All Chapters of เจ้าหนี้เถื่อน: Chapter 131 - Chapter 140

ประตูห้องปิดลงสนิทแล้ว รักนรินทร์จึงใช้มือลูบเป้ากางเกงของตนไปมา น้องชายของเขามันตื่นตัวกับเธอเพียงคนเดียวจริง ๆ เช่นนั้นก็มีแต่เธอเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้ จากนั้นเขาจึงหยิบแบบของผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ขึ้นมาดู ผลิตภัณฑ์ตัวนี้เป็นโปรเจกต์ใหม่ของเขาที่จะเอาไปนำเสนอให้กับลูกค้ารายใหญ่โดยเฉพาะ ทางลูกค้าอยากได้สินค้าที่มีความทนทาน ทำความสะอาดได้ง่าย ให้แสงสว่างมากพอ อีกทั้งยังต้องประหยัดไฟ เขาจึงตั้งใจทำขึ้นมาเป็นพิเศษเช่นนั้นสินค้าตัวนี้จำเป็นต้องเก็บเป็นความลับ มีเพียงเขากับฝ่ายอาร์แอนด์ดีเท่านั้นที่รู้ เพราะยังมีคู่แข่งอีกหลายเจ้าที่ลูกค้ารายนี้ให้โอกาสได้นำเสนอผลงาน เช่นนั้นคนอื่นจะรู้ข้อมูลเกี่ยวกับสินค้าตัวนี้ไม่ได้เป็นอันขาดเวลาเที่ยงตรงไม่ขาดไม่เกินกัลยากรก็เดินเข้ามาหาเขาในห้องของเขา รักนรินทร์จึงบอกให้เธอล็อกประตูด้วย “เป็นความลับขนาดนั้นเลยเหรอคะ” “อืม” คนตัวใหญ่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ของตนแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ เดินเข้าไปไม่นานเขาก็ร้องเรียกเธอ “แก้มมาไล่จิ้งจกออกให้หน่อย” น้ำเสียงของเขาบ่งบอกว่าตื่นกลัวอยู่มาก กัลยากรถอนหายใจออ

ใบหน้าของเธอแสดงความหวาดหวั่นออกมา “เบา ๆ นะคะ” เธอคิดว่าของเขาใหญ่มาก มันจะเข้าไปอยู่ในร่างเธอได้จริงหรือ รักนรินทร์แค่นยิ้ม “ของคนอื่นเล็กล่ะสิ” เพราะไซซ์ของเขาใหญ่กว่ามาตรฐานชายไทย รักนรินทร์จึงเข้าใจว่าเธอเจอของเล็กมา กัลยากรไม่ตอบ อีกทั้งยังไม่กล้ามองส่วนนั้นของของเขาตรง ๆ รักนรินทร์เบี่ยงแพนตี้สีชมพูดออกข้าง เอ่ยออกเสียงแหบพร่า “น้ำเธอเยอะมาก คงอยากแล้วสิท่า” กัลยากรได้แต่เบือนหน้าไปทางอื่น เขาพูดขึ้นอีก “ไม่ใช่แค่ขากับก้นที่ใหญ่ กีก็ใหญ่ด้วย” รักนรินทร์ลองเอานิ้วทาบลงไปสามนิ้ว ความจริงกลีบดอกไม้ของเธอไม่ได้ใหญ่อย่างเดียว แต่มันยังอิ่มอูม มิหนำซ้ำกลีบดอกไม้สองกลีบยังปิดสนิท ไม่น่าเชื่อจริง ๆรักนรินทร์แทรกกายเข้าไปในช่องทางรักของเธอช้า ๆ เพราะอยากสัมผัสกับรสชาติการมีเซกซ์ครั้งแรกในรอบหลายปีอา! มันคับแน่นดีจริง ๆ เขาไม่ได้รู้สึกอย่างนี้มานานมากแล้วแต่เข้าไปยังไม่ถึงครึ่งทางดีกัลยากรกลับร้องออกมา “อื๊อเจ็บ!” พร้อมทั้งผลักสะโพกเขาออกแรง ใบหน้าของเธอบิดนิ่วรักนรินทร์ชะงักไปเล็กน้อย พร้อมกับถอนแก่นกายของตนออกมา พบว่ามีเมือกสีใสและครา

หลายวันแล้วที่รักนรินทร์พยายามเข้าหากัลยากรเพื่อคุยรายละเอียดกับเธอ แต่เธอกลับระวังตัวตลอดเวลา และไม่ยอมเข้าใกล้เขาเลย รักนรินทร์ไม่รู้ต้องทำอย่างไรถึงจะได้ทดสอบน้องชายอีกครั้ง วันนี้เขาจึงบอกเธอว่ามีโอทีให้ทำ กัลยากรยังรู้สึกโกรธเขาอยู่ จึงไม่อยากทำงานร่วมกับเขา “ฉันขอทำที่โต๊ะด้านนอกได้ไหมคะ” “ไม่ได้ เดี๋ยวคนอื่นเดินผ่านมาเห็น” “ทำงานหรือทำอะไรคะ ถึงให้คนอื่นเห็นไม่ได้” “ทำงานสิ หรือในหัวเธอมีแต่เรื่องอย่างว่า” “บอสถามตัวเองก่อนเถอะค่ะ” รักนรินทร์ทำสีหน้าจริงจังกลบเกลื่อน “เรื่องงานจริง ๆ เธอต้องทำสไลด์พรีเซนต์งานโปรเจกต์ใหม่ให้เสร็จภายในวันนี้เท่านั้น” “ยังมีเวลาอีกเป็นเดือนไม่ใช่เหรอคะ บอสถึงจะได้ใช้มัน” “เธอต้องเผื่อเวลาให้ฉันตรวจทานอย่างละเอียด อีกอย่างเธอต้องแก้ไขด้วยนะ” กัลยากรผ่อนลมหายใจออกมา พลอยไพลินเคยเล่าให้เธอฟังอยู่บ้างว่ารักนรินทร์เป็นคนทำงานละเอียดและต้องเผื่อเวลาด้วย เช่นนั้นเธอก็ต้องทำตามเขาสั่งสินะ “ได้ค่ะ” รักนรินทร์หันหลั

สิ้นคำ รักนรินทร์ก็จับไหล่เธอลุกขึ้นมาแล้วจูบเธออย่างเร่าร้อน คล้ายกับตายอดตายอยากมาจากไหน ไม่นานกระโปรงทรงเอของเธอก็ถูกถอดออกให้พ้นตัว เขาอุ้มเธอขึ้นมาอย่างง่ายดายแล้ววางลงบนโต๊ะทำงานของตน มือข้างหนึ่งกวาดสิ่งของที่วางอยู่บนโต๊ะทิ้งจนหมด แล้วขยับสะโพกเธอให้มาชิดกับขอบโต๊ะ เขาถอนริมฝีปากออก สองร่างหายใจหอบหนัก กัลยากรถามเขา “เอาตอนนี้เลยเหรอคะ” “อืม รอไม่ไหวแล้ว” “บอสมีคอนดอมเหรอคะ” เขาหยิบคอนดอมออกมาจากกระเป๋ากางเกงสามชิ้น “เลือกกลิ่นมา” กัลยากรเบิกตาโต แสดงว่าเขาเตรียมที่จะมีอะไรกับเธอตลอดเวลาอย่างนั้นหรือ “เอากลิ่นไหนก็ได้ค่ะ” “ชอบแบบเรียบหรือขรุขระ” “อันไหนดีกว่ากันล่ะคะ” เพราะเธอไม่เคยใช้นี่นา “ดีทุกอัน เพราะของฉันมันใหญ่อยู่แล้ว” เขาเอ่ยออกอย่างภาคภูมิใจ “ขี้อวด” “ก็มีดีอะ ไม่เหมือนเธอ…” พูดได้แค่นั้นริมฝีปากก็ถูกเธอใช้นิ้วปิดเอาไว “ถ้าพูดดีไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูดก็ได้ค่ะ” รักนรินทร์จึงไม่ปล่อยคำไม่ดีหลุดออกมา เพราะกลัวว่าจะอดเหมือนวันนั้นอี

เพราะวันนี้กัลยากรกลับช้ากว่าทุกวัน จึงได้นั่งกินข้าวเย็นคนเดียว เพราะนาวินเพิ่งออกจากโรงพยาบาล จึงต้องพักผ่อนให้มาก ส่วนแม่ก็กำลังเก็บข้าวของอยู่ในครัว กัลยากรนั่งคิดถึงเหตุการณ์เมื่อตอนหัวค่ำ จึงเผลอพึมพำออกมาอย่างหัวเสีย “เสียตัวครั้งแรก จะทำให้เสร็จด้วยก็ไม่ได้ ผู้ชายอะไรเห็นแก่ตัวชะมัด” ไม่สมกับที่แอบรักมานานเลยสักนิด “ใครเห็นแก่ตัวเหรอลูก” อลิษาเดินออกมาได้ยินคำนั้นพอดี “ปะ เปล่าค่ะแม่ แก้ม แก้มหมายถึงเจ้านายน่ะค่ะ บังคับให้แก้มทำงานให้เสร็จภายในวันนี้ เห็นแก่ตัวที่สุดเลยค่ะ” กัลยากรแถจนสีข้างเกือบถลอก “ก็เขาเป็นเจ้านาย อีกอย่างงานเขาเร่งรึเปล่า” “ไม่เร่งเลยสักนิด มีเวลาอีกเป็นเดือนแน่ะ ไม่รู้จะรีบไปไหน” “เอาน่า อดทนหน่อย อย่างน้อยที่นี่ก็เงินเยอะอยู่นะ” “แก้มแค่บ่นไปอย่างนั้นแหละค่ะแม่ แก้มไม่ได้คิดจริงจังขนาดนั้นหรอกค่ะ ความจริงแก้มอยากให้มีโอทีทุกวันเลยค่ะ แก้มจะได้มีเงินเยอะ ๆ” “แม่ว่าแล้วเชียวว่าแก้มต้องบ่นไปอย่างนั้นแหละ รีบกินรีบไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าอีก”