All Chapters of หนี้วิวาห์ปรารถนา: Chapter 91 - Chapter 100

“ถึงจะชอบยังไง ปริมก็คงไม่กล้าอ่อยแล้วล่ะคะ เมียคุณท่าทางเอาเรื่องเหมือนกันนะคะ”“อ๋อ ครับ เห็นจืดๆ แบบนั้น บทจะเอาเรื่องก็น่ากลัวครับ คราวก่อนเอาน้ำปลาร้าไปสาดหน้าผู้หญิงที่มาอ่อยผมที่ตลาด” ขอโทษด้วยนะเมียจ๋า ที่แต่งเรื่องใส่ร้ายเมียจ๋าเกินไป“เหรอคะ” ปริมพึมพำ ทำหน้าหวาดหวั่น หากภรรยาเขาบุกมาสาดน้ำปลาร้าใส่เธอที่คาเฟ่ นอกจากจะอับอายแล้ว คาเฟ่ของเธอคงเหม็นคุ้งไปหมด นั่นเท่ากับไล่ลูกค้าออกจากร้าน ที่สำคัญชื่อเสียงของเธอคงเหม็นหึ่งพอๆ กับน้ำปลาร้าปริมคิดว่าตัวเองไม่ควรเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้ อุตส่าห์ทำร้านเพื่อหาเลี้ยงชีพตนเองและครอบครัวทั้งสองก็หยุดสนทนาแค่นั้น เมื่อเด็กๆ เดินออกมาจากอาคารเรียน ทักทายนุ่มนิ่มแล้วก็พาลูกสาวกลับบ้านเมื่อส่งตัวลูกสาวให้พี่เลี้ยงดูแลต่อ เขาก็บึ่งรถไปที่ไร่ทันที“เป็นไงบ้าง” เมื่อผลักประตูทำงานเข้าไป ภรรยาก็ถามขึ้นทันที“คืองี้...” แล้วเขาก็บอกทุกอย่างที่คุยกับปริมให้ภรรยาฟัง รวมทั้งการแต่งกายของอีกฝ่ายที่เรียบร้อยขึ้น“นี่พี่เนสก็พูดใส่ร้ายเกดแรงไปหรือเปล่า” ในชีวิตนี้ไม่เคยคิดสู้รบปรบมือกับผู้หญิงคนไหนเลย อยู่มาได้เพราะสามีรักอย่างเดียวเลย“แต่ได้ผลนะ พอ

1ให้อารมณ์ชั่ววูบนำทาง สี่เดือนก่อน...เมื่อผลักประตูห้องพักของโรงแรมเข้ามาได้ ลีน่าก็ใช้แรงเฮือกสุดท้าย พยุงชายหนุ่มที่อยู่ในสภาพเมาแอ๋ แต่ยังดีพอจะเดินได้ พอก้าวมาถึงจุดหมาย ซึ่งคือเตียงนอน เธอก็ทิ้งเขาไปอย่างหมดแรง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆ หายใจหอบเหนื่อย เรียกว่าใช้แรงที่มีทั้งชีวิตไปหมดแรง ก็ไม่แปลกหรอก เพราะผู้ชายตัวสูง น่าจะถึง 185 ซม. กับผู้หญิงร่างเพรียวบางที่สูงแค่ 168 ซม. กับการพยุงเขาจากไนท์คลับของโรงแรมมาถึงห้องพัก จะว่าฉวยโอกาสตอนเขาเมาก็ยอมรับเพราะกริช ทิวารุ่งเรือง คือเป้าหมายและนิยามคำว่าคู่ชีวิของเธอ ที่เธอเลือกสรรแล้วว่าดีที่สุดในเวลานี้เธอได้รับการแนะนำให้รู้จัก ด้วยการขอร้องพีช อดีตเพื่อนร่วมคณะ แค่ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ในงานเลี้ยงฉลองการแต่งของนิสรากับกรรณเธอรู้มาว่าเขาแอบชอบนิสรา และกำลังจะได้นิสรามาเป็นเลขาส่วนตัว โดยที่ไม่รู้มาก่อนว่านิสรานั้นมีคนรักอยู่ก่อนแล้วแต่กริชก็ยังทำใจกล้ามางานแต่งของนิสราและกรรณ ซึ่งเจ้าบ่าวก็ดันเป็นเพื่อนสนิทของไกร น้องชายของเขาเสียด้วยแต่พออาฟเตอร์ปาร์ตี้ เห็นความหวานและความสนุกสุดเหวี่ยงของคู่บ่าวสาว กริชก็เดินออกจากห้

บทลงโทษที่ลีน่าจำไม่ลืม คือถูกคุณผู้หญิงสั่งให้เด็กรับใช้ตบปากเธอจนเลือดสาด จากนั้นถูกขังในห้องใต้ดินเป็นเวลาสามวัน มีเพียงน้ำเปล่าประทังชีวิต และมีบางครั้งที่เธอหนีไปได้ แต่คนที่จะถูกลงโทษแทนก็คือแม่ของเธอ นับจากนั้นไม่ว่าจะถูกลงโทษหนักแค่ไหน ไม่ว่าจะถูกเฆี่ยนหรือทุบตี เธอก็ไม่คิดหนีตอนนี้ลีน่าทำได้แค่ยกมือไหว้ทักทายอีกฝ่ายตามที่ถูกสอนมาตั้งแต่จำความได้ ว่าพลิดาเป็นเจ้านาย ไม่ต่างจากคุณท่าน และคุณผู้หญิง ซึ่งคนหลังนี้เสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน การตายของอีกฝ่ายทำให้ชีวิตลีน่ากับแม่ดีขึ้นตึกใหญ่จึงมีเพียงคุณท่านกับพลิดา ลูกสาวคนโตอาศัยอยู่“สวัสดีค่ะคุณลิดา” ลีน่ามองหญิงสาวร่างอวบอ้วน ที่มีส่วนสูงเพียง 160 ซม. แต่น้ำหนักตัวราวๆ 80 กิโลกรัมและอีกฝ่ายอายุมากกว่าเธอห้าปีพลิดาอยู่ในชุดเดรสสั้นแบรนด์ดังสีฟ้าสดใสเหนือเข่าขึ้นมาค่อนข้างมาก โชว์ต้นขาอวบอย่างมั่นใจ“กองไว้ตรงนั้นแหละ!” ตอบกลับทันควัน มองกวาดร่างเพรียวสมส่วนกลมกลึงด้วยดวงตาริษยาอย่างไม่ปกปิดเหมือนเคยเป็นมา รวมทั้งใบหน้าสวยเฉี่ยวนั่นก็ด้วย“ขอตัวนะคะ คุณท่านเรียก”“เฮอะ อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญล่ะ ยังไงแกก็เป็นแค่...”“ไม่เคยคิดว่

3 แค่อยากให้เป็นเรื่องบังเอิญ พอหกโมงเย็นลีน่าที่อยู่ในเดรสสีเปลือกมะนาว กับการแต่งหน้าที่ดูสวยหวานเหมาะกับการแต่งกายในวันนี้ เมื่อมาถึงตึกใหญ่ ตรงไปหน้าเทอเรซที่มีรถตู้คันหรู พร้อมคนขับและบอดี้การ์ดสองคน ในรถมีกระเช้าของขวัญเตรียมไว้เรียบร้อย เมื่อมาถึงสถานที่จัดงาน ลีน่าถึงกับแค่นยิ้ม เพราะดันเป็นโรงแรมเดียวกับที่เธอเพิ่งไปงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสของนิสรากับกรรณเมื่อคืนก่อน และได้วันไนท์กับกริช ทิวากุลทรัพย์อย่างไม่ได้ตั้งใจ ทั้งที่อยากทำความรู้จักและคบหาเป็นคนรักของเขามากกว่า เมื่อมาถึงโรงแรมก็ตรงไปยังห้องจัดเลี้ยง โดยมีบอดีการ์ดเดินตามหลังพร้อมถือกระเช้าดอกไม้ กระทั่งมาหยุดที่ด้านหน้าจัดงาน เธอก็ยื่นบัตรเชิญให้ฝ่ายต้อนรับ พร้อมกระเช้าของขวัญ แล้วถูกเชื้อเชิญเข้าไปด้านใน ตรงไปทักทายเจ้าของงานที่นั่งอยู่ “สวัสดีค่ะท่าน หนูชื่อลีน่า เป็นตัวแทนจากอรุณกิจไพศาลนำกระเช้าของขวัญมาส่งให้ท่าน เพราะว่าคุณพัทติดธุระด่วนที่เมืองนอกค่ะ” เธอแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน พร้อมกับยกมือไหว้ชายสูงวัยผู้มากด้วยอำนาจบารมีอย่างอ่อนน้อม “แล้วหนูทำง

4 แพ้ท้อง หกสัปดาห์ต่อมา ขณะที่ลีน่ากำลังจะลุกจากเตียงนอน เพื่ออาบน้ำไปทำงาน ซึ่งเธอกับพัทมาดูแลโครงการก่อสร้างที่ต่างจังหวัดมานานเกือบสองเดือนแล้ว ลีน่าก็เกิดอาการวิงเวียนศีรษะ พร้อมกับคลื่นไส้ แทบจะคลานไปยังห้องน้ำ เมื่ออาเจียนจนรู้สึกท้องไส้ว่างเปล่า เธอก็ล้างหน้า แปรงฟัน แล้วค่อยๆ เดินกลับมาทิ้งตัวบนเตียงด้วยใจที่หวิวๆ คล้ายจะเป็นลม ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งมีอาการแบบนี้ มันทำให้เธอนิ่งงัน เริ่มทบทวนว่าประจำเดือนเธอขาดหายไปกี่วันแล้ว พอจะมั่นใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เพื่อความมั่นใจ คงต้องไปหาที่ตรวจ ทว่าอาการคลื่นไส้อาเจียนก็รุนแรง กระทั่งพัทโทร. มา และพอรู้ว่าเธอไม่ปกติ เขาคิดว่าเธอป่วยหนัก อุ้มเธอลงจากห้องพัก ตรงไปยังรถ พาไปโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุด และผลก็ออกมาว่า “ยินดีด้วยนะคะ คุณกำลังตั้งครรภ์” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาด พัทหันขวับมาทาง ลีน่า และเธอก็ได้แต่ทำหน้าสำนึกผิดที่ทำให้ผู้ชายที่ดูแลและหวังดีกับเธอมาตลอดผิดหวัง เมื่อกลับถึงที่พัก เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ปล่อยให้ตัวเองท้องได้ยังไง