All Chapters of หนี้วิวาห์ปรารถนา: Chapter 101 - Chapter 110

“ถ้าอาพัทช่วยลีน่า เรื่องนี้มันอาจไม่ยากเกินไป” “ลีน่าทำตัวแบบนี้ อาจะเอาหน้าที่ไหนไปบังคับเขาให้แต่งงานกับลีน่าได้ เรื่องลูกน่ะ คนอย่างเขาไม่ยอมรับง่ายๆ หรอก จนกว่าพิสูจน์ความจริงว่าเป็นลูกของเขาจริงๆ แต่อย่างมากเขาก็แค่รับผิดชอบแค่เรื่องลูกเท่านั้นแหละ”“ลีน่าจะต้องได้แต่งงานกับเขาค่ะ”“จะบ้าเหรอ มันใช่ว่าจะต้องทำได้ง่ายๆ นะ!” พัทเอ่ยเสียงดุ เพราะท่าทางหลานสาวที่อายุน้อยกว่าเขาแค่ 10 ปีจะพูดไม่รู้เรื่องเขากับลีน่าเติบโตมาในคฤหาสน์อรุณกิจไพศาล ถูกเลี้ยงดูในฐานะลูกเมียน้อย ถึงแม้จะถูกเลี้ยงดูอย่างดีตามฐานะ แต่ก็ถูกคุณผู้หญิงและลูกสาวกดขี่ข่มเหง จึงมีความเห็นอกเห็นใจกัน กลายเป็นความรักความผูกพันอย่างคนที่ในครอบครัวอย่างแท้จริงลีน่าสำหรับเขานั้น คือเด็กผู้หญิงที่เก็บกด ผ่านการถูกทำร้ายทารุณมาตั้งแต่ยังเด็ก เมื่อเติบโตพอจะก้าวออกจากบ้านไปใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย ด้วยการย้ายไปอยู่หอใกล้มหาวิทยาลัย เพราะบ้านอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยที่เจ้าตัวสอบติดเขารับรู้มาตลอดว่าลีน่าใช้ชีวิตนอกบ้านอย่างไร แตกต่างจากเด็กเรียบร้อยเวลาอยู่ในบ้านอย่างสิ้นเชิงแต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีความคิดตั้งใจท้

“กริช ทิวากุลทรัพย์” “อะไรนะ...แกพูดอีกทีสิว่าใคร” “พี่ฟังไม่ผิดหรอก พ่อของเด็กในท้องลีน่าคือประธานบริษัทในเครือทีเคกรุ๊ปนั่นแหละ” “เขารู้ว่าลีน่าเป็นลูกฉันเหรอ!” “ไม่รู้หรอกครับ” “ไม่มีทางที่คนระดับนั้นจะมายอมรับลูกในท้องของผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายทาง” “งั้นพี่ก็ทำให้ลีน่าไม่ใช่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าสิครับ เพราะนั่นคือทางเดียวที่กริช ทิวากุลทรัพย์จะไม่มีทางเลี่ยงความรับผิดชอบนี้ได้ ถ้าพี่ไม่กล้า เดี๋ยวผมจัดการเอง ผมจะมาบอกแค่ว่าให้พี่ตอบปฏิเสธท่านเดชาไป เพราะลีน่ากำลังตั้งท้องลูกของกริช ทิวากุลทรัพย์” ขณะที่พิพัฒน์กำลังนั่งขมวดคิ้วกำลังสิ่งที่ได้รับฟัง ความคิดของเขาตีกันวุ่นกับความจริงที่ได้ยิน พัทก็ถือโอกาสขอตัวทันที พร้อมกับกล่าวทิ้งท้าย “การที่ลีน่าได้เป็นเมียของกริช ทิวากุลทรัพย์ มันย่อมดีกว่าการเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งของท่านเดชาแน่นอนครับ” เมื่อพัทเดินออกจากห้อง พิพัฒน์ก็ยังนั่งนิ่ง เมื่อพรทิพย์เคาะประตู เขาก็ไม่อนุญาตให้เข้ามา เขาไม่อยากอารมณ์เสียใส่อีกฝ่าย เพราะรู้ว่าพรทิพย์ค

มันก็จริงของเขา ถ้าเธอไม่อยากท้อง ก็แค่กินยาคุมฉุกเฉินจบๆ ไป ถ้าพลาดก็เปอร์เซ็นน้อยมาก แต่บังเอิญว่าอยากท้องไง! แต่เธอก็เพียงตอบว่า “บังเอิญลืมกินค่ะ” “อย่ามาแก้ตัว เธอตั้งใจท้องเพื่อจับฉันว่างั้นเถอะ!” “แล้วจับได้ไหมคะ” “อย่าหวัง ถ้าเธอท้องฉันจริง อย่างมากฉันก็แค่รับผิดชอบลูก สำหรับเธอ ไม่มีวัน!” “อือ ฉันเข้าใจคุณค่ะ เพราะเราก็ไม่ได้คบกันมาก่อน ไม่แปลกที่คุณจะไม่มีใจ”“ไม่ใช่แค่ไม่มีใจ แต่ฉันเกลียดเธอด้วย!” “ขอบคุณที่บอกตรงๆ นะคะ ฉันเองก็ไม่ได้ชอบคุณนักหรอก แต่บังเอิญว่าท้อง ฉันก็แค่ไม่อยากเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว” คำตอบของหญิงสาวทำให้เขานิ่งขึง รู้สึกทั้งโกรธ เกลียด และหมั่นไส้อย่างบอกไม่ถูก พูดง่ายๆ ทั้งสีหน้า แววตา และท่าทีนิ่งๆ ดูเยือกเย็นของอีกฝ่าย ล้วนไม่ถูกใจเขาทั้งนั้น “แน่ใจเหรอว่าเป็นลูกของฉัน” “แน่ใจค่ะ” “แต่ของแบบนี้จะให้มารับผิดชอบกันง่ายๆ มันคงไม่ดี แต่ให้โอกาสนะ เอาเป็นว่าคลอดเมื่อไหร่ ตรวจดีเอ็นเอ ถ้าใช่ลูกของฉันจริง ฉันจะรับผิดชอบส่งเสียเลี้ยงดู แต่ไม่ข

เงื่อนไขแต่งงาน เพราะพัทไม่อยากให้คนในที่ทำงานรู้และเห็นว่าลีน่ากำลังตั้งท้อง เลยสั่งให้เธอหยุดทำงานไปก่อน อีกอย่างสภาพจิตใจก็เหมือนจะยังไม่พร้อมทำงานด้วยและไม่รู้ว่าพัทไปพูดกับคุณท่านอย่างไร เพราะหลังจากนั้นไม่กี่วัน ทนายความประจำตระกูลอรุณกิจไพศาลก็มาพบลีน่า พร้อมให้เซ็นเอกสารเกี่ยวกับการรับรองบุตรนอกสมรสของคุณท่าน “คุณท่านอนุญาตให้คุณเปลี่ยนมาใช้นามสกุลอรุณกิจไพศาลได้เลย” พร้อมกับหนังสือเซ็นยินยอม แต่เมื่อทนายความกลับไปแล้ว ลีน่าก็โทร. หาพัท ก็ได้ความว่า “อาก็บอกเขาว่าถ้าหากอยากให้ลีน่าได้รับการยอมรับจากตระกูลทิวากุลทรัพย์ ก็ต้องให้ลีน่าเป็นอรุณกิจไพศาลด้วย “เรื่องนามสกุล ลีน่าไม่อยากเปลี่ยนเลย กลัวคุณ ลิดาอาละวาด” “ไม่ต้องสนใจลิดา สนใจเรื่องตัวเองก่อน การเป็นอรุณกิจไพศาลมันย่อมดีกว่าอยู่แล้ว เพราะได้ยินมาว่าแม่ของคุณกริชค่อนข้างเลือกผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตลูกชายเขาอยู่เหมือนกัน” “งั้นเขาคงไม่ปลื้มลีน่าหรอก” เพราะถึงคุณท่านจะรับรองบุตรหรือให้ใช้นามสกุล แต่เธอก็เป็นแค่ลูกสาวที่เกิดจากแม่ที่เป็นคนรับใช้

“อือ อาแท้ๆ”“อายุห่างจากพ่อแก แทบจะเป็นพ่อลูกเลยนะโว้ย” พีชว่า “อาพัทเป็นลูกหลงน่ะ” เธอไม่อยากบอกใครว่าพัทเป็นลูกคนละแม่กับผู้ชายที่ให้กำเนิดเธอ “อ๋อ แบบนี้นี่เอง” “แล้วเขาแต่งงานหรือยัง” “ยัง แกสนใจเหรอพีช ถ้าใช่ก็เลิกคิด อาพัทชอบผู้หญิง” “แล้ว...เขาชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอ” คนที่ถามคือมนธิสา ซึ่งลีน่าไม่แปลกใจ เพราะในงานเห็นจ้องอาหนุ่มของเธอตาไม่กระพริบ ก็แน่อยู่แล้วอาพัทของเธอ ทั้งหล่อ สง่า และดูดีมากๆ “ก็ชอบรุ่นราวคราวเดียว เรียบร้อย เป็นผู้ใหญ่น่ะ อย่างเธอน่ะไม่ใช่สเปกอาพัทหรอก” ท้ายประโยคลีน่าพูดแบบไม่อ้อมค้อม ซึ่งทำให้มนธิสาหน้าตึงขึ้นมาทันที “เธอก็ไม่ใช่สเปกพี่กริชเหมือนกันย่ะ!” มนธิสาสวนทันควัน “ก็รู้แล้ว เพราะพี่ชายเธอชอบแบบยัยนิสไง!” “แต่เธอก็ยังได้แต่งกับพี่กริช!” “เอ้า มันเกี่ยวไรกับเรื่องอาพัทล่ะ!” “ก็...” “หยุดเดี๋ยวนี้!” พีชเบรก เพราะสองสาวทำท่าจะเถียงกันไม่เลิก “ทำมาหวงอา” มนธิสาบ่น “ไม่ได้หวง ฉันแค่บอกตรงๆ ว่าอาพัทไม่ชอบคน