All Chapters of เจ้าหนี้เถื่อน: Chapter 91 - Chapter 100

ไอศูรย์เดินเข้ามาหาฉายระวี ซึ่งตอนนี้เธอมาทำตำแหน่งแคชเชียร์ชั่วคราว เนื่องจากมินตราลาออกกะทันหันทางร้านจึงหาแคชเชียร์ไม่ทัน “จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอคะ” ฉายระวีถามด้วยท่าทางกระตือรือร้น “อืม” “แล้วอย่างนี้…” “เริ่มทำงานได้” ช่วงนี้ศิลายังคงเสียใจกับสิ่งที่อัยลดาทำลงไป คงไม่มีเวลามานั่งตรวจสอบพนักงานในร้าน เพียงเท่านั้นฉายระวีก็ยิ้มกว้างออกมา เธออดอยากมาหลายเดือนแล้ว คราวนี้เห็นทีเธอต้องรีบกอบโกยเสียแล้วผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงครึ่งยศสพลกลับขึ้นมาบนห้องทำงานของเจ้านาย พลางเอ่ย “เสี่ยครับ” “ถึงบ้านหรือยัง” “ถึงแล้วครับ” ศิลายังคงนั่งเงียบ ยศสพลจึงพูดขึ้นอีก “ถ้าเสี่ยเป็นห่วงคุณอัย ทำไมต้องไล่เธอไปด้วยล่ะครับ ผมว่าเสี่ยควรฟังเธอ…” “หุบปากซะ กูไม่อยากฟัง” “ครับ” เพียงเท่านั้นยศสพลก็ไม่ได้พูดอะไรอีกฝ่ายอัยลดาที่พยายามอดทนอดกลั้นมาตลอด กระทั่งกลับมาถึงบ้านจึงปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาดั่งสายธาร เธอไม่คิดว่าศิลาจะเป็นคนไร้เหตุผลเช่นนี้ ทำไมเขาไม่ยอมรับฟังคำอธิบายของเธอบ้างคืนนั้นอั

ศิลาหยิบภาพถ่ายในซองเอกสารขึ้นมาดูทีละแผ่น กรามของเขาขบกันแน่น พศินจึงเปิดคลิปเสียงพร้อมวิดีโอคลิปที่นักสืบถ่ายเอาไว้ตอนที่อัยลดาไปพบณเรศให้พี่ชายฟัง “นี่คือคลิปของจริงที่ผมจ้างนักสืบตามไอ้ณเรศไป ส่วนที่ไอ้ไอซ์ส่งให้พี่มันคือคลิปที่สร้างมาจากเอไอ” ลำคอของศิลาคล้ายตีบตันจนแทบกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้ เมื่อดูคลิปทั้งสองจนจบ พร้อมกับพึมพำออกมา “นี่กูทำอะไรลงไป” เพราะอัยลดาเคยบอกเขาว่ามีคนทุจริตและกำลังรวบรวมหลักฐาน และยังพูดเป็นนัยว่าอาจเป็นคนสนิทของเขาอีกด้วย เป็นเพราะความโกรธและหึงหวงเขาจึงลืมนึกถึงเรื่องนี้ “ส่วนเรื่องที่คุณอัยโอนเงินให้ไอ้หมอนั่น ผมคิดว่าคงเป็นฝีมือไอ้ไอซ์ เพราะมันคิดจะจัดการคุณอัยอยู่แล้ว” ศิลาคิดย้อนไปวันที่ไอศูรย์มาขอให้อัยลดาปลดล็อกรหัสพนักงานให้ “ต้องเป็นวันนั้นแน่” ที่ไอศูรย์ลอบจดจำรหัสผ่านของอัยลดา “ส่วนหลักฐานการทุจริตพี่ต้องไปถามคุณอัยแล้วละ” “อัยจะยอมคุยกับกูเหรอ” “ก็ต้องลองดู”ทางด้านของอัยลดา เพราะชินกับการนอนกลางวัน พอตกกลางคืนจึงทำให้นอนไม่หลับ เที่ยงคืนแล้วเธอยังไม่รู้สึกง่

วันถัดมาไอศูรย์ยังมาทำงานเร็วกว่าปกติ แต่ฉายระวีกับพรีมาใช้สิทธิ์ลาป่วยเพราะใบหน้ายังไม่หายดี อีกทั้งยังรู้สึกอับอายกับเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะตอนนี้พนักงานที่ผับก็รู้กันหมดแล้วว่าพวกเธอตบตีกันเพื่อแย่งไอศูรย์ไอศูรย์เดินไปหาพศินทันทีที่มาถึง “เป็นมึงใช่ไหมที่ไปบอกฉาย” “บอกเรื่องอะไร” พศินยังคงงุนงงกับคำถามของเขา “ก็มึงไปบอกฉายว่ากูอยู่กับพรีมไง” พศินถึงกับหัวเราะคล้ายเยาะเย้ยออกมา ยิ่งเห็นใบหน้าของไอศูรย์ที่ยังมีรอยบวมช้ำก็ยิ่งรู้สึกสะใจ “คิดว่าผมรู้เรื่องพี่คนเดียวหรือไง ผมจะบอกอะไรให้นะความลับมันไม่ในโลกหรอก ยังไงความเลวที่พี่ทำสักวันมันก็ต้องถูกเปิดเผยอยู่ดี” ก่อนจะเดินจากไปพศินยังพูดทิ้งท้ายไว้อีก “ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม” ตอนนี้พศินไม่ได้รู้สึกกลัวไอศูรย์อีกแล้ว ไอศูรย์โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ “ทำปากเก่งไปเถอะ สักวันมึงก็จะอยู่ที่นี่ไม่ได้เหมือนกัน” บ่ายสามโมงวันนั้นอัยลดาจึงเข้าไปหาธำรงที่บ้าน “คุณท่านคะ คุณอัยมาขอพบค่ะ” จาริณีย์เดินเข้าไปบอกเจ้าของบ้าน ธำรงทำหน้างง “หินไม่มาด้วยเหรอ” “ไม่มา

ศิลาเดินเข้ามาในบ้านหลังสีขาวที่อัยลดาเคยอยู่ด้วยท่าทางเหนื่อยล้า วางสัมภาระแล้วเดินเข้าไปในครัวเพื่อดูว่ามีอะไรที่เขาพอทำอาหารได้บ้าง สายตาจึงเหลือบไปเห็นซุปข้าวโพดและโจ๊กกึ่งสำเร็จรูปอยู่หลายซอง ดูคล้ายกับว่าอัยลดาเตรียมของพวกนี้ไว้ให้เขา เขาเสียบปลั๊กกระติกน้ำร้อนไม่ถึงห้านาทีก็หยิบซุปข้าวโพดกับโจ๊กหมูมาชงกินอย่างละซอง เขารู้สึกดีขึ้นมาก จากนั้นจึงนั่งทำงานต่อที่ห้องรับแขก หนึ่งชั่วโมงผ่านไปจึงหยิบยาเคลือบกระเพาะอาหารขึ้นมากิน และการที่เขาเลิกงานเร็วก็ทำให้เขาได้ข้อมูลการทุจริตเพิ่มขึ้นจริง ๆ “ทำไมกูถึงได้โง่อยู่ตั้งนานวะ” เขาพูดออกมาคล้ายสมเพชตัวเองที่โดนหลอกมาตั้งนาน จะโทษใครไม่ได้ เพราะเขาโง่เองและยังไว้ใจคนผิด ศิลานั่งทำงานจนถึงหกโมงเช้าจึงโทร. หาอัยลดา แต่เธอก็ไม่ยอมรับสายเขาสักครั้ง เขาจึงนอนอยู่ที่โซฟาด้านนอก ทางด้านฉายระวีกับพรีมาเมื่อตื่นขึ้นมาตอนแปดโมงเช้าก็ได้รับโทรศัพท์เบอร์แปลกว่าไอศูรย์เอาผู้หญิงไปนอนที่คอนโดด้วย ทั้งสองจึงรีบมาที่คอนโดของไอศูรย์โดยไม่ได้นัดหมาย ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็ยังขึ้นมาที่ห้องไอศูรย์พร้อม

วันต่อมาไอศูรย์ก็มาหาศิลาที่ผับ แต่เขาไม่มีสิทธิ์ก้าวขาเข้าไปในส่วนของพนักงานในร้านอีกแล้ว เขานั่งรอศิลาอยู่ที่ชั้นล่างของผับด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม“มีอะไรจะคุยกับกูเหรอ” ศิลาถามพร้อมกับหย่อนก้นลงบนเก้าอี้นวม“กูอยากจะมาขอโทษกับสิ่งที่กูทำกับมึง” หน้าตาของไอศูรย์หมองคล้ำคล้ายกับคนไม่ได้นอนติดต่อกันมาหลายคืน“ขอโทษแล้วยังไง” ศิลาถามออกเสียงเย็นชา ในใจไม่ได้รู้สึกสงสารไอศูรย์แม้แต่น้อย“มึงถอนฟ้องคดีเถอะนะหิน เห็นแก่ที่เราเคยเป็นเพื่อนกันมา แล้วกูจะพยายามหาเงินมาใช้หนี้มึงทั้งหมด”“กับเจ้าหนี้คนอื่นมึงก็ยังไม่ใช้คืนเลย เงินที่มึงโกงบริษัทกูไปสามสี่ปีเป็นเงินเท่าไร มึงจะใช้คืนกูยังไง” เขาคิดว่าเงินที่ไอศูรย์ยักยอกไปไม่ต่ำกว่าร้อยล้าน แล้วไอศูรย์จะหาเงินจากที่ไหนมาใช้หนี้เขา“ให้กูทำงานกับมึงอีกได้ไหม กูสัญญาว่าจะไม่ทำตัวแบบนี้อีก กูให้มึงหักเงินเดือนกูทุกเดือนเลยก็ได้” ไอศูรย์ไม่มีทางไปแล้วจริง ๆ อีกอย่างเขายังหันหน้าไปพึ่งใครไม่ได้อีก ผู้หญิงที่เคยเป็นคู่นอนของเขาตอนนี้ก็ไม่มีใครอยากคุยกับเขาสักคน“อย่าเลยไอซ์ ทางที่ง่ายที่สุดมึงไปนอนในคุกน่ะดีแล้ว อย่างน้อยถ้ามึงยอมรับสารภาพโทษของมึงก็ยั