All Chapters of เจ้าหนี้เถื่อน: Chapter 81 - Chapter 90

อัยลดานิ่งงันไปเมื่อได้ยินคำถามของเขา คล้ายว่าเธอกำลังฝันไป หลายอึดใจเธอจึงหาเสียงตัวเองเจอ “เสี่ยพูดว่าอะไรนะคะ” “เรามาเป็นแฟนกันดีไหม” “เสี่ยไม่ได้แกล้งอัยใช่ไหมคะ” “เรื่องแบบนี้แกล้งกันได้ด้วยเหรอ ฉันพูดจริง ๆ นะ หรือเธอคิดว่าฉันแก่ไปสำหรับเธอ” “ไม่ใช่ค่ะ แค่อัยไม่คิดว่าเสี่ยจะขออัยเป็นแฟนก็เท่านั้น” “ถ้าเธอคิดว่ามันเร็วเกินไป ยังไม่ต้องรีบตอบฉันตอนนี้ก็ได้” ศิลาว่า “ว่ายังไง” “ค่ะ” “งั้นวันนี้ขอจูบมัดจำไว้ก่อน” กล่าวจบเขาก็เอียงคอโน้มเธอเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม พอถอนริมฝีปากออกจึงเอ่ย “ไปอาบน้ำนอนกันเถอะ” ศิลาอุ้มเธอเข้าไปในห้องทั้งที่ยังรู้สึกปวดท้องอยู่ ทั้งสองอาบน้ำด้วยกัน แต่ไม่ได้มีเซ็กซ์กันเหมือนเช่นทุกครั้ง เพียงแค่ต่างฝ่ายต่างอาบน้ำให้กันเท่านั้น ถึงเวลาเข้านอนอัยลดากลับนอนนิ่ง ศิลาจึงเอ่ยออกเสียงเง้างอน “วันนี้ไม่นอนจับจูจู้ให้เหรอ” เพราะทุกครั้งที่นอนด้วยกัน อัยลดาจะนอนจับน้องชายให้เขาจนกว่าเขาจะหลับ พอเธอไม่จับก็ดูเหมือนว่าจะขาดอะไรไปสักอย่าง

ณเรศเดินเข้ามาในร้านกาแฟที่คนผู้นั้นโทร. มานัดเขาเมื่อหลายวันก่อน “สวัสดีครับคุณไอซ์” ณเรศกล่าวทักทายก่อน ซึ่งเขารู้จักกับไอศูรย์ตั้งแต่วันที่เขาไป The Room XVII แล้ว ไอศูรย์กล่าวทักทายณเรศแล้วจึงแนะนำให้เขารู้จักกับทัศนี “คุณไอซ์มีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ” ณเรศถาม “ที่จริงก็ไม่ใช่ผมหรอกครับ แต่เป็นเพื่อนผมต่างหากที่อยากคุยกับคุณ” ไอศูรย์หมายถึงทัศนี ก่อนหน้าเขายังหาเหตุผลไม่ได้ว่าจะให้ณเรศร่วมมือกับเขาได้อย่างไร แต่พอมีทัศนีมาด้วยเขาจึงได้เบาใจ “คุณอุ้มอย่างนั้นเหรอครับ” “ค่ะ พอดีว่าฉันมีเรื่องอยากให้คุณช่วยน่ะค่ะ” “เรื่องอะไรเหรอครับ” ทัศนีจึงเล่าเรื่องที่เตรียมกันมากับไอศูรย์ให้ณเรศฟัง ทัศนีบอกว่าเธอเป็นแฟนกับศิลามาหลายปี แต่พอมีอัยลดาเข้ามาศิลาก็เปลี่ยนไป อีกอย่างยังทำให้เธอกับศิลาทะเลาะกันบ่อยครั้ง ณเรศได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายของเขานัก เพราะศิลารวยขนาดนั้นจะไม่มีแฟนได้อย่างไร ไม่รู้อัยลดาเอาส่วนไหนคิด ถึงยอมเป็นเมียเก็บศิลา “แล้วผมจะช่วยคุณได้ยังไงครับ”

คนที่โทร. มาหาปิ่นมณีก็คือศิณีเพื่อนของเธอ ศิณีโทร. มาบอกว่าณัฐวดีมีแฟนแล้ว และขอโทษที่ไม่สามารถเกี่ยวดองกับปิ่นมณีได้ ปิ่นมณีกำมือแน่นจนข้อนิ้วขึ้นเป็นสีขาวซีดเพราะความโกรธจัด เพราะพศินไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเธอเลย ศิณีวางสายไปแล้วกลับมีเบอร์แปลกโทร. เข้ามาหาเธออีก ปิ่นมณีกดรับสาย “ปิ่นมณีพูดค่ะ” “ผมไอซ์เองครับแม่” เพราะไอศูรย์สนิทกับครอบครัวของศิลา เขาจึงสนิทกับปิ่นมณีด้วย “อ้าว ไอซ์เองเหรอลูก มีอะไรหรือเปล่า” ปิ่นมณีเคยบอกไอศูรย์ช่วยจับตามองพศินเรื่องผู้หญิง หากรู้ว่าเขาแอบคบกับใครก็ให้แจ้งเธอได้ทันที “ผมมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับศินจะบอกแม่ครับ” “เรื่องอะไร” ไอศูรย์จึงบอกปิ่นมณีว่าพศินแอบคบพนักงานคนหนึ่งในผับ อีกทั้งยังบอกที่อยู่ของผู้หญิงคนนั้นด้วย ปิ่นมณีโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เมื่อวางสายจากปิ่นมณีแล้ว มุมปากของไอศูรย์จึงยกยิ้มขึ้นจาง ๆ ที่เขาทำเช่นนี้ก็เพื่ออยากเตือนพศิน หากพศินคิดจะเอาเรื่องของเขาไปบอกศิลา เขาก็จะทำลายชีวิตของพศินเช่นกัน อีกอย่างเขาก็คิดจะกำจัดพศินออกไปจาก The Room XVII อยู่แล้ว เหตุผลก

“คุณอัยมานับสต็อกอีกเหรอคะ” พรีมาถามแกมประชดเมื่อเห็นหน้าอัยลดา “ค่ะ ขอนับสักสองสามรายการหน่อยนะคะ” อัยลดาไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับคำพูดนั้น “ตามสบายเลยค่ะ ให้คนช่วยไหมคะ” เพราะเธอยังไม่ทำเรื่องส่งคืนสินค้าที่เช่ามา พรีมาจึงมั่นใจในสต็อกของตนว่าต้องตรงทุกรายการอย่างแน่นอน “ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวฉันนับเองดีกว่า” ว่าจบอัยลดาก็เดินเข้าไปในห้องเก็บสุรา เธอพยายามหาความผิดปกติบนกล่องสุรา และสิ่งที่เห็นก็ทำให้เธอต้องตกตะลึงเป็นอย่างมาก เพราะสินค้าที่อยู่ด้านหลังล้วนมีตราสัญลักษณ์ขนาดเล็กบอกว่าห้ามจำหน่ายติดไว้ทุกกล่อง เมื่อเทียบกับสินค้าที่อยู่ด้านหน้าแล้วตราสัญลักษณ์เหล่านั้นย่อมไม่มี อัยลดาเดินออกมาพรีมาจึงถาม “ตรงไหมคะคุณอัย” “ตรงค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” “ยินดีค่ะ” อัยลดาเดินพ้นประตูไปแล้ว มุมปากของพรีมาจึงแสยะยิ้มออกมา “โง่ไม่เคยเปลี่ยน เหมือนเจ้านายไม่มีผิด” อัยลดาเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงาน กำลังจะอ้าปากคุยกับศิลา แต่ศิลากลับไม่อยู่ในห้อง กลายเป็นยศสพลที่เดินตามหลังมาแล้วเอ่ยขึ้น

อัยลดากลับมาถึงคอนโดตอนบ่ายโมงครึ่งก็ยังทำตัวตามปกติ เธอซื้อผัดไทยกุ้งสดเข้ามาด้วยสองห่อเพื่อกินกับเขาศิลาก็ไม่ได้ทำตัวมีพิรุธแต่อย่างใด “นัดกับเพื่อนไม่ได้กินข้าวด้วยกันเหรอ”“กลัวเสี่ยไม่มีเพื่อนกินข้าวก็เลยกินไปแค่นิดเดียวค่ะ”ศิลารู้ว่าเธอไม่ได้กินข้าวกับณเรศแม้แต่คำเดียว เรื่องนี้เขาควรดีใจใช่ไหม เพราะเกรงว่าจะได้ยินคำโกหกมากกว่าเดิมศิลาจึงไม่ถามเธอเรื่องนี้อีก “อัยเกลียดคนแบบไหนมากที่สุดเหรอ”“เสี่ยถามทำไมคะ”“ฉันจะได้ไม่ทำ”“อืม… อัยเกลียดคนที่ชอบพูดโกหกค่ะ แม้แต่เรื่องเล็กน้อยก็ตาม”“งั้นอัยก็คงไม่ทำกับฉันด้วยใช่ไหม”อัยลดาชะงักไปครู่หนึ่งจึงตอบ “ค่ะ” อัยจะโกหกเสี่ยแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ต่อไปอัยจะไม่ทำอย่างนี้อีกแล้วศิลาถือว่าคำนี้คือคำสัญญา แต่เธอจะทำได้ไหมก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้วอัยลดาก็นั่งดูกล้องวงจรปิดย้อนหลังของแผนกคลังสินค้า อัยลดาจึงพบว่าแผนกคลังสินค้ามีการลำเลียงสินค้าขึ้นรถอีกครั้ง หรือนี่จะเป็นแค่สินค้าที่ยืมมาจากที่อื่น เพื่อทำให้สต็อกสินค้าตรงตามระบบเท่านั้น ถ้าเป็นอย่างที่เธอคิดก็แสดงว่าสต็อกสินค้ามีปัญหาจริง ๆ และคนที่อยู