Semua Bab เจ้าหนี้เถื่อน: Bab 151 - Bab 160

วันนี้ตอนเก้าโมงเช้า ทั้งสองก็เข้าร่วมประชุมตามปกติ พอน้องชายนั่งลงข้าง ๆ ภาคินถึงกับขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปเพราะได้เวลาประชุมพอดี ภาคินเปิดประชุมโดยการถามน้องชาย “รัก โปรเจกต์ใหม่จะเข้าไปพรีเซนต์กับลูกค้าวันไหน” “อีกไม่เกินสามสัปดาห์ครับ” “แล้วทางอาร์แอนด์ดีของเราพร้อมทุกอย่างหรือยัง” “พร้อมแล้วครับ อาทิตย์หน้าน่าจะเห็นของจริง” “ฉันจะเร่งให้เร็วที่สุดนะคะ” วรัญญาเสริมขึ้น “อืม คิดว่าเราจะชนะใจลูกค้าไหม” ภาคินถามอีก “ผมจะทำเต็มที่ก็แล้วกันครับ” รักนรินทร์ตอบ เขาคิดว่าตอนนี้เขาทำออกมาได้ดีที่สุดแล้ว แต่ก็ประมาทคู่แข่งรายอื่นไม่ได้ “แล้วถ้าเราชนะ ลูกค้ารายนี้จะสั่งสินค้าจากเราเท่าไรครับ ผมจะได้วางแผนกำลังการผลิตได้ถูก” ภูวดลถาม “คร่าว ๆ ก็ประมาณหนึ่งแสนชิ้นครับ แต่เราไม่ต้องเร่งผลิตก็ได้ เพราะเขาจะทยอยรับครับ แต่ถึงอย่างนั้นก็น่าจะต้องเปิดให้ทำงานล่วงเวลา ฝากพี่ภูแจ้งผู้จัดการโรงงานด้วยนะครับ” ภาคินกล่าว “ครับ” ภูวดลรับคำ และอดตะลึงกับยอดสั่งซื้อไม่ได้ มิน่าเล

เที่ยงวันนั้นก่อนกัลยากรจะออกไปรับประทานอาหารกลางวันจึงแวะเข้ามาเขา รักนรินทร์ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ปล่อยให้เธอไปกินข้าวตามที่พูดไว้ พลอยไพลินได้แต่นั่งรอเพื่อนอยู่ที่ศูนย์อาหาร พอเห็นเพื่อนเดินมาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก พร้อมบ่นออกมา “ทำไมพี่รักถึงใช้งานแก้มเกินเวลาอย่างนี้นะ เราจะฟ้องพี่คิน” พูดพร้อมกับเดินไปสั่งอาหารด้วยกัน “อย่าเลย วันนี้ก็วันสุดท้ายแล้ว” “เธอรู้ล่วงหน้าด้วยเหรอ” ว่างานจะมีเพียงวันนี้ “อืม เพราะบอสเป็นคนบอกเอง” “ให้มันจริง” “แล้วช่วงนี้พี่วินเป็นไงบ้าง” “ก็ดีขึ้นมากแล้ว” “ต้องขอบคุณผู้ใจบุญคนนั้นนะ ที่ให้แม่แก้มยืมเงิน แต่ก็หวังว่าจะไม่เป็นเหมือนพ่ออัยหรอกนะ” เพราะพ่ออัยลดา ใช้ร่างกายลูกสาวใช้หนี้แทน ถึงสุดท้ายแล้วอัยลดาจะกลายเป็นเมียเจ้าหนี้คนนั้นจริง ๆ ก็ตาม ซึ่งเจ้าหนี้คนนั้นก็คือศิลาเพื่อนพี่ชายของเธอนั่นเอง “ไม่หรอก แม่บอกว่าคนนี้ใจดี ไม่คิดดอกเบี้ยด้วยนะ” กัลยากรโกหกเพื่อนว่าแม่ของเธอยืมเงินมาจากเศรษฐีใจดีคนหนึ่ง “อืม ถ้าจะดีจริง ๆ”

วันนั้นก่อนถึงเวลาเลิกงานอลิษาได้โทร.หาลูกสาว บอกว่านาวินล้ม เธอจึงพาเขาไปที่โรงพยาบาล กัลยากรตกใจจึงรีบไปที่โรงพยาบาล เพราะทำงานทุกอย่างเสร็จแล้วเธอจึงไม่ได้บอกเจ้านาย พอรักนรินทร์เดินออกมาจากห้องก็พบว่าเธอกลับบ้านไปแล้ว เขาจึงโทร. หาเธอ เมื่อเห็นว่าเจ้านายโทร. มากัลยากรจึงเดินออกไปคุยโทรศัพท์ที่ระเบียงห้องพิเศษ ‘แก้ม’ “คะ” ‘กลับบ้านทำไมไม่บอก’ “อ้อ ฉันลืมค่ะ” ‘อ้าว แล้วที่นัดกันไว้ล่ะ’ น้ำเสียงเขาไม่ค่อยพอใจนักที่เธอลืมเรื่องที่ตกลงกันไว้ “อืม ฉันลืมไปเลย งั้นก็ยกเลิกไปเลยค่ะ เพราะยังไงของบอสก็ใช้งานได้แล้ว” “ใครโทรมาเหรอแก้ม” อลิษาเดินมาถามลูก “บอสโทรมาเรื่องงานน่ะค่ะแม่ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะบอส” ‘เดี๋ยวก่อนสิ แล้วตอนนี้เธออยู่ไหน…’ พูดได้แค่นั้นเธอก็วางสายไปแล้ว รักนรินทร์เดินเข้ามานั่งในรถด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก “ไปไหนครับนาย” เอกชัยถาม “ไปผับไอ้หิน” “ครับ”ทางด้านกัลยากร เมื่อวางสายจากเจ้านายแล้วจึ

กัลยากรยกมือสองข้างขึ้นโอบเขาไว้เช่นกัน “ไม่ได้ปลดปล่อยมากี่วันแล้วคะ” ก่อนหน้าเธออยากจะแกล้งเขาจึงพยายามไม่สนใจสิ่งที่เขาพยายามจะสื่อ อีกทั้งยังอยากเอาชนะเขาด้วยที่เขาชอบด้อยค่าเธอ แต่พอเห็นเขามีอาการแบบนี้เธอกลับรู้สึกสงสาร “แปด” “แล้วทำไมไม่ซื้อกินคะ” มือของเธอลูบแผ่นหลังของเขาเบา ๆ คล้ายกำลังปลอบเด็ก “ไปแล้ว แต่มันไม่แข็ง มันแข็งกับเธอคนเดียวเท่านั้น แค่เห็นหน้าเธอฉันก็อยากจะจับกดลงตรงนั้นแล้ว” กัลยากรหลุดขำออกมา “ตลกมากนักเหรอ” เขาถามเสียงงอน เธอผละกายออกห่างจากเขาเล็กน้อย “เปล่า แค่คิดว่าน้องชายบอสคงชอบของแปลกเข้าแล้วจริง ๆ” และที่เธอขำก็เพราะมันเป็นไปตามที่เธอได้อธิษฐานไว้จริง ๆ สมน้ำหน้าคนปากหมาอย่างเขา “ฉันก็คิดอย่างนั้น สงสัยมันชอบคนขาใหญ่ ตูดใหญ่ นมใหญ่ แล้วก็กีใหญ่ด้วย” ไม่พูดเปล่าทุกคำที่เขาว่ามาล้วนถูกมือหนาลูบไล้และบีบคลึงอย่างมันเขี้ยว “แสดงว่าจะให้ช่วยอีกเหรอคะ” “อืม แต่ราคาขอแบบเหมาจ่ายได้ไหม” “ให้เท่าไรคะ” เธอช้อนตาขึ้นมอง “เดือนละเจ็ดหมื่นพอไหม” “

รักนรินทร์พาเธอขึ้นแท็กซี่หน้าตึกอัครวรินทร์ ภูวดลกับพราวพิมลที่กำลังจะกลับบ้านจึงเห็นเข้าพอดี “นั่นมันท่านรองกับเลขาคนใหม่นี่คะ กำลังจะไปไหนกันทำไมถึงได้นั่งแท็กซี่” พราวพิมลเอ่ยอย่างสงสัย “กลับบ้านมั้ง” “บ้านพวกเขาไปทางเดียวกันเหรอคะ” “ช่างพวกเขาเถอะ ว่าแต่งานที่ให้ทำคืบหน้ารึยัง” “เรียบร้อยแล้วค่ะ วันมะรืนหัวหน้าก็จะเอาผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ไปให้ท่านรองดูแล้วค่ะ” “ทำได้ดีมาก” “แล้วพะแพงเป็นยังไงบ้าง” พะแพงคือคนที่ภูวดลเคยแอบรัก ซึ่งก่อนหน้าเคยเป็นคนรักของรักนรินทร์ แต่ตอนนี้พวกเขาได้เลิกรากันไปแล้ว และเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าเหตุใดพะแพงถึงได้เลิกกับรักนรินทร์ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นยังเห็นว่ารักกันดี “ก็สบายดีค่ะ แต่ช่วงนี้เห็นว่างานเยอะ พราวก็เลยไม่ค่อยได้คุยกับแกเหมือนกัน” เพราะพะแพงเป็นคนฝากพราวพิมลเข้ามาทำงานที่นี่ เธอจึงค่อนข้างสนิทกับพะแพง “อืม งั้นผมกลับก่อนนะ ถ้ามีอะไรคืบหน้าเดี๋ยวผมจะแจ้งให้ทราบอีกที” “ค่ะ”รักนรินทร์พากัลยากรแวะรับประทานอาหารร้านที่ไม่ห่างจากคอนโดมากนัก