All Chapters of หนี้วิวาห์ปรารถนา: Chapter 121 - Chapter 130

พายุตั้งเค้า “ตกลงแกท้องจริงไหมยัยลีน่า หน้าท้องแบนราบยิ่งกว่าฉันอีก” พีชเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งสามอยู่ในชุดว่ายน้ำในบ่ายแก่ๆ ทั้งสามกำลังวอร์มร่างกายอยู่ริมสระ ลีน่าอยู่ในชุดทูพีชสีเหลืองอ่อนสดใสขับผิวขาวให้ยิ่งผ่อง เพราะตั้งครรภ์ได้เพียงสามเดือนกว่า จึงยังดูแบนราบสำหรับคนอื่นมอง แต่ลีน่ารู้ว่าตัวเองมีพุงน้อยๆ “ถ้าไม่ท้องนะ ฉันมีร่องสิบเอ็ดย่ะ ถ้าแกลดของทอด ของหวานและของมึนเมาลงหน่อย และขยันออกกำลังกายมากกว่านี้ อาจได้ซิกแพ็ก” ลีน่าตอบกลับ พีชอย่างเชิดๆ “จ้า แม่คนหุ่นดี” พีชพูดอย่างหมั่นไส้ ยอมรับว่าลีน่าทั้งสวยเฉี่ยวและหุ่นดี แม้จะผอมไปนิด แต่มีทรวดทรงองค์เอว เรียกว่าอกเป็นอก เอวเป็นเอว สะโพกกลมกลึง ขาเรียวยาว ไม่แปลกที่พี่สาวต่างแม่จะอิจฉา จนกลั่นแกล้งอีกฝ่าย แถมบูลลี่รูปร่างว่ากุ้งแห้งอีก ซึ่งในความเป็นจริงนั้นไม่มีตรงไหนที่เรียกว่า ‘แห้ง’ เลย แม้จะดูผอมไปบ้าง “ลงสระได้แล้ว” มนธิสาเอ่ยขัดจังหวะการพูดคุยของพีชกับลีน่า เพราะเกรงว่าบทสนทนาจะนำไปสู่การโต้เถียงเหมือนเช่นทุกครั้งเจ้าตัวอยู่ในชุดว่ายน้ำทูพีชสีดำ ตัดกับผิวขาวเนียนลออของตนเองท

แต่ว่ายเพียงลำพังแค่ครึ่งชั่วโมง ไกรเดินมาที่สระ เขาอยู่ในชุดว่ายน้ำสีดำขาสั้น ร่างกายแสนเพอร์เฟกต์ที่มีรอยสักอยู่เกือบทั่วร่าง ทำให้ลีน่าอดไม่ได้ที่จะมองด้วยความชื่นชม เพราะเขาดูแลร่างกายได้ดีมาก ลีนไปทุกส่วน กล้ามก็ไม่ได้ใหญ่เกินไป ไกรจึงมีรูปร่างสูงโปร่งไม่ต่างจากกริช เพียงแต่กล้ามแขนใหญ่กว่าเท่านั้นจริงๆ แล้วผู้ชายทรงนี้เธอเคยหลงใหล และหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้เห็น ทว่าตอนนี้มีเพียงแค่ความชื่นชมเท่านั้น“อ้าว มาว่ายน้ำเหมือนกันเหรอ ดีเลยจะได้ไม่เหงา” ไกรทักทาย จากนั้นเขาก็วอร์มร่างกาย แล้วกระโดดลงสระทันที“ลีน่าถ่ายคลิปให้พี่หน่อย จะเอาไปอวดสาว” เขาเอ่ยขึ้นหลังจากว่ายไปหลายรอบ พร้อมกับขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะริมสระให้เธอ“งั้นพี่ต้องว่ายน้ำแบบเซ็กซี่ๆ หน่อยแล้วละ” ลีน่าเอ่ยพร้อมกับหัวเราะ“งั้นท่านี้ก่อนแล้วกัน” ไกรพูดแล้วว่ายท่าผีเสื้อ“โห เซ็กซี่เกินต้าน” ลีน่าเอ่ยพร้อมกับหัวเราะ เพราะท่าผีเสื้อคือการนอนหงาย ทำให้เห็นสรีระชายหนุ่มด้านหน้าทั้งหมด แถมอีกฝ่ายยังว่ายอย่างช้าๆ ลีลาโปรยเสน่ห์อย่างเห็นๆ“สนุกกันจังเลยนะ!” เสียงห้าวห้วนดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงเดินมาถึงริมสระ สีหน้

รอยยิ้มที่ทำให้ลีน่านิ่งขึงไปชั่วอึดใจ เพราะเหมือนอีกฝ่ายมีนัยยะบางอย่างที่จะบอกเธอด้วยหรือนารินรู้เงื่อนไขของการแต่งงานของเธอกับกริช ถ้าใช่ นั่นก็แสดงว่าเขาไว้ใจนารินมาก เพราะเธอมั่นใจว่าคนในครอบครัวเขายังไม่รู้เรื่องนี้“ก็น่าจะอย่างงั้นค่ะ แต่เรื่องของขวัญอย่าลำบากเลยค่ะ” เพราะวันนั้นเป็นจุดจบของชีวิตแต่งงานของเธอกับกริชแล้ว ไม่จำเป็นต้องมาให้ของขวัญลูกของเธอ“ได้ยังไง หลานทั้งคน”ลีน่าไม่ตอบอะไร ได้แต่ส่งยิ้มเยือกเย็นให้อีกฝ่ายและพอมื้อค่ำจบลง ลีน่าก็แบ่งผลไม้ แล้วขอตัวขึ้นชั้นบนทันที และพีชก็ตามเธอขึ้นมาเพราะพี่น้องอาจอยากจะคุยกันตามลำพังอาจเพราะนอนเร็ว วันนี้ลีน่าก็ตื่นทันพระอาทิตย์ขึ้น เธอลงไปเดินออกกำลังกายเช่นทุกวัน เดินจากหาดหน้าบ้านค่อนข้างไกล กระทั่งแดดเริ่มแรงขึ้นจึงเดินกลับ กำลังจะขึ้นบันไดหินจากชายหาดขึ้นไปยังประตูด้านหน้าบริเวณบ้าน ก็มีคนผลักประตูเปิด แล้วเดินลงมาพร้อมรอยยิ้ม นารินนั่นเอง“ตื่นเช้าจังนะคะ” อีกฝ่ายทักทาย แล้วเดินลงมายืนเคียงข้าง“ค่ะ พอดีนอนเร็ว” ลีน่าตอบตามมารยาท จริงๆ แล้วไม่อยากคุยกับอีกฝ่ายมากนัก เพราะรู้ว่านารินไม่ได้มีท่าทีอยากเป็นมิตร“คุยกัน

“ไม่คิดจะมาขอโทษลีน่าเหรอคะ” มนธิสาว่า“คงพายัยรินไปส่งก่อนมั้ง”“ฝากบอกนะคะ ไม่ต้องมาขอโทษ และไม่ต้องเอาหน้ามาให้เห็นเหมือนที่ผ่านมานั่นแหละดีแล้ว” ลีน่าพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง แววตาเย็นยะเยือกพีชที่ไม่เคยเห็นลีน่าในท่าทีแบบนี้ ถึงกับขนลุก เพราะลีน่าที่เขาเคยรู้จักนั้นแตกต่างจากตอนนี้อย่างสิ้นเชิง แต่คิดว่าเวอร์ชั่นนี้น่ากลัวสุดๆไกรกับมนธิสาเองก็ถึงกับหันไปมองหน้ากัน มีแวววิตกกังวลในสีหน้าทั้งสองเพราะการที่ลีน่าพูดแบบนี้ นั่นก็หมายความว่า ลีน่าไม่ต้องการกริชเป็นพ่อของลูกอีกต่อไปและวันนั้นทั้งวันลีน่าก็ทำตัวปกติ ลงมากินมื้อเที่ยง ตอนบ่ายว่ายน้ำ ตอนเย็นเดินเล่นชายหาด และกินมื้อค่ำที่ร้านอาหารริมทะเล ต่อด้วยฟังเพลงอีกเล็กน้อยก็กลับบ้านกัน ส่วนไกรนั่นบังเอิญเจอเพื่อนชาวต่างชาติ เขาจึงไปต่อที่อื่น“คุณพัทจะมาเมื่อไหร่” มนธิสาถามขึ้น“พรุ่งนี้”“กี่โมง”“ไม่รู้ เขาไม่ได้บอกเวลา”“เธอน่าจะบอกฉันเร็วกว่านี้หน่อย เกิดพรุ่งนี้เขามาแต่เช้า ฉันจะได้เตรียมตัว”“เตรียมตัวอะไรของเธอ”“เอ้า ฉันก็จะได้หาชุดที่เหมาะกับการเจอเขาไง”“เฮ้ย เธอจะวุ่นวายทำไม ก็ใส่เหมือนที่ใส่ก็ดีอยู่แล้ว”“มันไม่เป็นผู้ให

อกหักตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารว่างของยามบ่าย ซึ่งมีเพียงลีน่า พีชและมนธิสา ส่วนไกรออกไปข้างนอกเสียงรถก็แล่นเข้ามาในบริเวณบ้าน ลีน่ารีบลุกจากเก้าอี้ในสวนหย่อม ตามด้วยมนธิสา ซึ่งไม่ลืมสวม คาดิแกนคลุมทับเสื้อเกาะอก มนธิสาตื่นเต้นจนมือเย็นไปหมด“แก ฉันตื่นเต้นว่ะ” หันไปบอกพีชที่เดินตามหลังมา“ใจเย็นแก นิ่งๆ ไว้ อย่าแสดงออกมากนัก” พีชจับมือมนธิสาบีบคลายความเย็น แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร มนธิสายังคงตื่นเต้น แต่ก็พยายามเก็บอาการไม่แสดงออกจนเกินไป“อาพัท”ลีน่าเดินไปถึงที่พัทลงจากรถพอดี และเขาเดินอ้อมไปเปิดประตูข้างคนขับ ไม่กี่วินาทีต่อมาสาวสวยร่างระหง หน้าสวยเฉี่ยวที่อยู่ในชุดกางเกงขาสั้นสีขาวเลยเข่ามาพอประมาณ และสวมเชิ้ตสีขาวบางเบาจนมองเห็นชั้นในสีดำก็ก้าวลงมาจากรถ ถอนแว่นกันแดดอันโตออก พร้อมส่งยิ้มให้ทุกคน“อาพาจิลมาด้วย” แล้วเขาก็แนะนำหญิงสาวให้รู้จักเจ้าของบ้านอย่างมนธิสา และเพื่อนสนิทอย่างพีช ส่วนลีน่านั้นจิลลาก็รู้จักกันอยู่แล้วมนธิสายิ้มต้อนรับชายหนุ่มและเพื่อนสาวคนสนิทของเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตามมารยาทเจ้าของบ้าน ครั้นถามถึงกระเป๋าเดินทาง เพื่อจะให้ไปเก็บในห้องรั