جميع فصول : الفصل -الفصل 167

หนึ่งเดือนต่อมาที่บ้านทิวากุลทรัพย์กำลังจัดงานปาร์ตี้ต้อนรับสมาชิกใหม่ของบ้านสามคน นอกจาก ลีน่ากับลูกแล้วก็มีพี่เลี้ยงของเด็กหญิงลัญจ์ด้วยงานเลี้ยงจัดขึ้นในโถงกว้างของบ้านเริ่มตั้งแต่ห้าโมงเย็น มีอาหารและเครื่องดื่มที่สั่งมาจากโรงแรมชื่อดัง และผู้ร่วมงานมีเพียงคนในครอบครัว และมีพีชด้วยลีน่าชวนพัทมางานด้วย ส่วนแม่ของเธอนั้น ชวนแล้วแต่อีกฝ่ายไม่สะดวกมา ซึ่งเธอก็ไม่ได้คะยั้นคะยอ เพราะแม่ของเธอก็ยังคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนใช้ในบ้านตระกูลอรุณกิจไพศาล และถ้าไม่จำเป็นก็ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเป็นแม่ของเธอด้วยซ้ำเพราะตอนนี้ลีน่ายังใช้นามสกุลอรุณกิจไพศาล ซึ่งหากวันไหนแน่ใจว่าจะใช้ชีวิตคู่กับกริชได้ราบรื่น เธอจะขอเปลี่ยนมาใช้นามสกุลทิวากุลทรัพย์เด็กหญิงลัญจ์นาในวัยห้าเดือน ใส่ชุดกระโปรงสีขาว ผมเริ่มยาว และยิ้มแป้นเพราะถูกไกร คุณอาสุดหล่ออุ้ม พร้อมชวนคุยด้วยเสียงสองเสียงสาม แถมไกรยังชอบทำเสียงแปลกๆ เจ้าตัวชอบใจหัวเราะเอิ๊กอ๊ากส่วนกริชนั้นนั่งคุยกับพัท ดูเหมือนทั้งสองจะพูดคุยกันได้ด้วยดี ไม่มีเรื่องให้บาดหมางกันอีก เพราะสำหรับพัทถ้ากริชดีกับลีน่าและลูก เขาก็พร้อมจะผูกมิตรด้วยอยู่แล้ว“แกกับพี่กร

“เดี๋ยวกินข้าวเสร็จก่อนค่อยว่ากัน” เธอตอบ เมื่อแม่บ้านกับเด็กรับใช้ยกอาหารเข้ามาวางบนโต๊ะพอดีหลังจากลูกหลับ ลีน่ากับกริชก็กลับห้องนอนตัวเอง ลีน่าแอบยิ้มขำเมื่อกริชใช้อาบน้ำค่อนข้างเร็ว ขณะที่เธออาบน้ำก่อน และคุยไลน์กับพีชและมนธิสาฆ่าเวลารออีกฝ่ายแต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะอาบเร็วขนาดนี้“อาบเร็วไปนะ” ลีน่าว่า“ฉันกลัวเธอหลับก่อนน่ะสิ” เขาพูดแล้วทิ้งตัวลงนอนข้างเธอ ขณะที่ลีน่าวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ“ก็ไม่หลับหรอก คุยกันไว้แล้วนี่ ฉันไม่เบี้ยวหรอกน่า”“งั้น...เริ่มเลยไหม” คำพูดตรงไปตรงมาของเขาทำให้ลีน่าหัวเราะเบาๆ“คุณจะถามทุกอย่างไม่ได้นะ” เธอว่าแล้วยิ้มขำ“ก็ฉันชอบอะไรที่ชัดเจน และเธอก็ชอบอะไรที่ตรงไปตรงมานี่นา”“อือ แต่บางเรื่องก็ควรจะ...” ลีน่าพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ เขาก็ประคองใบหน้าสวยของเธอมารับจุมพิตอันดูดดื่มเสียก่อนจากนั้นเขาก็ไม่ได้ถามหรือขออนุญาตในเรื่องที่จะทำต่อไป เช่นถอดเสื้อชุดนอนเธอออกจากร่างอย่างรวดเร็ว หรือแม้แต่การเข้าไปในตัวเธออย่างเร่าร้อนมีแต่เสียงครวญครางหวานประสานเสียงพร่าต่ำของเขา ขณะโจนจ้วงเข้าหา จนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้ออาจเพราะต่างคนต่างห่างหายจากเรื่องเซ็กซ์ไปนาน กร

“คุณพัทขับรถมาเองหรือลุงมิตรขับให้คะ” เธอเอ่ยถึงคนขับรถของเขา“ขับมาเองครับ”“งั้นไม่เสิร์ฟไวน์”“ถ้าคุณมนอยากดื่มตามสบายนะครับ ผมจะไปส่งคุณเอง”พอได้ยินแบบนั้นแล้วมนธิสาไม่รอช้า หยิบไวน์มาเสิร์ฟตัวเองอย่างไม่ลังเล เพราะนี่ถือว่ามันคือโอกาสทองของเธอ“เบาๆ ครับ เดี๋ยวจะเมาก่อนจะคุยกันได้รู้เรื่อง” พัทแตะมือเธอไม่ให้รินแก้วที่สอง ส่วนคนที่ตั้งใจจะมอมไวน์ตัวเองถึงกับยิ้มเขิน“พอดีมนดีใจค่ะที่คุณพัทแวะมาหา เลยจะดื่มฉลองเสียหน่อย”“ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ” ไม่เชิงถาม แต่แค่สงสัยมากกว่าว่าการมาของเขาสำคัญกับมนธิสาขนาดนั้นเชียวหรือแน่นอนเขารู้ว่าเธอชอบเขามาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน เพราะหญิงสาวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลานสาว แสดงออกอย่างชัดเจน ทั้งสีหน้าแววตาและท่าทีกระตือรือร้นเวลาเจอเขา รวมทั้งค่ำคืนที่อีกฝ่ายเมามายในผับที่หัวหิน แล้วสารภาพความในใจพร้อมกับจูบเขาอย่างลืมตัวก่อนหน้านั้นเขาเคยคิดว่ามนธิสาก็คงเหมือนลูกสาวเศรษฐีทั่วไปที่เอาแต่ใจ ดื้อรั้น คงไม่เป็นโล้เป็นพาย และเขาก็ไม่อยากเสียเวลาด้วยทว่าระหว่างที่มนธิสาไปหาลีน่ากับหลานสาวที่บ้านของเขา ก็ได้เห็นความน่ารัก ซื่อตรงและจริงใจของอีก

ตอนพิเศษ : ไปต่อ หรือพอแค่นี้สองปีต่อมา...มนธิสาเดินไปหาร่างสูงที่ยืนอยู่บนระเบียงห้องพักโรงแรมชื่อดังของจังหวัดที่เขามาดูงาน ซึ่งเธอเพิ่งเดินทางมาหาอีกฝ่าย เพราะอยากใช้เวลาร่วมกันในช่วงวันหยุด เพราะสองเดือนแล้วที่เธอกับพัทไม่ได้เจอกันพัทมาคุมงานโครงการใหญ่ที่จังหวัดทางภาคเหนือ นั่นคือเหตุผล แต่ก็โทร. คุยและส่งข้อความหากันทุกวัน มันก็ไม่ได้รู้สึกห่างหาย แต่มันก็มีช่องว่างสำหรับให้ครุ่นคิด ว่าความสัมพันธ์นี้มันจะยังไปต่อหรือเปล่า เพราะสองปีแล้วสำหรับการคบหา“อาบน้ำแล้วสดชื่นขึ้นหรือยัง” พัทหันมาถาม เพราะตอนมาถึงตอนเย็น เขาให้ลูกน้องไปรับเธอที่สนามบิน เพราะเขาติดนัดกับลูกค้ารายใหญ่ มนธิสาดูมีท่าทีเหนื่อยล้า เขาจึงสั่งไม่ได้พาเธอไปกินมื้อค่ำข้างนอก แต่สั่งขึ้นมาที่ห้องพัก ซึ่งตอนนี้อาหารยังไม่มาส่ง“ค่ะ ดีขึ้นแล้ว” เธอตอบ แต่ก็ยังยิ้มเนือยๆทั้งสองยังไม่ได้คุยอะไรกันต่อ อาหารก็มาส่งที่ห้องพอดี นั่งกินกันเงียบๆ บรรยากาศมันอึมครึม เพราะเหมือนต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในห้วงคิดของตัวเองอิ่มแล้วก็มาจิบไวน์ต่อที่ระเบียงห้องพัก“คุณมีเรื่องจะคุยใช่ไหมครับ” พัทตัดสินใจเปิดเรื่องคุย เพราะนั่งเงียบกั