All Chapters of เพลิงสวาทอ่องสกุลหลี่ : Chapter 61 - Chapter 70

แสงอาทิตย์สาดส่องยามสายผ่านม่านหน้าต่างห้องตำรา ตกกระทบลงบนเสี้ยวหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนตั่งตัวยาว ซึ่งตกอยู่ในห้วงนิทราค่อย ๆ ขยับเปลือกตาเปิดขึ้นด้วยความสะลึมสะลือ“อืม…”เสียงทุ้มลอดผ่านลำคอออกมาฟังดูแหบแห้งกระทั่งเจ้าของเสียงยังตกใจ ครั้นสติที่เลือนหายไปกลับเข้าสู่ร่าง ดวงตาคมดุจเหยี่ยวก็กวาดมองไปโดยรอบหมายจะหาคนต้นเรื่องทันที“หายไปใดที่แล้ว”ย้อนนึกไปถึงเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อราตรีที่ผ่านมาในสมองฉายภาพเรื่องราวในม่านมุ้งที่เขาร่วมทำกับใครบางคน ร่างกายที่เพิ่งสงบได้ไม่นานก็คล้ายจะร้อนรุ่มขึ้นมาครามครันหรือว่าเขาจะหลงใหลในรสรักเหมือนพี่สามกับน้องห้าแล้วจริง ๆ“ใครอยู่ด้านนอก เข้ามาหาข้า”“ท่านอ๋อง เอ่อ…จะอาบน้ำหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”ตงเทียนที่ได้ฟังเรื่องราวจากตงฟางมาแล้ว พินิจมองเจ้านายของตนที่อยู่ในสภาพกึ่งเปลือยด้วยแววตาเห็นอกเห็นใจ ทว่าคนถูกมองกลับถลึงตาตอบกลับมาอย่างไม่สบอารมณ์“คนเล่า”“กระหม่อมก็เป็นคนนะพ่ะย่ะค่ะ… แหะ ๆ ท่านอ๋องหมายถึงแม่นางซีเหม่ยหรือพ่ะย่ะค่ะ”ตงเทียนผู้รู้สถานการณ์มองแววตาดุดันของผู้เป็นนายแล้วก็ต้องหัวเราะฝืดเฝื่อนก่อนจะถามกลับไปด้วยน้ำเสียงระ

ขณะที่ร่างบอบบางของมู่ซีเหม่ยถูกหลี่หลงเฟิงแบกพาดบ่าราวกับเป็นกระสอบข้าว หญิงสาวกลับไม่อยู่เฉย นางพยายามใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดหมายจะดิ้นรนให้พ้นเงื้อมมือมัจจุราช ทว่าสตรีตัวเล็กอย่างนางจะเป็นคู่ต่อกรของหัวหน้าองครักษ์พิทักษ์มังกรได้อย่างไร“ท่านอ๋อง หากท่านจะคิดบัญชีกับใครก็ไปคิดกับตัวต้นเรื่องสิเพคะ หม่อมฉันเพียงทำตามรับสั่งของนายท่าน ปล่อยหม่อมฉันไปเถอะเพคะ”เมื่อหญิงสาวเห็นว่าการดิ้นรนไม่เป็นผล ก็เริ่มใช้คำพูดต่อรอง หากนางก้าวออกจากประตูจวนนี้ไปชีวิตน้อย ๆ ของนางจะรักษาเอาไว้ได้หรือไม่ก็สุขจะรู้ อย่างไรก็ต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน ต่อให้ต้องโยนความผิดทั้งหมดไปที่นายท่านก็ตาม!“หึ! พี่สามให้เจ้ามาสั่งสอนเรื่องบนเตียงแก่ข้า แต่เจ้ากลับดีนัก กล้าใช้ผงสราญรมย์กับข้า สาบานหรือไม่ว่านี่ไม่ใช่ความคิดของเจ้า”“มะ หม่อมฉัน… แต่หลังจากนั้นพระองค์ก็สำราญดีไม่ใช่หรือ ทั้งยังบังคับหม่อมชั้นให้ทำเรื่องแบบนั้นอีก”สิ้นประโยคโต้เถียงระหว่าคนทั้งคู่ ข้ารับใช้ในจวนอ๋องสามที่ลอบมองอยู่สองข้างทางต่างก็เบิกตากว้าง ร้องอุทานอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ทำให้ใบหน้าดุดันของหลี่หลงเฟิงยิ่งดำคล้ำจนต้องกัดฟันกรอด“หุบปาก! ห

แม้ปากจะพูดแบบนั้น ทว่าริมฝีปากร้อนก็ยังคงลากไล้ไปตามลำคอระหงเลื่อนระเรื่อยไปยังยอดปทุมถันที่ชูชัน ดูดกลืนเก็บกินความหอมหวานราวกับภมรหนุ่มผู้ห้าวหาญ เรียกเสียงครางหวานจากคนงามได้เป็นอย่างดี“อ๊า...อะ อื้อ”“หวานมาก อืม มือข้ากุมไม่หมดแล้ว”เสียงทุ้มติดจะแหบพร่ากล่าวกระซิบชิดก้อนเนื้อนุ่ม ไม่ลืมใช้ฝ่ามือบีบขยำความอวบอิ่มอย่างเพลิดเพลิน กระทั่งคนใต้ร่างประท้วงโดยการขยับเรียวขามาโอบกระชับรอบเอวสอบเอาไว้แน่นราวกับจะร้องขอบางสิ่งบางอย่าง“ท่านอ๋องอย่าปล่อยให้สตรีรอนานสิเพคะ หม่อมฉันอยาก...”“สตรีใจร้อนเหมือนเจ้าทุกคนหรือไร เห็นจะมีแต่เจ้าที่ร้องขอออกมาเช่นนี้ ซี้ด...อย่าเพิ่งรูด”หลี่หลงเฟิงกัดฟันแน่น ปัดมือนางที่รูดรั้งกลางกายของตนออก ทว่าหญิงสาวกลับไม่ยอมปล่อยยิ่งเพิ่มจังหวะรัวเร็วราวกับจะส่งเขาไปถึงฝั่งฝันให้ได้“อ๊ะ ทะ ท่านอ๋อง ใช้นิ้วให้หม่อมฉันก่อนก็ได้เพคะ เร็วเข้า”“กล้าสั่งข้าหรือ ซี้ด...”มู่ซีเหม่ยยามนี้ไม่ได้เกรงกลัวชายหนุ่มแม้แต่น้อย ทั้งยังหยัดบั้นท้ายขึ้นถูไถบุปผางามเข้ากับส่วนแข็งขืนของเขาอย่างเร่งเร้า ความร้อนรุ่มในกายไหลเยิ้มช่องทางคับแคบจนต้องหาที่ระบายหลี่หลงเฟิงเองก็ส

“เข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว เจ้าพึ่งเหน็ดเหนื่อยจากเรื่องเมื่อครู่ นอนพักไปดี ๆ เถอะ รอข้ากลับมากินอาหารเย็นพร้อมกัน”หลี่หลงเฟิงอธิบายให้นางฟังด้วยความใจเย็นอย่างที่เขาไม่เคยทำแบบนี้กับผู้ใดมาก่อน เหมือนหญิงสาวเองก็จะตระหนักได้ว่าร่างกายต้องการพักผ่อนจึงยอมโอนอ่อนแต่โดยดี“บอกห้องครัวให้เตรียมอาหารเย็นไว้ อีกหนึ่งชั่วยามให้ยกเข้าไปในห้องของข้า”“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” ครั้นชายหนุ่มเดินมาถึงห้องตำราก็พบเข้ากับสาส์นด่วนหนึ่งฉบับผู้ส่งมาก็คือน้องชายของเขา อ๋องห้าหลี่หลงจิ่ง ซึ่งยามนี้บัญชาทับอยู่ชายแดนกับพระชายา“ตงเยี่ยนเล่า”“ทูลท่านอ๋อง ตงเยี่ยนไปจวนท่านอ๋องสามแล้วพ่ะย่ะค่ะ ได้ยินมาว่าเรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับท่านอ๋องสามเช่นกัน”ชายหนุ่มได้ฟังก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างใคร่รู้พลางคลี่จดหมายออกอ่าน ครั้นได้ทราบถึงความเป็นไปของเรื่องก็เข้าใจได้ในทันที“พวกสุนัขรับใช้ตระกูลไป๋ช่างรนหาที่ตาย”“เกิดอันใดขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ มิใช่ว่าตระกูลไป๋ถูกท่านอ๋องสามจัดการไปแล้วหรือ”สิ้นเสียงถามขององครักษ์คนสนิทชายหนุ่มก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะหยันออกมา โดยที่ดวงตายังไม่ละไปจากเนื้อความด้านในจดหมาย“ตระกูลไป๋ไม่อยู่แล้ว

มู่ซีเหม่ยหัวเราะคิกคักอย่างมีจริต ก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำเอาคนฟังเลือดในกายเดือดพล่าน กระโจนเข้าใส่แมวป่าจอมยั่วยวนทันที“ท่านอ๋อง…พร้อมที่จะเรียนรู้บทเรียนต่อไปแล้วหรือไม่เพคะ อ๊ะ!”“เช่นนั้นก็มาสานต่อเรื่องราวก่อนหน้านี้ให้สุดทางเถอะ”หลี่หลงเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชิดริมฝีปากอวบอิ่มที่ยามนี้ยังคงมีคราบน้ำเต้าหู้ติดขอบปากอยู่ เขาใช้นัยน์คมดุจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตหยาดเยิ้มของหญิงสาว ก่อนจะนำปลายลิ้นร้อนไล้เลียไปตามกลีบปากสีสดราวกับกำลังสะบัดพู่กันลงบนกระดาษชั้นดี“อื้อ…”“ไปที่เตียงก็แล้วกัน”มู่ซีเหม่ยที่ถูกเขาหยอกเย้าด้วยปลายลิ้นเผลอเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ รู้ตัวอีกทีแผ่นหลังก็สัมผัสกับเตียงนุ่มเสียแล้วนางค่อนขอดตัวเองอยู่ในใจที่เผลอไผลไปกับสัมผัสของลูกศิษย์ผู้หล่อเหลา ครั้นตระหนักได้ว่าตนเองมีหน้าที่สั่งสอนเขานางก็จับอีกฝ่ายเปลื้องอาภรณ์ทันที“หึ! ไยจึงรีบร้อนปานนี้เล่า”“หรือท่านอ๋องไม่อยากเพคะ”มู่ซีหว่านหรี่ดวงตากลมโตมองเขาพลางกล่าวกระซิบกับซอกคอแกร่ง ไม่ลืมเป่าลมร้อนรินรดจนคนถูกกระทำลมหายใจสะดุดไปหลายจังหวะ“อยาก…”“ฮึ ๆ คืนนี้หม่อมฉันจะสั่งสอนท่านอ๋องเรื่องการเสวย…อืม ยาวใ