All Chapters of The CEO's Little Matchmaker: Chapter 11 - Chapter 20

Tahimik na umalis si Celestine sa harap ng executive office at naglakad patungo sa pampublikong pantry. Mabilis at mabigat ang kanyang bawat hakbang habang patuloy na nagre-replay sa kanyang utak ang mga nakakabinging salita ng babaeng pumasok sa opisina. Napakuyom ang kanyang mga kamay. Pilit niyang pinapakalma ang kanyang dibdib sa matinding kirot na pumupukaw doon. Ano ba, Celestine? Bakit ka naaapektuhan? pangaral niya sa sarili habang mabilis na naglalakad. Anim na taon na ang nakakalipas mula nang maghiwalay kayo! May kanya-kanya na kayong buhay. Wala ka nang pakialam kahit pa engaged siya sa buong lahi ni Raya noong naging kayo! Subalit kahit ano pang pilit niyang pagpapakalma, hindi niya mapigilang mag-isip. May mali. May buhol sa kwentong narinig niya ngayong umaga na hindi nagtutugma sa kanyang mga alaala. Kung halos isang dekada nang engaged sina Alessandro at Raya... ibig sabihin ba noon, noong magkasama pa sila, mga panahong naniwala siyang siya lang ang nag-iisang ba

Napatitig si Celestine sa bukas na compartment ng kotse habang isa-isang ipinapasok ng lalaki ang kanyang mga gamit doon. Napahawak siya sa kanyang sintido. Wala siyang ibang pagpipilian. Pagabi na, nakatambak sa mismong gitna ng kalsada ang buo niyang buhay, at literal na wala siyang ibang matutuluyan."Yay! Sa bahay na po kayo titira, Mommy Celestine?!" tuwang-tuwang hiyaw ni Sophia habang pilit na kinakalag ang pagkakahawak sa kamay ng kanyang ama. Napatalon pa ang bata sa sobrang galak at mabilis na yumakap sa binti ni Celestine, na halos ikatumba ng dalaga dahil sa kawalan ng balance.Pilit na ngumiti si Celestine kahit nanginginig ang kanyang pisngi sa sobrang kaplastikan. Hinaplos niya ang buhok ng bata habang nagpapakawala ng isang napakalalim na buntong-hininga.Sa ngayon lang 'to, matinding paalala niya sa sarili habang padabog na pumapasok sa backseat. Pansamantala lang talaga habang wala pa akong nahanap na bagong apartment. Kapag nakahanap ako ng kahit anong kwarto, kahit

Huminga nang malalim si Celestine habang nakatingala sa kisame ng kanyang kwarto. Ang malamig na hangin mula sa aircon ay humahaplos sa kanyang balat, ngunit tila hindi nito kayang pawiin ang nagbabagang init na naiwan ni Alessandro sa kanyang katawan. May natitira pang bahid ng Merlot sa kanyang panlasa, isang mapait at matamis na paalala ng gabi. Naramdaman niya ang bahagyang pagkirot at pagka-umbok sa kanyang pagkababae, isang pisikal na katibayan ng pagpasok ng lalaki kanina. Napapikit siya nang madiin. Bakit? Bakit sa kabila ng lahat ng galit, ng mga luhang ibinuhos niya noong panahong niloko siya nito, ay tila isang gutom na hayop ang kanyang katawan na sumasamo sa haplos ni Alessandro? Anong klaseng babae na ba siya? Isang mapait na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. Pakiramdam niya ay bumaba ang kanyang pagkatao. Ibinigay niya ang kanyang sarili sa isang lalaking sumira sa tiwala niya, isang taksil na naglaro sa kanyang puso. Ngunit habang iniisip niya ang mga kasalan

Lumipas ang ilang araw matapos ang maaksyong hatinggabi sa mansiyon ng mga Delgado. BUMALIK ang lahat sa normal, o kahit paano, sa pilit na normal. Nakaupo ngayon si Celestine sa kanyang desk sa opisina, tutok ang mga mata sa screen ng kanyang laptop habang mabilis na tumataginting ang bawat pindot niya sa keyboard. Maraming kailangang tapusin na report, at ang trabaho ang tanging paraan niya upang takasan ang nag-uumpugang mga emosyon sa kanyang dibdib.Habang abala sa pag-eedit ng isang document, biglang may shadow na lumilim sa kanyang mesa.Nang mag-angat siya ng tingin, nakatayo sa kanyang harapan si Alessandro. Nakasuot ito ng nakatuping long sleeves at may hawak na isang umuusok na paper cup mula sa kilalang coffee shop. Sobrang lapit nito sa kanyang desk, mga kalahating metro lang ang layo!Awtomatikong napaatras si Celestine sa kanyang upuan at matalim na tinaasan ng kilay ang lalaki."What?" malamig na bungad ni Celestine. "Nakalimutan mo na ba 'yung 100-meter rule natin, A

Nagtatagis ang mga bagang ni Celestine habang marahas na isinara ang door ng banyo. Matapos ang mabilis pero refreshing na ligo, pinalibot niya ang puting bathrobe sa kanyang katawan at kumuha ng maliit na tuwalya para patuyuin ang basang-basang buhok. Nakapikit pa siyang naglalakad palabas habang abala sa pagpupunas ng kanyang buhok, sinusubukang alisin ang inis at matinding stress sa utak niya matapos ang kakaibang tagpo sa kusina kasama ang dalawang kasambahay na mukhang mas pipiliin pang magpakamatay sa palengke kaysa magsalita.Pero pagkabukas na pagkabukas ng mga mata niya, halos mapatalon siya sa gulat at mapamura sa kanyang isip.Nakahiga pa rin si Sophia sa gilid ng kama at mahimbing na natutulog habang nakayakap sa isang unan, pero sa kabilang dulo naman, nakaupo na si Alessandro. Nakasandal ang gago sa headboard, nakakrus ang mga binti, nakasando lang na puti at tila ba nagmo-model ng underwear sa tindi ng tindig, at maaliwalas ang mukhang nakatitig sa kanya na para bang n