All Chapters of เจ้าหนี้เถื่อน: Chapter 71 - Chapter 80

ปวิมลนั่งรอศิลาจนถึงเที่ยงคืนเขาก็ยังไม่ยอมมาพบเธอ เมื่อรู้สึกเมามากจึงตัดสินใจเดินออกมาจากผับ อัยลดาเผลอแป๊บเดียวก็มองไม่เห็นน้องสาวแล้วเธอจึงรีบตามออกมา แต่กลับพบว่าน้องสาวกำลังโดนผู้ชายสองคนกำลังบังคับเธอขึ้นรถ โดยมีผู้ชายอีกคนนั่งประจำที่คนขับรออยู่แล้ว “ปล่อยฉันนะ พวกแกจะพาฉันไปไหน” สิ้นคำปวิมลก็ถูกดันร่างเข้าไปในรถแล้ว พร้อมกับรถยนต์คันนั้นก็เคลื่อนตัวออกไปทันที อัยลดาตกใจจึงวิ่งตามออกไป ยศสพลก็วิ่งตามอัยลดาออกไปเช่นกัน แต่เธอกลับขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้ว ยศสพลจึงโทร. หาศิลา “เสี่ยครับ คุณอัยนั่งแท็กซี่ตามน้องสาวออกไปแล้วครับ” ศิลาได้ยินดังนั้นก็รีบลงมาจากห้องทำงานทันที “อัยออกไปกับใคร” ศิลาถามออกด้วยความร้อนใจ “คนเดียวครับ” “แล้วทำไมมึงถึงให้อัยออกไปคนเดียววะ” “ก็ผมวิ่งตามคุณอัยไม่ทันนี่ครับ” ยังดีที่เขาวิ่งตามอัยลดาออกมาแล้วเห็นตอนที่เธอนั่งแท็กซี่ออกไป “ช่างเถอะ รีบตามไป” จากนั้นศิลาจึงกดโทรศัพท์หาอัยลดา “อัยอยู่ไหน” อัยลดาตอบกลับมาแล้ว ศิลาจึงเร่งให้ยศสพลขับตามไป

วันต่อมาปวิมลยังคงไปเรียนตามปกติ ตั้งแต่เมื่อคืนที่เธอออกจากห้องจนถึงตอนนี้ก็เที่ยงวันแล้ว แต่เตชัสยังไม่เคยโทร. หาเธอแม้แต่ครั้งเดียว ปวิมลมองโทรศัพท์แล้วถอนหายใจ คงถึงเวลาที่เธอต้องตัดสินใจสักทีสินะ วันนี้ปวิมลมีเรียนแค่ภาคเช้าเธอคิดว่ารับประทานอาหารกลางวันเสร็จแล้วจะกลับไปพักผ่อนที่ห้อง เธอจึงเดินตรงไปที่ศูนย์อาหารจังหวะนั้นเธอก็เห็นเตชัสกำลังนั่งกินข้าวอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง เขาตักอาหารให้เธอ และดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี มองตาเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่เพื่อน ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาจึงสบตาเข้ากับปวิมลพอดี “พี่เต!” “ฮึ” เตชัสมองตามสายตาผู้หญิงคนนั้น ก็พบว่าปวิมลกำลังยืนจ้องทั้งสองอยู่ “มล กินข้าวหรือยัง มานั่งด้วยกันสิ” เตชัสพยายามทำตัวให้ปกติมากที่สุด แต่ผู้หญิงที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับเขากลับมองปวิมลด้วยสายตาเย้ยหยัน พร้อมกับเอียงคอฝั่งซ้ายให้เธอเห็นรอยดูดอย่างจงใจ “ไม่ค่ะมลอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” กล่าวจบปวิมลก็สาวเท้าออกจากศูนย์อาหารทันที พร้อมกับน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมาอาบแก้ม ปวิมลนั่งแท็

หลายวันต่อมาณิชาก็ถือเอกสารการเบิกเงินมาที่ห้องทำงานของศิลา “เสี่ยค่ะขอลายเซ็นหน่อยค่ะ” ศิลาเพียงปรายตามองณิชาแวบหนึ่งแล้วกล่าว “ให้อัยเซ็นแทนก็แล้วกัน” ณิชาจึงถือเอกสารไปที่โต๊ะทำงานของอัยลดา “รบกวนคุณอัยด้วยค่ะ” แม้ใบหน้าจะประดับไปด้วยรอยยิ้มแต่ในใจกลับกำลังเบ้ปากเพราะความอิจฉาแกมหมั่นไส้ อัยลดาส่งยิ้มธุรกิจให้เช่นกัน “เบิกค่าอะไรเหรอคะ” “หลายอย่างค่ะ มีค่าซ่อมเครื่องทำน้ำแข็ง ซ่อมลำโพงสามตัว และ ซีซีทีวีสี่ตัวค่ะ” ณิชาเอ่ยด้วยวาจาฉะฉานคล้ายไม่มีสิ่งใดผิดปกติ “สี่หมื่นบาทเลยเหรอคะ” อัยลดาหยิบรายการซ่อมขึ้นมาแล้วขมวดคิ้ว “ค่ะ มันต้องเปลี่ยนอะไหล่หลายตัวน่ะค่ะ” “ขอดูใบเสนอราคาได้ไหมคะ” “เอ่อ…แต่ว่าผู้จัดการก็เซ็นมาแล้วนะคะ” ณิชาหันไปมองศิลาเพื่อขอความช่วยเหลือเพราะปกติศิลาไม่ใช่คนเรื่องมากขนาดนี้ “เสี่ยคะ”แต่ศิลากลับพูดขึ้นว่า “ทำตามที่คุณอัยบอกเถอะครับ” ณิชาจึงเลี่ยงไม่ได้ “ได้ค่ะ คุณอัยรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวพี่จะไปเอามาให้ค่ะ” “ค่ะ” ณิชาเดินออกม

ทางด้านของอัยลดาพอกลับมาถึงบ้านเช่าก็ร้องไห้จนตาบวม ศิลาโทร.มาเธอก็ไม่รับสาย จู่ ๆ พลอยไพลินก็โทร. เข้ามา คล้ายกับรู้ว่าเธอกำลังต้องการใครสักคน อัยลดากดรับสาย “จ้ะพลอย” ‘ทำอะไรอยู่’ “นอนเล่น” ‘ทำไมเสียงเป็นงั้นอะ’ “เป็นหวัดน่ะ” พูดเพียงเท่านั้นอัยลดาก็ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอีก ‘อัยเป็นอะไรรึเปล่า ทะเลาะกับพี่ณเรศเหรอ’ เพราะตั้งแต่วันที่เธอเจอณเรศควงผู้หญิงไปกินข้าววั้นนั้น พลอยไพลินก็ยังไม่ได้คุยกับเพื่อนเลย “เปล่า” ‘แล้วเป็นอะไรทำไมถึงร้องไห้’ อัยลดาจึงตัดสินใจบอกเพื่อน “พลอยเราอกหัก” ‘ฮะ อกหักจากใคร พี่ณเรศใช่ไหม ผู้ชายเลว ๆ อย่างนั้นอัยเลิกคบไปเลยนะ’ “ไม่ใช่ กับพี่ณเรศพอรู้ว่าเขามีคนใหม่เราก็เลิกกับเขาเลย” ‘แล้วเธออกหักจากใคร’ “เราหลงรักเจ้านายอะพลอย” ว่าแล้วก็ร้องไห้โฮออกมา “แต่ว่าเราเพิ่งรู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว พลอยเราจะทำยังไงดี คราแรกเราไม่คิดว่าเราจะรักผู้ชายอย่างเขาเลยนะ แต่พอรู้ตัวอีกทีเราก็รักเขาไปแล้ว” อัยลดาทั้งพูดทั้งร้

เวลาตีสองอัยลดาจึงขอตัวกลับบ้าน ศิลาจึงเดินตามมาเช่นกัน เพราะรู้ว่าอย่างไรศิลาก็ต้องตามเธอไปที่บ้านอยู่แล้ว อัยลดาจึงเข้าไปนั่งในรถของเขายศสพลเคลื่อนรถออกมาได้ราวสิบนาทีอัยลดาจึงพูดกับศิลา “เสี่ยมีอะไรจะคุยกับอัยเหรอคะ”“ถึงบ้านค่อยคุย”“แต่เสี่ยไม่ควรไปที่บ้านหลังนั้นอีก”“ทำไม บ้านหลังนั้นก็เป็นบ้านของฉันเหมือนกัน”“แต่แฟนเสี่ย…”“ฉันไม่เคยมีแฟนมาหลายปีแล้ว”“แล้วคุณอุ้ม…”“ตอนนี้ฉันปวดท้องมากเลย ยังไม่อยากคุยเรื่องนี้”แต่อัยลดากลับทำไม่สนใจ ทั้งที่ในใจรู้สึกเป็นห่วงเขามาก “ตั้งแต่เธอออกมาจากคอนโดฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย” พูดพร้อมกับยกมือขึ้นกุมท้องแล้วทิ้งตัวลงนอนหนุนตักคนที่นั่งทำหน้าบึ้งอยู่ข้าง ๆ“เสี่ยอย่าทำแบบนี้ได้ไหมคะ” อัยลดากระเถิบกายไปจนชิดประตูอีกฝั่งแต่เขาก็ยังขยับตามไป“ก็ฉันปวดท้องนี่นา ปวดจนนั่งไม่ไหวแล้วเนี่ย”อัยลดาถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน “แล้วทำไมไม่รู้จักกินข้าวคะ”“ไม่หิว กินไม่ลง”“เสี่ยอย่าทำตัวเหมือนเด็กได้ไหมคะ”“ก็เธอไม่ยอมฟังฉันอธิบายเลย”อัยลดาถอนหายใจอีกครั้ง “พี่ยศจอดร้านสะดวกซื้อด้วยนะคะ” เพราะเธอไม่ได้ซื้อของกินอะไรติดไว้ที่บ้านเลย อัยลดาต้องหาอะไรให