All Chapters of เจ้าหนี้เถื่อน: Chapter 101 - Chapter 110

ตอนนี้มินตรายังคงหางานไปเรื่อย ๆ เธอได้ยินข่าวการยักยอกทรัพย์ของไอศูรย์กับคู่นอนของเขาอยู่เหมือนกัน และเธอก็รู้สึกสะใจไม่น้อยที่พวกนั้นโดนจับได้สักที แต่น่าเสียดายที่อัยลดาโดนไล่ออกเสียก่อน แต่สิ่งที่เธอภูมิใจก็คือพศินเป็นคนช่วยพี่ชายจับคนทุจริตด้วย วันนี้เธอออกไปสมัครงาน กระทั่งบ่ายโมงจึงกลับเข้าที่ห้องพัก “มินต์” มินตราชะงักฝีเท้า เพราะคิดว่าตนหูฝาด พศินจะมาทำอะไรที่นี่ อีกอย่างเธอไม่ได้บอกใครด้วยซ้ำว่าเธอพักอยู่ที่นี่ เช่นนั้นไม่ใช่เสียงของเขาอย่างแน่นอน แม้ในใจลึก ๆ อยากให้เป็นเขาก็ตาม คิดได้เช่นนั้นจึงก้าวขาออกอีกครั้ง “มินต์” เสียงทุ้มนั้นดังขึ้นอีก มินตราหันขวับไปตามเสียงซึ่งอยู่ด้านหลัง ภาพที่เห็นทำให้เธอยืนนิ่งงัน เป็นเขาจริง ๆ ด้วย “พี่ศิน” “มา พี่ช่วยถือ” พศินยื่นมือไปช่วยถือของ มินตราก็ยอมอย่างง่ายดาย “พี่มาที่นี่ได้ยังไง” พศินกลับถามไปเรื่องอื่น “กินข้าวหรือยัง” “ยังค่ะ” เพราะมัวแต่ยื่นใบสมัครงาน มินตราจึงยังไม่ได้ทานข้าว “พี่ก็ยังไม่กินเหมือนกัน พี่ซื้อหอย

ทางด้านของณเรศ เมื่อเขาตกงานแล้วสิ่งแรกที่เขาทำก็คือตามหาอัยลดา เพราะเขารู้จักเพื่อนสนิทของเธอทุกคน ณเรศจึงสะกดรอยตามเพื่อนของเธอทั้งสองคน เขาใช้เวลาเกือบสองสัปดาห์ จึงรู้ว่าอัยลดามาทำงานกับพลอยไพลิน อีกทั้งยังรู้ที่อยู่ของเธอด้วย วันนี้เขาจึงตั้งใจมารออัยลดาที่บ้านเช่า พออัยลดาเดินมาถึงหน้าบ้าน เขาก็เดินเข้ามาหาทันที “ย้ายมาอยู่ที่นี่ก็ไม่คิดจะบอกพี่สักคำ” อัยลดาเพิ่งไขกุญแจรั้วบ้านเสร็จหันขวับมามอง ดวงตาเจือแววตื่นตระหนก อัยลดาถอนหายใจออกมาคราหนึ่งอย่างนึกรำคาญ “มาทำไม” “จะไม่ชวนพี่เข้าบ้านหน่อยเหรอ” “มีอะไรก็พูดให้จบตรงนี้เถอะค่ะ” “อัย เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมได้ไหม” “ทำไมพี่ถึงเป็นคนที่พูดไม่รู้เรื่องอย่างนี้นะ” อัยลดาทำสีหน้าหงุดหงิด “ตอนนี้พี่เลิกกับคุณวดีแล้ว อีกอย่างอัยก็โสดเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ” “อัยจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ ว่าอัยไม่คิดจะกลับไปคบคนอย่างพี่อีก ไม่ว่าจะเป็นสถานะใดก็ตาม” จะให้เธอกลับไปคบกับคนที่ทำร้ายเธอได้อย่างไร ณเรศปรี่เข้าไปจับมือเ

ศิลาจุมพิตที่หน้าผากของเธอคราหนึ่ง แล้วเลื่อนลงมาตรงหว่างคิ้ว สันจมูก กระทั่งมาถึงริมฝีปาก จึงบดเบียดริมฝีปากกับเธอเบา ๆ แต่ให้ความรู้สึกซ่านสยิวไปทั้งกาย อัยลดาจะเบี่ยงหน้าหลบเขายังใช้มือล็อกใบหน้าเธอไว้ แล้วเริ่มจูบอย่างอ้อยอิ่งอ่อนโยน จนอัยลดาเผลอไผลไปกับจูบของเขาอีกครั้ง พอเขาถอนริมฝีปากออก อัยลดาจึงมีโอกาสได้หายใจ พลางกล่าวออกเสียงหอบ “เสี่ยไม่กลับบ้านเหรอคะ” “ขอกินให้อิ่มก่อนค่อยกลับได้ไหม” พูดเพียงเท่านั้นศิลาก็จับร่างเธอให้นอนคร่อมร่างเขาไว้ แต่เป็นคร่อมแบบสลับหัวท้าย แล้วกดบั้นท้ายเธอลงมาให้ลิ้นของเขาสอดเข้าไปในโพรงรักร้อนอย่างถนัดถนี่ แล้วควานลิ้นหาปุ่มกระสันอย่างช่ำชอง “อื้อเสี่ย อย่าทำแบบนี้ได้ไหมคะ” ศิลารู้ว่าเธอชอบให้เขาใช้ลิ้นให้ เขาจึงใช้ไม้นี้กับเธอ “อื๊อ” ยิ่งเธอห้ามเขาเท่าไรศิลายิ่งสอดลิ้นเข้าไปลึกขึ้นเท่านั้น ใจของเธออยากหนีจากลิ้นของเขาแต่กายกลับอยากให้เขาคาลิ้นไว้เช่นนั้นนาน ๆ เมื่อรู้ว่าไม่มีทางทัดทานเขาได้มือเล็กนุ่มนิ่มจึงคว้าเอาท่อนเอ็นใหญ่ยาวของเขาเข้ามาอมแล้วดูดแรง ๆ เพื่อระบายความกำหนัด

อาการของศิลาดีขึ้นมากแล้ว ทุกคนจึงสามารถเข้าเยี่ยมได้ศิลาเห็นเพื่อนเดินเข้ามาก็ถามขึ้นทันที “ที่ผ่านมามึงรู้มาตลอดใช่ไหมว่าอัยอยู่ที่ไหน” เขารู้ทั้งหมดแล้วว่าบ้านหลังนั้นเป็นบ้านของรักนรินทร์ และรักนรินทร์ก็เป็นคนพาเขามาหาหมอ เพราะตอนที่นั่งรถมาที่โรงพยาบาลเขายังพอมีสติอยู่บ้าง สามคนนี้คุยอะไรกันเขาจึงได้ยินทั้งหมด“อืม”“แล้วมึงก็ปิดบังกู” ก่อนหน้านี้เขาน่าจะฉุกคิดว่าอัยลดาเป็นเพื่อนสนิทกับน้องสาวของรักนรินทร์“อย่าโทษพี่รักเลยค่ะ อัยขอร้องพี่รักไม่ให้บอกเสี่ยเองค่ะ”“คำก็พี่รักสองคำก็พี่รัก ฉันก็อายุเท่ากันกับมัน ไม่เห็นเรียกฉันว่าพี่สักคำ” ศิลาพูดออกด้วยความน้อยใจทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พลอยไพลินมองหน้าเพื่อนด้วยท่าทางล้อเลียนรักนรินทร์จึงเอ่ย “ถึงกูไม่บอก มึงก็ตามหาอัยเจออยู่ดี”“มึงเลิกพูดไปเลย” ศิลาพูดเสียงงอน“เอาน่า ยังไงก็เจออัยแล้ว อีกอย่างมึงก็พักผ่อนให้มากเถอะ วันนี้กูกับน้องสาวคงต้องขอตัวกลับก่อน”“ยังไงก็ขอบใจมึงมาก”“ยินดีมากเพื่อน”“พลอยกลับก่อนนะคะพี่หิน” พอมาเจอกับตัวถึงได้รู้ว่าอัยลดาได้แฟนหล่อมากจริง ๆ มิน่าเล่า เพื่อนของเธอถึงได้ทั้งรักทั้งหลงเช่นนี้“ครับ

ศิลากับอัยลดายกมือขึ้นไหว้เจ้าบ้าน ธำรงยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อเห็นอัยลดามากับศิลาด้วย “เป็นยังไงบ้าง” “ดีขึ้นมากแล้วครับพ่อ พักอีกสักสามสี่วันก็ไปทำงานได้แล้วครับ” พศินไม่อยากให้พี่ชายหักโหมจนเกินไปจึงเอ่ยขึ้นบ้าง “ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ พี่พักผ่อนให้เต็มที่ก่อนเถอะ” เพราะก่อนหน้าที่ศิลาจะเข้าโรงพยาบาลเขาก็ทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน อีกทั้งตอนนี้เขาได้มินตรามาเป็นผู้ช่วย ซึ่งเธอก็ช่วยแบ่งเบางานเขาได้มากเหมือนกัน เพราะมินตรารู้ระบบงานทุกอย่างในผับเป็นอย่างดี จึงไม่ต้องเรียนรู้งานใหม่ทั้งหมด “ทำตามที่เจ้าศินมันว่าเถอะ” ธำรงกล่าว “แล้วนี่หนูอัยจะไปทำงานกับเจ้าหินตอนไหนล่ะ” “คงต้องลาออกจากที่เก่าก่อนค่ะ” เธอยังไม่ได้คุยเรื่องนี้กับรักนรินทร์ด้วยซ้ำ แต่เขาคงพอเดาออกว่าศิลาคงไม่ยอมให้อัยลดามาทำงานที่บริษัท ลูมิเน็กซ์ อินดัสทรี จำกัด ตลอดไป “ตอนนี้ทำงานอยู่ที่ไหนนะ” “บริษัทไอ้รัก” ศิลาตอบแทน ในใจยังรู้สึกงอนเพื่อนไม่หาย ที่มันปิดบังเรื่องของอัยลดาโดยไม่ยอมปริปากบอกเขาสักคำ “อ้าว คนกันเองทั้งน