All Chapters of เจ้าหนี้เถื่อน: Chapter 121 - Chapter 130

กัลยากรกลับมาถึงบ้านก็เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว เพราะช่วงเย็นรถติดมาก อีกทั้งเธอยังนั่งรถเมล์จึงทำให้กลับมาถึงบ้านช้า เห็นแม่นั่งทำขนมอยู่คนเดียวเธอจึงถาม “พี่วินล่ะคะแม่” “บ่นว่าปวดขา แม่ก็เลยพาเข้าไปนอน” “ช่วงนี้พี่วินบ่นปวดขาเกือบทุกวันเลยนะคะ” “อืม แม่ก็สงสารวินเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไง” เพราะการรักษาตอนนี้มีเพียงกินยาแก้ปวดเพื่อให้อาการปวดทุเลาลงเท่านั้น “แก้มขอตัวไปดูพี่วินหน่อยนะคะ” กัลยากรเคาะประตูหน้าห้องแล้วเปิดเข้าไป พบว่าพี่ชายกำลังนอนหันหน้าเข้าฝาผนัง ไหล่ของเขาสั่นไหวเล็กน้อย มือข้างหนึ่งคล้ายกำลังยกขึ้นปาดน้ำตา เธอมีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างจึงรีบเดินเข้าไปใกล้ แล้วพลิกร่างพี่ชายให้นอนหงาย กัลยากรตกใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นพี่ชายร้องไห้ “ปวดมากเหรอคะ” เธอไม่เคยเห็นเขาอ่อนแอเท่านี้มาก่อน นาวินพยักหน้า ปวดมากจนขาแทบจะแยกออกเป็นส่วน ๆ น้ำตาของกัลยากรรื้นขึ้นมา เธอก้มลงไปกอดร่างพี่ชาย “แก้มต้องหาเงินมารักษาพี่วินให้ได้” “พี่ไม่อยากให้แก้มเหนื่อยไปมากกว่านี้อีกแล้ว” ตอนนี้ม

วันต่อมาช่วงพักกลางวันกัลยากรจึงมาปรึกษาเพื่อน “บริษัทเขาให้พนักงานกู้เงินได้ไหมพลอย” กัลยากรถาม “เธอจะเอาไปทำอะไรเหรอ” “เอาไปรักษาพี่วินน่ะ” “อ๋อ ได้ยินว่ามีอยู่นะ แต่เราไม่ค่อยรู้รายละเอียดเท่าไร ลองไปถามพี่รักดีไหม” “ถามท่านประธานไม่ได้เหรอ” เพราะเธอไม่อยากได้ยินคำพูดที่ไม่ดีจากปากเขาอีก กัลยากรจึงไม่อยากคุยกับเขา “ได้สิ งั้นตอนบ่ายเดี๋ยวเราพาไป” “ในเวลางานคุยเรื่องส่วนตัวได้เหรอ” “ก็แค่สิบยี่สิบนาทีเอง” “ขอบใจมากนะพลอยที่ช่วยเป็นธุระให้เราทุกอย่าง” “ไม่เป็นไร เราเป็นเพื่อนกันนะ จะมาคิดมากทำไม” บ่ายโมงวันนั้นพลอยไพลินจึงพาเพื่อนมาพบประธานบริษัท หลังจากแนะนำตัวกันแล้ว และบอกธุระที่จะคุยแล้ว พี่ชายจึงไล่ให้พลอยไพลินไปทำงานต่อ “พี่ก็คิดว่าใคร ที่แท้ก็เป็นแก้มนี่เอง” ตอนเด็กภาคินไม่ค่อยสนิทกับกัลยากรมากนัก แต่ก็รู้ว่าบ้านของเธออยู่ติดกับบ้านของเขา อีกทั้งเธอยังเป็นเพื่อนสนิทของพลอยไพลิน “ค่ะ” “จะยืมเงินบริษัทไปทำอะไรเหรอ

เย็นวันนั้นหลังจากกลับบ้านไปกัลยากรจึงเดินยิ้มเข้าไปในบ้าน วันนี้ทุกคนรอกินข้าวพร้อมกัน แต่ในขณะที่รับประทานอาการร่วมกัน กัลยากรก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา รอกระทั่งทุกคนกินข้าวอิ่ม เธอจึงบอกแม่กับพี่ชาย “แม่คะแก้มมีเงินไปรักษาพี่วินแล้วค่ะ” อลิษากับนาวินถึงกับตาโต อลิษาถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “แก้มพูดจริงเหรอลูก” “จริงค่ะ ถ้าแม่ไม่เชื่อ แก้มเอาให้ดูตอนนี้เลยค่ะ” กัลยากรเปิดแอปธนาคารในโทรศัพท์มือถือให้แม่กับพี่ชายดู ทั้งสองต่างมองหน้ากันนิ่งงันคล้ายไม่อยากเชื่อ เพราะเงินในบัญชีมีมากถึงหนึ่งล้านบาท “แก้มได้เงินมาจากไหน” นาวินถาม เขายังรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก “ความจริงแก้มอยากขอกู้เงินบริษัทค่ะ แต่พี่คินบอกว่าแก้มยังไม่ผ่านทดลองงานจึงกู้ไม่ได้” “แล้วแก้มเอาเงินนี้มาจากไหนลูก” อลิษาถามย้ำอีกครั้งเพราะยังสงสัยที่มาที่ไปของเงินก้อนนี้ “แก้มยืมมาจากพี่คินค่ะแม่” “ทำไมเขาถึงใจดีกับเราขนาดนี้ล่ะ ไม่ใช่ว่าแก้ม…” กัลยากรเข้าใจว่าแม่จะถามอะไรจึงพูดแทรกขึ้นก่อน “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะแม่ แก้ม

พอรักนรินทร์มาถึงโรงแรมก็รู้สึกพอใจกับสิ่งที่ยศสพลเลือกให้อยู่มาก ผู้หญิงคนนี้ทั้งสวย ทั้งขาว หุ่นดี อกเอวสะโพกล้วนดูดีทั้งหมด ทว่าเขากลับไม่มีอารมณ์อย่างว่าแม้แต่น้อย แต่ถึงอย่างไรมาถึงแล้วก็ต้องลองสักหน่อย ทั้งสองอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จแล้ว รักนรินทร์จึงนั่งลงบนโซฟาให้ผู้หญิงคนนั้นปรนนิบัติตน เธอบอกว่าเธอชื่อน้ำค้าง และดูเหมือนว่าน้ำค้างจะถูกใจแขกคนนี้เป็นอย่างมาก เธอช้อนตาขึ้นมองหน้าเขาขณะที่ใช้ลิ้นเลียที่แก่นกายของเขาที่ยังคงอ่อนปวกเปียก น้ำค้างอมดูดรูดรึงจนสุดความสามารถ แต่ผ่านไปแล้วเกือบสิบนาที แก่นกายของคนตัวใหญ่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าขยับขยายตัวแม้แต่น้อย ตอนนี้น้ำค้างรู้สึกคล้ายว่าตัวเองกำลังดูดเยลลี่อย่างไรอย่างนั้น เธอเริ่มเมื่อยปากกับมือแล้ว อีกทั้งยังเริ่มไม่มั่นใจในความสามารถของตนเอง เมื่อใช้ปากไม่ได้ผล น้ำค้างจึงงัดเอาเต้าอวบอัดออกมา แล้วใช้มันนวดคลึงกึ่งกลางกายของเขา นวดแล้วนวดเล่ามันก็ยังนอนเป็นผักต้มอยู่อย่างนั้น น้ำค้างก็ยังไม่ละความพยายาม รักนรินทร์เริ่มทนไม่ไหวจึงพูดออก “พอเถอะ” พร้อมกับดันหน้าผากน้ำค้างออก แล้

แต่เขากลับตวัดร่างเธอให้มานั่งบนตักเขาอย่างง่ายดาย พร้อมพูดออกเสียงลอดไรฟัน “อย่ามาล้อเล่นกับฉัน เพราะถ้าฉันเอาจริงขึ้นมา เธออย่ามาร้องขอชีวิตทีหลังก็แล้วกัน” “เริ่มเมื่อไรดีล่ะคะ” กัลยากรพูดออกมาทั้งที่ยังกลัว ดวงตากลมโตจ้องหน้าเขานิ่ง รักนรินทร์นับว่าเป็นผู้ชายที่หล่อมากสำหรับเธอ แต่เธอคือลูกเป็ดขี้เหร่สำหรับเขา รักนรินทร์หลับตาลงคราหนึ่งคล้ายกำลังข่มอารมณ์โกรธ พร้อมกับกัดฟันพูดออกมา “ออกไป” “ถ้าฉันไม่ออกไปล่ะคะ” กัลยากรยังยั่วเขาต่อ แม้ดวงใจจะเต้นกระหน่ำมากแค่ไหนก็ตาม “คงชอบยั่วผู้ชายจนเคยตัวสินะ” “ค่ะ ถ้าใครหลงกล คนนั้นก็แพ้” สองมือเรียวงามเริ่มลูบไล้ไปตามลำคอของเขา เรื่อยมายังแผงอกที่มีเสื้อเชิ้ตสีเข้มกั้นอยู่ คิ้วเข้มข้างหนึ่งของเขาเลิกสูงขึ้น “ผ่านมากี่คนแล้วล่ะ” “อืม” กัลยากรยกมือข้างหนึ่งขึ้นแล้วทำท่านับ “หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า อือ นิ้วมือฉันไม่พอนับน่ะค่ะ ขอยืมมือบอสได้ไหมคะ” เธอเอื้อมมือไปคว้ามือเขา แต่เขากลับจับมือเธอไว้ เพราะอดทนต่อการยั่วยวนกวนประสาทของเธอไม่ไหว และเพราะห่างหาย