Semua Bab เจ้าหนี้เถื่อน: Bab 101 - Bab 106

ตอนนี้มินตรายังคงหางานไปเรื่อย ๆ เธอได้ยินข่าวการยักยอกทรัพย์ของไอศูรย์กับคู่นอนของเขาอยู่เหมือนกัน และเธอก็รู้สึกสะใจไม่น้อยที่พวกนั้นโดนจับได้สักที แต่น่าเสียดายที่อัยลดาโดนไล่ออกเสียก่อน แต่สิ่งที่เธอภูมิใจก็คือพศินเป็นคนช่วยพี่ชายจับคนทุจริตด้วย วันนี้เธอออกไปสมัครงาน กระทั่งบ่ายโมงจึงกลับเข้าที่ห้องพัก “มินต์” มินตราชะงักฝีเท้า เพราะคิดว่าตนหูฝาด พศินจะมาทำอะไรที่นี่ อีกอย่างเธอไม่ได้บอกใครด้วยซ้ำว่าเธอพักอยู่ที่นี่ เช่นนั้นไม่ใช่เสียงของเขาอย่างแน่นอน แม้ในใจลึก ๆ อยากให้เป็นเขาก็ตาม คิดได้เช่นนั้นจึงก้าวขาออกอีกครั้ง “มินต์” เสียงทุ้มนั้นดังขึ้นอีก มินตราหันขวับไปตามเสียงซึ่งอยู่ด้านหลัง ภาพที่เห็นทำให้เธอยืนนิ่งงัน เป็นเขาจริง ๆ ด้วย “พี่ศิน” “มา พี่ช่วยถือ” พศินยื่นมือไปช่วยถือของ มินตราก็ยอมอย่างง่ายดาย “พี่มาที่นี่ได้ยังไง” พศินกลับถามไปเรื่องอื่น “กินข้าวหรือยัง” “ยังค่ะ” เพราะมัวแต่ยื่นใบสมัครงาน มินตราจึงยังไม่ได้ทานข้าว “พี่ก็ยังไม่กินเหมือนกัน พี่ซื้อหอย

ทางด้านของณเรศ เมื่อเขาตกงานแล้วสิ่งแรกที่เขาทำก็คือตามหาอัยลดา เพราะเขารู้จักเพื่อนสนิทของเธอทุกคน ณเรศจึงสะกดรอยตามเพื่อนของเธอทั้งสองคน เขาใช้เวลาเกือบสองสัปดาห์ จึงรู้ว่าอัยลดามาทำงานกับพลอยไพลิน อีกทั้งยังรู้ที่อยู่ของเธอด้วย วันนี้เขาจึงตั้งใจมารออัยลดาที่บ้านเช่า พออัยลดาเดินมาถึงหน้าบ้าน เขาก็เดินเข้ามาหาทันที “ย้ายมาอยู่ที่นี่ก็ไม่คิดจะบอกพี่สักคำ” อัยลดาเพิ่งไขกุญแจรั้วบ้านเสร็จหันขวับมามอง ดวงตาเจือแววตื่นตระหนก อัยลดาถอนหายใจออกมาคราหนึ่งอย่างนึกรำคาญ “มาทำไม” “จะไม่ชวนพี่เข้าบ้านหน่อยเหรอ” “มีอะไรก็พูดให้จบตรงนี้เถอะค่ะ” “อัย เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมได้ไหม” “ทำไมพี่ถึงเป็นคนที่พูดไม่รู้เรื่องอย่างนี้นะ” อัยลดาทำสีหน้าหงุดหงิด “ตอนนี้พี่เลิกกับคุณวดีแล้ว อีกอย่างอัยก็โสดเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ” “อัยจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ ว่าอัยไม่คิดจะกลับไปคบคนอย่างพี่อีก ไม่ว่าจะเป็นสถานะใดก็ตาม” จะให้เธอกลับไปคบกับคนที่ทำร้ายเธอได้อย่างไร ณเรศปรี่เข้าไปจับมือเ

ศิลาจุมพิตที่หน้าผากของเธอคราหนึ่ง แล้วเลื่อนลงมาตรงหว่างคิ้ว สันจมูก กระทั่งมาถึงริมฝีปาก จึงบดเบียดริมฝีปากกับเธอเบา ๆ แต่ให้ความรู้สึกซ่านสยิวไปทั้งกาย อัยลดาจะเบี่ยงหน้าหลบเขายังใช้มือล็อกใบหน้าเธอไว้ แล้วเริ่มจูบอย่างอ้อยอิ่งอ่อนโยน จนอัยลดาเผลอไผลไปกับจูบของเขาอีกครั้ง พอเขาถอนริมฝีปากออก อัยลดาจึงมีโอกาสได้หายใจ พลางกล่าวออกเสียงหอบ “เสี่ยไม่กลับบ้านเหรอคะ” “ขอกินให้อิ่มก่อนค่อยกลับได้ไหม” พูดเพียงเท่านั้นศิลาก็จับร่างเธอให้นอนคร่อมร่างเขาไว้ แต่เป็นคร่อมแบบสลับหัวท้าย แล้วกดบั้นท้ายเธอลงมาให้ลิ้นของเขาสอดเข้าไปในโพรงรักร้อนอย่างถนัดถนี่ แล้วควานลิ้นหาปุ่มกระสันอย่างช่ำชอง “อื้อเสี่ย อย่าทำแบบนี้ได้ไหมคะ” ศิลารู้ว่าเธอชอบให้เขาใช้ลิ้นให้ เขาจึงใช้ไม้นี้กับเธอ “อื๊อ” ยิ่งเธอห้ามเขาเท่าไรศิลายิ่งสอดลิ้นเข้าไปลึกขึ้นเท่านั้น ใจของเธออยากหนีจากลิ้นของเขาแต่กายกลับอยากให้เขาคาลิ้นไว้เช่นนั้นนาน ๆ เมื่อรู้ว่าไม่มีทางทัดทานเขาได้มือเล็กนุ่มนิ่มจึงคว้าเอาท่อนเอ็นใหญ่ยาวของเขาเข้ามาอมแล้วดูดแรง ๆ เพื่อระบายความกำหนัด