บทนำ

บทนำ

            กลิ่นธูปลอยเข้าจมูกเป็นสัญญาณว่าลมหายของใครคนนั้นได้หายไปแล้ว ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีเสียงครวญครางใด ๆ ทั้งสิ้น มีเพียงน้ำตาเต็มดวงตาสวยคู่หนึ่ง ที่กำลังพนมมือนั่งชันเข่าอยู่ตรงหน้าโลงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ด้านขวามีกรอบรูปหญิงสาววัยกลางคนหน้าตาละม้ายคล้ายคนตรงข้าม กำลังเผยยิ้มให้ทั้งที่บรรยากาศนั้นโศกเศร้า

            “แม่....”

            “ทำไม..ฮึก ถึงทิ้งลินไป” ลลิน ลลิตา โชติอนันต์กิจ เป็นลูกสาวทายาทบริษัทนำเข้าส่งออกผลไม้อบแห้งอันดับหนึ่งของประเทศไทย เธอเป็นลูกคุณหนู เธอถูกเลี้ยงมามีแม่ตามใจมาตลอด เพราะชีวิตเธอมีแค่แม่เพียงคนเดียว ถึงบ้านเธอจะมีบริษัทส่งออกผลไม้ ใครต่างอิจฉา แต่หารู้ไม่ว่า...ชีวิตของเธอนั้นไม่ต่างอะไรกับครอบครัวแตกแยก

            “ชีวิตลินไม่เหลือใครแล้ว”

            “ที่คุณแม่บอกให้ลินตั้งใจเรียน นี่ไงคะลินกำลังจะเริ่ม”

            “ทำไมคุณแม่ไม่อยู่รอดูลินก่อน...ฮือ”

             ลินตา ลลินตา โชติอนันต์กิจ เธอผิดหวังช้ำใจรักจากสามีที่ไม่เหมือนสามี เขาเป็นสามีแค่ทางนิตินัยเพียงเท่านั้น เพราะเขานั้นได้มีคนในใจแล้ว ส่วนเธอมีดีแค่ทำให้เขาได้เข้ามารับตำแหน่งที่ใหญ่ขึ้น มีอำนาจมากขึ้น เธอใช้มารยาล่อลวงในขณะที่เขากำลังมึนเมา คร่ำครวญหาแต่ผู้หญิงคนนั้นจนท้ายที่สุดก็เกิดก้อนเนื้อดวงใจจากวิธีสกปรกขึ้นมา

            ซึ่งเขาก็ไม่เคยใยดี...

            “คุณพ่อขา พรุ่งนี้ที่โรงเรียนจัดกิจกรรมวันพ่อ”

            “คุณพ่อไปไหมคะ” เด็กหญิงหน้าตาน่ารัก วัยกำลังเติบโตที่กำลังรอคอยผู้เป็นพ่อกลับมา รีบวิ่งเข้าไปหา

            “งานกิจกรรมไร้สาระแบบนั้น ฉันไม่ไปให้เสียเวลา” เอก เอกภพ โชติอนันต์กิจแสดงสีหน้าเหนื่อยหน่ายจากงานที่ถาโถมเข้ามา การที่เขาได้มาอยู่จุดสูงสุดนี้และไปไหนไม่ได้เพราะไอเด็กที่อยู่ตรงหน้าเขาที่แหละ เขาไม่ได้รักลินตา เขามีผู้หญิงในดวงใจแล้ว ลินตาต่างหากที่คิดใช้วิธีสกปรกจับเขา เขาจะไม่สนใจไม่แคร์ไม่เห็นแปลก

            “ไร้สาระแปลว่าอะไรเหรอคะ” ลลิน เด็กหญิงที่ยังไม่เข้าใจความหมายแบบนั้นได้แต่ส่งสายตาสงสัยมายังผู้เป็นพ่อ 

            “ลินลูก มากวนอะไรคุณพ่อคะ” ลินตารีบวิ่งเข้ามาหาเนื่องจากเธอกำลังเตรียมทำอาหารมื้อเย็นให้ลูกสาว เพราะลูกสาวเธออ้อนให้แต่เธอทำ ไม่ยอมให้แม่บ้านทำให้ ทำให้บางทีไม่ทันได้ดูลูกในระยะสายตาตลอด

            “งานวันพ่อที่โรงเรียนลูก คุณก็ไปแล้วกัน”

            “ผมไม่ว่าง” เอกภพเดินขึ้นชั้นสองไปทันที มือสวยลูบหลังเจ้าหญิงตัวน้อยของเธอ ที่ทำหน้างุนงงไม่หาย

            “ไม่เป็นไรนะคะลลิน เดี๋ยวคุณแม่ไปดีกว่า”

            “เพื่อนลินไม่มีคุณแม่ไปเลย มีแต่คุณพ่อ”

            “ที่โรงเรียนก็ถามว่าคุณพ่อลินไม่มีเหรอ” เด็กน้อยเอียงคอตอบคุณแม่ไปแบบไม่เข้าใจว่าเธอก็มีคุณพ่อเหมือนกับคนอื่น แต่ทว่าพ่อของเธอไม่เคยไปส่งไปรับ ร่วมกิจกรรมอะไรเลย ซึ่งตั้งแต่ที่เธอตั้งใจทำให้ลลินเกิดมา เอกภพยิ่งทำตัวห่างเหินกับเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ ความน้อยใจและเหนื่อยล้าเข้ามาจนทำให้น้ำตาไหลออกมาที่หางตาสวย

            “คุณแม่ร้องไห้อีกแล้วเหรอคะ”

            “ลินแค่ถามนะคะ คุณแม่ไปก็ได้ค่ะ”

            เรื่องราวในอดีตค่อย ๆ ผุดขึ้นมา จากเด็กน้อยนิสัยน่ารักก็เริ่มเป็นตรงกันข้าม เธอไม่ร่าเริง เธอไม่ค่อยยิ้ม เธอขี้วีนขี้เหวี่ยง ไม่ตั้งใจเรียนต่อต้านทุกอย่าง 

            “คุณแม่ไม่อยู่ ลินก็ไม่รู้จะเป็นคนดีเพื่อใคร” มือสวยเลื่อนธูปที่อยู่ในมือนำไปปักไว้กระถางธูปตรงหน้า พร้อมปาดน้ำตาก่อนจะเดินกลับไปที่รถ

            “คุณลลินจะกลับกี่โมงคะ”

            “อยากทานอะไรไหม ป้าเดือนจะทำไว้รอค่ะ” ป้าเดือนผู้หญิงที่ครองโสดจนอายุเข้าเลขห้า คอยรับใช้ดูแลมาตั้งแต่สมัยลินตา จวบจนเปลี่ยนเป็นรุ่นลูกเจ้านาย เธอที่อยู่เคียงข้างลินตารับรู้เรื่องราวของนายมาตลอด ก็อดเอ็นดูปนสงสารเจ้านายน้อยของเธอไม่ได้ “ความรักมันน่ากลัวแบบนี้สินะ”

            “ไม่เป็นไรค่ะป้าเดือน”

            “ลินน่าจะกลับเช้า” ตอบกลับเสร็จไม่รอให้ฝ่ายตรงข้ามตอบกลับ ร่างบางเดินตรงขึ้นรถหรูทันที เดือนได้แต่ถอนหายใจพร้อมกับหันหน้าไปพนมมือเข้าไปในเมรุ มองรูปอดีตเจ้านายของเธอ

            “ช่วยคุ้มครองคุณลินด้วยนะคะ คุณลินตา”