Semua Bab เจ้าหนี้เถื่อน: Bab 161 - Bab 170

เขาพูดเช่นนั้นกัลยากรก็เชื่อเขาแล้ว เพราะเขาช่ำชองในการจูบเหลือเกิน แค่จูบริมฝีปากอย่างเดียวยังทำให้เธอแทบยืนไม่อยู่ “พรุ่งนี้เจอกันค่ะ” “อืม” ไม่ว่าเปล่า เอื้อมมือไปบีบนมกับก้นเธออย่างละที คล้ายกับว่าเขาเห็นมันไม่ได้ ต้องบีบต้องคลึงมันทุกครั้งไป “ครั้งต่อไป ฉันไม่ใส่ถุงยางนะ” “ทำไมคะ” “ไม่ชอบ” แค่ได้ลองสดกับเธอเพียงครั้งเดียว รักนรินทร์ก็ไม่อยากใช้เครื่องป้องกันแล้ว “ขอคิดดูก่อนนะคะ” “แก้ม” เขาเรียกเธอเสียงอ้อน “เวลาอยากได้อะไรชอบทำเสียงแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนเหรอคะ” “เปล่า ถ้าเธอไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร” กัลยากรเดินออกจากห้องโดยไม่พูดอะไร พ้นร่างของเธอ เขารู้สึกเหมือนปากตัวเองบวมเจ่อจึงเดินเข้าไปส่องกระจกในห้องนอน พลางพึมพำออกมา “เวรแล้ว!” คิดว่าไม่แพ้ก็แพ้จนได้ ส่วนกัลยากรเมื่อกลับมาถึงบ้าน แม่กับพี่ชายก็เข้านอนไปแล้วเธอจึงไม่เข้าไปรบกวน วางกระเป๋าแล้วนั่งลงบนเก้ากี้ตัวเดิม หยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเขียน ‘วันนี้ไปดูแมวที่คอนโดนายด้วยแหละ ตอนขาไปนายพาแวะกินข้าว ไม่รู้ว่านายตั้

“ใครว่าแก้มอ้วน หุ่นกำลังพอดี แถมยังน่ารักอีกต่างหาก” “บอสไม่มีทางคิดอย่างนั้นกับเราหรอก” “อืม แต่หลายปีแล้วเราก็ไม่เคยเห็นพี่รักคบใครเลยนะ แต่อีกไม่นานคุณแม่กับคุณพ่อก็จะให้พี่รักหมั้นแล้วล่ะ” กัลยากรกลืนน้ำลายอันฝืดเฝื่อนลงคอ ฝืนพูดออกมา “อีกนานแค่ไหน” “คงต้องรอผู้หญิงคนนั้นกลับมาจากต่างประเทศก่อนมั้ง เห็นคุณแม่บอกว่าน่าจะสักสี่ห้าเดือนน่ะ หรือไม่ก็อาจจะเร็วกว่านั้น” “แล้วบอสก็ยอมเหรอ” “ต้องยอม เพราะโดนคุณพ่อบังคับ อีกอย่างก็เพื่อธุรกิจของครอบครัวน่ะ” สิ้นคำกัลยากรก็ไม่ได้ถามเพื่อนอีก แต่ในใจกลับรู้สึกวูบโหวงชอบกล รับประทานอาหารกลางวันเสร็จ กัลยากรจึงเดินทางไปที่คอนโดของรักนรินทร์ พอไปถึงเธอกดกริ่งพลางพูดว่า “บอสคะ ฉันมาแล้วค่ะ” จากนั้นก็กดรหัสผ่านเข้าไปในห้องเขาได้อย่างง่ายดาย แต่พอเดินเข้ามาในห้องเธอถึงกับต้องยืนนิ่งงันไปชั่วขณะ เพราะคนที่เธอเจอไม่ใช่เขา แต่เป็นผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง ถึงกระนั้นรูปร่างหน้าตาก็ยังดูอ่อนวัยกว่าอายุ กัลยากรยกมือขึ้นไหว้พร้อมส่งยิ้มใ

“แต่บอสป่วยอยู่นะคะ”“ก็แค่หน้าบวมเท่านั้น ไม่ได้เจ็บป่วยสักหน่อย” เขาช้อนร่างเธอขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน เขาถามว่า “อยากอาบน้ำไหม”กัลยากรพยักหน้า เขาจึงอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำ “ให้อาบให้ไหม”“ไม่ค่ะ”“อย่าอาบนานนะ”สิบนาทีต่อมาเธอจึงเดินออกมาจากห้องน้ำ โดยสวมชุดคลุมอาบน้ำของเขา“มานี่สิ” เขาเรียกเธอมานั่งลงบนเตียงนอนกัลยากรนั่งบนเตียงแล้ว เขาจึงดันร่างเธอให้นอนลงบนเตียงพร้อมกับดึงสะโพกเธอมาชิดขอบเตียง ยกขาเธอขึ้นเหยียบบนที่นอนแล้วกางออกกว้าง เขานั่งคุกเข่าลงตรงหว่างขาของเธอหัวใจของกัลยากรเต้นแรงขึ้น ถามออกเสียงสั่น “บอสจะทำอะไรคะ”เขาไม่ตอบ แต่กกลับก้มลงไปจุมพิตกลีบดอกไม้อวบอูมสีพีชแผ่วเบา กระนั้นเธอยังครางออกมาเสียงสั่น “อื๊อ” พร้อมกับหุบขาเพราะเพียงเขาทำแค่นั้นเธอก็รู้สึกเสียวตั้งแต่สันหลังไปจนถึงท้ายทอยแล้ว แต่เขากลับตรึงขาเธอไว้กับที่ ร่องรักของเธอขมิบตุบ ๆ โดยอัตโนมัติรักนรินทร์นั่งมองตาไม่กะพริบ “บอสคะ”“หืม” คราวนี้เขาก้มลงไปดูดกลีบดอกไม้แรงกว่าเก่า เขาดูดหนัก ๆ อยู่สามสี่ครั้งจนเกิดเสียงหยาบโลน“อา บอสคะ” เธอขยับสะโพกหนี แต่เขากลับยึดไว้“จะหนีทำไม หืม ไม่เสียวเหรอ” ค

“หาเรื่องให้ตัวเองตลอด ไปทำงานแล้วนะคะ”“อืม ตอนเที่ยงขอนะ”“ค่ะ” ก่อนเธอจากไปเขายังบีบนมและก้นเธอแรง ๆ อย่างละทีหันหลังให้เขาแล้วกัลยากรจึงเดินยิ้มออกมา เธอชักเริ่มสับสนกับการกระทำของเขาแล้วสิ ปากบอกว่าไม่ชอบ แต่กลับทั้งบีบทั้งจับทุกครั้งที่เจอหน้าเก้าโมงตรงวรัญญาก็รีบนำผลิตภัณฑ์ตัวใหม่มาที่ห้องรองประธานบริษัท ซึ่งกัลยากรก็อยู่ในนั้นด้วย“สวยมากเลยค่ะ” วรัญญาส่งผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ให้เจ้านายดู ซึ่งสินค้าตัวนี้รักนรินทร์เป็นคนออกแบบและคิดค้นวัสดุเองทั้งหมด ซึ่งมีความพิเศษและไม่เหมือนใคร ตามที่ลูกค้าต้องการรักนรินทร์หยิบหลอดไฟขึ้นมาหมุนดูรอบด้านแล้วลองเสียบปลั๊ก ทันใดนั้นแสงสีขาวนวลก็สว่างขึ้น รักนรินทร์บอกให้เลขาปิดไฟในห้องทุกดวง“แสงสีนี้ให้ความสว่างและสบายตาด้วยค่ะ” กัลยากรว่า“ประหยัดไฟและทนความร้อนได้ดีด้วยนะคะ” วรัญญากล่าวเสริม“หวังว่าลูกค้าจะชอบ” รักนรินทร์พูดออกมาอย่างอารมณ์ดี “วันศุกร์นี้เตรียมตัวไปพบลูกค้ากับฉันด้วยนะแก้ม”“ค่ะ” กัลยากรเปิดไฟในห้องอีกครั้งวรัญญาจึงเพิ่งสังเห็นความผิดปกติบางอย่างบนหน้าเจ้านาย “เอ่อ… ท่านรองคะ”“ฮึ”“ปากท่านรองมี…”“มีอะไรก็พูดมาสิ”“เอ่อ มีรอ

“จริงค่ะ เงินที่ยืมพี่คินไป แก้มคำนวณดูแล้วพอใช้อย่างแน่นอนค่ะ” ความจริงเธออยากใช้หนี้เขามากกว่านี้ แต่เกรงว่าเขาจะสงสัยจึงให้แค่นั้นพอ เพราะไม่รู้ว่ารักนรินทร์จะหายป่วยเมื่อใด เงินส่วนนั้นเธอจึงเก็บไว้ใช้ในยามจำเป็น “แล้ววินเป็นยังไงบ้าง ไม่ได้ไปเยี่ยมเลย” ถึงแม้ก่อนหน้าบ้านทั้งสองจะอยู่ติดกัน แต่เขาก็ไม่ค่อยสนิทกับสองพี่น้องนี้เท่าไรนัก แต่ก็รู้ว่าเป็นเด็กดีทั้งคู่ “ดีขึ้นมากแล้วค่ะ แต่ต้องรอผ่าตัดอีกสองครั้งเลยค่ะถึงจะหัดเดินได้” ภาคินยื่นมือมาจับศีรษะเธออย่างเอ็นดูแล้วโยกไปมา “อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกพี่ได้” กัลยากรยิ้มน้ำตาคลอพร้อมยกมือขึ้นไหว้ “พี่คินเมตตาครอบครัวแก้มมากจริง ๆ ค่ะ” “อย่าคิดมากเลย พอช่วยได้พี่ก็จะช่วย” ถ้าเธอแต่งงานมีครอบครัวแล้วทุกอย่างคงดีขึ้นกว่านี้ “เลือกคนที่ดีและมีฐานะสักหน่อยมาเป็นคู่ชีวิตนะ ชีวิตจะได้ไม่ลำบากอีก” “ค่ะ” รักนรินทร์มองภาพนั้นด้วยความหงุดหงิด เขาทุบกำปั้นลงบนต้นขาตนเองแรง ๆ พร้อมสบถออกมา“แพศยา หลายใจ” “นายว่าใครเหรอครั