไม่ได้ แล้วหน้าตาแบบนี้จะอยู่กับเขาได้สักกี่วันเชียว แต่เพราะเป็นคำสั่งของประธานบริษัทเธอจึงแย้งอะไรไม่ได้ ปาริฉัตรมองรอยช้ำที่เรียวขาของเธออยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ได้แต่สงสัยว่ามันเกิดจากอะไรเท่านั้น “เธออาจต้องปรับการแต่งตัวสักหน่อยนะ เพราะเลขาท่านรองยังไงก็ต้องแต่งกายให้ดูดีกว่านี้” “ค่ะ” กัลยากรก็รู้ตัวดีว่าเธอแต่งตัวไม่เข้าท่าเอาเสียเลย ใคร ๆ ก็ชอบว่าเธอแต่งตัวเชยเสมอ แต่เธอก็มีเหตุผลที่แต่งกายแบบนี้เช่นกัน “สายตาสั้นใช่ไหมคะ” ปาริฉัตรถามอี

กัลยากรเดินออกมาจากห้องน้ำ รักนรินทร์ก็เปลี่ยนเสื้อตัวใหม่เสร็จแล้วเช่นกัน อีกทั้งแก้วกาแฟและคราบกาแฟที่หกอยู่บนพื้นยังถูกทำความสะอาดไปแล้ว กัลยากรหยิบทิชชูออกมาเช็ดเสื้อสีขาวของตน “ล้างไม่ออกเลยค่ะ” เพราะเสื้อของเธอเป็นสีขาว พอโดนกาแฟดำหกใส่จึงทำให้ล้างแค่น้ำเปล่าไม่ออก รักนรินทร์มองมาด้วยความรำคาญใจ แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเสื้อของเธอเปียกจนมันแนบกับผิวกาย ทำให้มองเห็นเนินทรวงที่ล้นบราเซียร์ออกมาราง ๆ รักนรินทร์เผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว จู่ ๆ กึ่งกลางกายที่เคยหลับใหลมาหลายปีกลับพองตัวขึ้นมา “ฉันขอทิชชูท่านรองหน่อยนะคะ” กัลยากรเอื้อมมือไปหยิบทิชชูที่โต๊ะของเขามาซับเสื้ออีกสองสามแผ่น “เดี๋ยวฉันไปชงกาแฟมาให้ใหม่นะคะ” “ไม่ต้อง ฉันไม่อยากกินแล้ว อีกอย่างเช็ดเสื้อให้แห้งก่อนค่อยออกไป ขืนเธอออกไปในสภาพนี้มีหวังคนอื่นหาว่าฉันทำอะไรเธอแน่” “ค่ะ” กัลยากรเดินไปใกล้กับระเบียง รักนรินทร์เดินเข้าไปหาแล้วมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางเอ่ย “อ้วนยังไงก็ยังอ้วนอย่างนั้น แถมยังเตี้ยอีกต่างหาก” ตอนสมัยยังเด็กเขาชอบเรียกเธอว่า ‘ยัยแก้ม