LOGIN“พ่อ” อัยลดาไม่คิดว่าคนที่มาขอพบเธอจะเป็นพ่อของเธอเอง“อัย” จารึกยิ้มให้ลูกสาวแต่รอยยิ้มส่งไปไม่ถึงดวงตา“พ่อรู้ได้ยังไงว่าอัยอยู่ที่นี่คะ”“พ่อโทร. ถามคุณยศ เพราะโทร. หาอัยแล้วแต่อัยไม่รับสาย อีกอย่างพ่อไปหาอัยที่บ้านหลังนั้นก็ไม่มีใครอยู่”“พอดีอัยปิดเสียงโทรศัพท์น่ะค่ะ”“อัยทำงานอยู่ที่นี่เหรอ” จารึกมองลูกสาวตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า“ยัยมลบอกพ่อเหรอคะ”จารึกพยักหน้า อัยลดาคิดไว้ไม่มีผิดว่าปวิมลคงไม่เก็บเรื่องที่เธอทำงานอยู่ที่นี่เป็นความลับ “พ่อมีธุระด่วนจะคุยกับอัยเหรอคะ” ถ้าไม่ด่วนพ่อคงไม่ตามเธอมาถึงที่นี่“อืม”“คงหนีไม่พ้นเรื่องเงินอีกแล้วใช่ไหมคะ” อัยลดาถามออกอย่างรู้ทัน“อัย ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายจริง ๆ ลูก”อัยลดาหลับตา พลางสูดลมหายใจเข้าลึก “รอบนี้พ่อจะเอาเงินไปทำอะไรอีกล่ะคะ”“ไอ้ภีมมันไปติดหนี้พนันออนไลน์เขาไว้ หากไม่หาไปจ่าย พวกนั้นจะตามมาฆ่ามันถึงบ้าน”เรื่องนี้ไม่ได้เหนือความคาดหมายของอัยลดามากนัก เพราะภีมวัจน์เป็นคนชอบเสี่ยงชอบลองอะไรที่ท้าทายอยู่แล้ว ถึงการทวงหนี้ด้วยวิธีนี้จะผิดกฎหมาย แต่เจ้าหนี้พวกนี้ก็ไม่เคยสนใจอยู่แล้ว เพราะมีเงินมากพวกเขาย่อมทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว “ภีมเ
ชายที่เป็นคนซ้อนจึงชักปืนออกมาจ่อที่หน้าผากของภีมวัจน์ พูดออกเสียงเหี้ยม “มึงเป็นหนี้เสี่ยอยู่สองแสน ภายในสิบวันถ้ามึงหาเงินมาจ่ายหนี้ไม่ได้ มึงก็บอกพ่อกับแม่มึงเตรียมจัดงานศพมึงได้เลย” ภีมวัจน์ตาเบิกโพลง เนื้อตัวสั่นเทา หัวใจเต้นแรงราวกับจะกระเด็นออกมานอกอก เขาถอยหลังไปสองก้าวก็สะดุดขาตัวเองล้มลงกับพื้น “ภีม” กุสุมาที่เดินออกมาดูว่าใครมา ตกใจจนหน้าขาวซีดที่เห็นคนแปลกหน้าเอาปืนมาจ่อหน้าลูกชายตน ก่อนสองคนนั้นจะเคลื่อนรถออกไปยังพูดทิ้งท้ายไว้ว่า “อย่าลืมบอกพ่อกับแม่มึงด้วยล่ะ” เมื่อชายแปลกหน้าสองคนนั้นจากไปแล้ว กุสุมาถลาเข้าไปหาลูก แล้วรีบพาเข้าไปในบ้านด้วยความตื่นกลัว “พวกมันเป็นใคร” กุสุมาถามลูกชายเสียงสั่นเมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว “พวกทวงหนี้ครับ” ภีมวัจน์ยังตกใจไม่หายเช่นกัน “แกเป็นหนี้ใคร เขาถึงได้ตามมาขู่แกถึงที่บ้าน” จารึกถามลูกด้วยความโมโห “ใจเย็น ๆ ก่อนนะพี่เข้ม” “ใจเย็นอย่างนั้นเหรอ ตัวแค่นี้หัดเป็นหนี้จนให้เขามาตามถึงบ้าน หนี้คงไม่ใช่น้อย ๆ แล้วมั้ง” จารึกสูดลมหายใ
สามเดือนแล้วที่อัยลดามาทำงานที่ The Room XVII และยอดขายก็ดีอย่างสม่ำเสมอ อีกทั้งสต็อกสินค้ายังลดลงกว่าหลายเดือนก่อน ทำให้ผับมีกำไรเพิ่มขึ้นมาเดือนละเกือบสองล้าน ถึงแม้กำไรยังไม่มากเท่าเมื่อก่อน แต่ก็ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดี และศิลาก็ให้โบนัสสิ้นปีแก่อัยลดาเกือบหนึ่งแสนบาทตอนนี้ศิลาก็เลิกทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแล้ว ถึงกระนั้นอัยลดาก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ ยังคงตั้งใจทำงานและช่วยศิลาตรวจสอบการทำงานทุกแผนกอย่างรอบคอบ และตอนนี้พนักงานเกือบทุกแผนกก็เริ่มยอมรับในความสามารถของเธอแล้ว แต่คนที่เครียดแทนศิลากลับเป็นไอศูรย์ บรรดาสาว ๆ ที่เกี่ยวข้องกับเขาก็พลอยลำบากไปด้วย เพราะเขาไม่มีโบนัสรายเดือนให้ “เมื่อไรไอซ์จะจัดการยัยคนนั้นสักที ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังเราต้องอดตายแน่ ๆ” ณิชาเอ่ยขึ้นขณะที่อยู่ในห้องทำงานของไอศูรย์ เพราะเคยใช้เงินมือเติบ พอรายได้น้อยลงจึงทำให้ปรับตัวไม่ทัน “ใจเย็นอีกหน่อย รอให้พวกมันตายใจซะก่อนค่อยเล่นงานทีหลัง” เพราะไอศูรย์กะจะทำลายอัยลดาเพียงครั้งเดียว แต่ให้เธอออกไปจาก The Room XVII อย่างถาวร “แต่เงินค่าเทอมลูก พี่ยังไม่จ่ายเลยนะ พี่ขอยื
“มาหามินต์มีธุระอะไรเหรอคะ” มินตราเอ่ยขึ้นเมื่อปิดประตูห้องแล้ว “ทำไมมินต์ถึงถามพี่อย่างนั้น” พศินเดินเข้าไปสวมกอดมินตราแน่น “แล้วทำไมพี่ถึงหักหลังเสี่ยได้ล่ะคะ พี่รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าผู้จัดการแอบยักยอกเงินและสินค้าของบริษัท” แค่ได้ยินบทสนทนาวันนั้น มินตราก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว “แต่ถ้าพี่บอกเรื่องนี้กับพี่หิน พี่ไอซ์ก็จะบอกเรื่องของเรากับแม่พี่ อีกทั้งเขาจะบอกพี่หินว่าพี่ส่งเงินให้แม่ตลอดด้วย” “พี่มันก็แค่ผู้ชายขี้ขลาด” มินตราขึ้นเสียง “แต่ที่พี่ทำไปทุกอย่างก็เพราะอนาคตของเรานะมินต์” “แต่เสี่ยเป็นคนทำงานอย่างหนักเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูพ่อและพี่ไม่ใช่เหรอคะ ใครกันที่เป็นคนหาเงินส่งพี่เรียน ใครกันที่คอยบอกคอยสอนจนพี่เรียนจบ พี่จำไม่ได้แล้วเหรอ” “แต่พี่กลัวว่าพี่จะไม่ได้อยู่กับมินต์ ถ้าเขาบอกเรื่องของเรากับแม่พี่ แม่พี่จะต้องมาอาละวาดมินต์อย่างแน่นอน อีกอย่างถ้าพี่หินรู้ว่าพี่ส่งเงินให้แม่ เขาต้องตัดพี่ตัดน้องกับพี่แน่” “แต่เราไม่ควรหักหลังคนที่มีบุญคุณต่อเราค่ะ อีกอย่างเขาก็เป็นพี่ชายพี่
“ทำไมไม่ให้พี่ยศขับให้ล่ะคะ” อัยลดาถามเมื่อนั่งรถออกมาไกลแล้ว “อยากขับเองบ้าง เชื่อไหมฉันไม่ได้ขับรถเองนานเกือบสี่ปีแล้วนะ” “แล้วทำไมวันนี้ถึงอยากขับล่ะคะ” “กลัวลืม” ศิลาหันมามองหน้าเธอแวบหนึ่ง ความจริงแล้วเขาอยากเป็นคนขับรถให้เธอนั่งบ้างต่างหากล่ะ “แล้ว… น้องแจน น้องฟ้า น้องเมย ที่พี่ยศพูดถึงคือใครเหรอคะ” “เอ่อ... ถ้าฉันพูดความจริงเธอจะโกรธไหม” “ทำไมอัยต้องโกรธด้วยคะ” “สัญญาก่อนสิว่าจะไม่โกรธ” “เสี่ยอย่าทำเหมือนอัยเป็นคนสำคัญได้ไหมคะ” “ทำไม่ได้หรือไง ก็ตอนนี้ฉันมีเธอเพียงคนเดียว” ใช่ เธอควรมีความสุขอยู่กับปัจจุบัน ส่วนวันพรุ่งนี้เป็นเรื่องที่ยังมาไม่ถึง ตอนนี้ขอเธอรู้สึกดี ๆ กับเขาก่อนก็คงไม่เป็นไร “สัญญาก็ได้ค่ะ” ศิลาจึงตัดสินใจบอกเธอ “เป็นคนที่ฉันเคยใช้บริการน่ะ แต่ตอนนี้ไม่ได้ใช้แล้ว” ความจริงก็รู้สึกหวงเขาขึ้นมาเหมือนกันเมื่อคิดว่าเขาเคยเลีย เคยดูด ทุกสัดส่วนของผู้หญิงพวกนั้น แต่มันก็เป็นสิทธิ์ของเขา ที่เธอเผลอคิดเช่นนั้นก็เพ
วันต่อมาถึงเวลาต้องไปทำงานแล้ว แต่ศิลากลับไม่ยอมลุกขึ้นมาอาบน้ำสักที อัยลดารู้สึกแปลกใจจึงเดินเข้าไปถาม “เสี่ยไม่ไปทำงานเหรอคะ” พร้อมกับเลิกผ้าห่มเขาออก “กี่โมงแล้ว” ศิลางัวเงียลุกขึ้นนั่ง เขาเพิ่งเผลอหลับไปเมื่อตอนสองทุ่มนี่เอง “สามทุ่มแล้วค่ะ” “ไม่ไป” “ทำไมคะ” “วันนี้ฉันอยากพัก” “หยุดดื้อ ๆ แบบนี้ก็ได้เหรอคะ” “ได้สิ เดือนนึงฉันเข้าร้านไม่ถึงสิบครั้งยังได้เลย” ในเมื่อจ้างผู้จัดการร้านแล้วทำไมเขาต้องเข้าร้านทุกวัน ก่อนหน้าเขาทำงานอย่างหนัก แต่ตอนนี้เขาอยากพักบ้างแล้ว “แล้วก่อนหน้าทำไมไม่หยุดล่ะคะ” “ก็ก่อนหน้ายอดขายยังไม่ดีขึ้นนี่นา” ตอนนี้ยอดขายของร้านดีกว่าเมื่อก่อนมาก เดือนที่แล้วยังมีกำไรเพิ่มขึ้นจากเดิมถึงสองล้าน “ยิ่งยอดขายดีขึ้น เสี่ยยิ่งต้องไปเฝ้าร้านทุกวันค่ะ” อัยลดายังไม่ยินยอม “ไม่เอา เฝ้าอยู่ที่บ้านก็ได้” เพราะแมคบุ๊กของเขาก็สามารถตรวจสอบกล้องวงจรปิดในร้านได้เช่นเดียวกัน อีกอย่างงานของเขาก็สามารถทำออนไลน์ได้ด้วย




![เมียช่างสัก [PWP] + [BDSM] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


