All Chapters of เจ้าหนี้เถื่อน: Chapter 171 - Chapter 180

ภาคินเพิ่งจะอ้าปาก ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากหน้าประตู “เอะอะโวยวายอะไรกัน” เป็นเสียงของศศิธรนั่นเอง “นั่นสิคะ มีเรื่องอะไรเกี่ยวกับเพื่อนพลอยหรือเปล่าคะ” เพราะพลอยไพลินได้ยินชื่อเพื่อนของเธอในบทสนทนาด้วย รักนรินทร์จึงปล่อยมือจากเนกไทพี่ชาย ภาคินเอ่ย “เปล่าครับ แค่มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยเท่านั้น” “เป็นพี่น้องกันมีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกันสิ” “ผมขอโทษครับแม่” รักนรินทร์เอ่ย “ขอโทษพี่คินด้วย” “ขอโทษครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ว่าจบรักนรินทร์ก็เดินหน้าบึ้งออกไป พลอยไพลินจึงถามภาคิน “เป็นอะไรของเขาคะ” “ไม่รู้มัน” “แต่พลอยได้ยินเขาพูดชื่อแก้มด้วยค่ะ” เมื่อคิดถึงคำพูดของน้องชาย มุมปากของภาคินจึงผุดรอยยิ้มออกมา “มันคิดว่าพี่ชอบแก้มน่ะ ก็เลยมาถามให้แน่ใจ” “อ้อ ที่แท้ก็เรื่องแค่นี้เอง” พลอยไพลินพูดออกมาอย่างโล่งอกจึงชวนมารดากลับห้อง ศศิธรก็รู้สึกสบายใจไปด้วย ภาคินส่ายหน้าน้อย ๆ พูดออกเสียงเบา “สงสัยจะไม่ได้หมั้นแล้วมั้ง” .ศศิธรเดินเข้ามาในห้องนอ

รักนรินทร์จึงนำเสนองานและผลิตภัณฑ์ของตนให้เขาดู คุยกันราวหนึ่งชั่วโมง วิกรมจึงสรุป “ผมไม่ผิดหวังจริง ๆ ที่รอคุณเป็นบริษัทสุดท้าย เอาเป็นว่าผมขอกลับไปทบทวนดูอีกสักรอบก็แล้วกัน ไม่เกินสามวันผมจะให้คำตอบคุณรักนะครับ” เขายอมรับว่ารักนรินทร์ทำผลิตภัณฑ์ออกมาได้ถูกใจเขาจริง ๆ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องใช้เวลาตรึกตรองอีกสักหน่อย “ขอบคุณครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” “ครับ” รักนรินทร์กับเลขาเดินออกไปแล้ว วิกรมยังมองตามหลังทั้งคู่ และยังเห็นรักนรินทร์โอบเอวเลขาคนนั้นด้วย วิกรมยิ้มแห้งพลางคิดกับตัวเอง ดีนะที่ไหวตัวทัน “เอามือบอสออกไปได้แล้วค่ะ ไม่มีที่วางหรือไงคะ” “ไม่มี แล้วทำไมต้องใส่สั้นขนาดนี้ด้วยล่ะ” “แล้วทำไมฉันจะใส่ไม่ได้คะ” เพราะไม่อยากให้เขาขายหน้าเธอจึงแต่งตัวให้เหมือนเลขาขึ้นมาหน่อยเท่านั้น อีกอย่างตอนนี้เธอพอมีเงินเหลือเก็บก็อยากจะซื้อชุดใหม่บ้าง “ขาใหญ่ขนาดนี้ยังจะกล้าใส่มาอีก ดูก้นสิใหญ่ยังกะกระด้งแน่ะ ส้นสูงเนี่ยรู้ว่ามันเดินลำบากจะใส่สูงอะไรขนาดนั้น” เพราะเวลาเธอใส่กระโปรงสั้นแล้วเดินบนส้นสูงมั

เจ้าของร่างใหญ่เดินไปเคาะประตูห้องน้ำ กัลยากรจึงเดินออกมา “ท่านประธานไปแล้วเหรอคะ” “อืม” “แล้วบอสได้เผยพิรุธอะไรให้ท่านประธานเห็นไหมคะ” “ไม่” กัลยากรยกมือขึ้นทาบอกพลางผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด “โล่งอกไปที” รักนรินทร์พยักพเยิดหน้าไปที่โต๊ะทำงานของเขา “แต่พี่คินเห็นแว่นตาเธอ” “ฮะ บอสว่าอะไรนะคะ” กัลยากรตกใจจนแทบสิ้นสติ “ป่านนี้พี่คินคงรู้แล้วมั้ง ทำอะไรไม่เคยรอบคอบสักอย่าง” เขาแสร้งบ่นให้เธอ ความจริงแล้วให้ภาคินรู้ก็ดี จะได้เลิกยุ่งกับกัลยากรสักที เช่นนั้นเรื่องที่จะเตือนเธอเรื่องที่ว่าภาคินมีแฟนอยู่แล้ว เขาจึงไม่ได้เอ่ยออกมา “ก็บอสเป็นคน…” เริ่มก่อน “ไปทำงานได้แล้ว” เขาพูดเสียงเรียบ “ไปก็ได้ ชิ ทำอะไรก็ผิดไปหมด วันหลังไม่ให้เอาแล้ว” “บ่น บ่น คิดว่าจะรอดหรือไง เงินก็รับไปแล้ว” “ก็ไม่ แต่พอมีอะไรก็โทษเราฝ่ายเดียวไง” รักนรินทร์ส่ายหน้าไปมา มุมปากกระตุกยิ้มเบา ๆ สามวันต่อมาวิกรมจึงให้ผู้ช่วยโทรมายืนยันกับทาง บริษัท ลูมิเน็กซ

กัลยากรเดินเข้ามาในห้อง จากนั้นก็หยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเขียนอีกครั้ง‘อีกสองวันต้องไปดูงานที่ปทุมกับนาย ตื่นเต้นจัง พี่วินยังเตือนว่าอย่าให้เราเข้าใกล้นายเพราะกลัวนายจะหว่านเสน่ห์ให้เราหลงรักจนโงหัวไม่ขึ้น เราก็อยากจะบอกพี่วินเหมือนกันว่า ขนาดนายไม่ได้หลอก เราก็หลงจนโงหัวไม่ขึ้นมานานแล้ว ยิ่งเขาใช้ลิ้นให้ เรายิ่งหลง’คืนวันเดียวกันภูวดลได้นัดเจอกับพราวพิมลที่ร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง “ได้ข้อมูลมาหรือยัง” ภูวดลถาม “ได้มาแล้วค่ะ” “แน่ใจนะว่าเป็นอันที่สรุปแล้ว” “แน่ใจค่ะ” พราวพิมลมองซ้ายมองขวาแล้วยื่นแฟลชไดรฟ์ให้เขา “ทำได้ดีมาก นี่คือเงินก้อนแรกของเธอ ถ้างานนี้สำเร็จ เธอจะได้รับเงินทั้งสองทาง” ภูวดลยื่นเชคเงินสดให้พราวพิมล “ขอบคุณมากค่ะ” พราวพิมลหยิบเชคเงินสดนั้นขึ้นมาหอม “งั้นพราวกลับก่อนนะคะ” “อืม” แยกย้ายจากพราวพิมลแล้ว ภูวดลก็มาพบเพื่อนอีกสองคนที่นัดไว้ที่ The Room XVII ซึ่งเป็นผับของศิลาเพื่อนของรักนรินทร์ เขาเดินเข้าไปยังโต๊ะที่นัดกันไว้ “เชิญนั่งครับคุณภู” ราชันย์เอ่ย

มาถึงโรงงานรักนรินทร์จึงบอกเลขา “เธอเดินเข้าไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันสั่งงานไอ้เอกแป๊บนึง” “ค่ะ” กัลยากรเดินห่างออกไปแล้ว รักนรินทร์จึงเข้าไปคุยกับลูกน้อง “ไปเช็กอินโรงแรมรอไว้เลยนะ ยกกระเป๋าขึ้นไปเก็บในห้องให้เรียบร้อยด้วย” “แล้วต้องจองกี่ห้องครับนาย” “เรื่องแค่นี้มึงคิดเองไม่เป็นหรือไง” “อ้อ สามห้องใช่ไหมครับ” รวมกับของเขาด้วยหนึ่งห้อง “สอง! แล้วก็เตรียมหาเหตุผลไว้ด้วย” “เหตุผลอะไรครับนาย” “ก็ที่มึงจองได้แค่สองห้องไง” “อ้อ ไม่ยากครับ ก็บอกว่านายเป็นคนสั่ง” “ไอ้เอก!” รักนรินทร์ทำท่าจะเตะลูกน้อง แต่เอกชัยก็วิ่งเข้าไปในรถแล้ว พร้อมกับนั่งขำคนเดียว นที ผู้จัดการโรงงานกับภูวดลออกมาต้อนรับรองประธานบริษัทกับเลขา จากนั้นทั้งสี่จึงเข้าไปดูในไลน์ผลิต โดยมีนทีเป็นผู้นำทาง “ตั้งแต่เช้ามีปัญหาอะไรไหมครับ” นทีถามแผนกควบคุมคุณภาพ “ยังไม่มีค่ะ ทุกอย่างราบรื่นดีค่ะ” “อืม ถ้าอย่างนั้นคุณนทีคิดว่าสินค้าสามหมื่นชิ้นจะใช้เวลาผลิตกี่วันครับ” ภ